Keizersnee

52 reactie(s) / 0 nieuw
Laatste reactie
mamavandigna
afbeelding van mamavandigna
18 jan 2010 - 15:04
Keizersnee

Overal is informatie te vinden over de "normale" vaginale bevalling, helaas zijn er maar weinig verhalen over de keizersnee. Ik hoop dat iedereen hier haar verhaal wil vertellen over haar keizersnee, positief of negatief, zodat we vrouwen die een keizersnee krijgen wat beter kunnen informeren en misschien wat angst uit het hoofd kunnen praten!


MamavanDigna

MamavanMiVa
afbeelding van MamavanMiVa
9 mrt 2011 - 11:26

Hallo dames


Ook ik kan me hier aanmelden als keizerlijike mama...( hihi, zo noemt mijn vriend me tegenwoordig hahahaha...)


Ik heb zelfs 2x een keizersnede achter de rug, de eerste van mijn zoontje ruim 3 jaar geleden...in eerste instantie wilde hij er met 27. weken al uit maar dmv 2x een weeremmer en volledige bedrust is hij toch nog even blijven zitten, met 36 weken werd toch besloten om de bevalling in te leiden omdat hij achter bleef qua groei maar niemand wist waarom...echter had mn zoontje er dit keer geen zin in eruit tekomen, uiteindelijk bij de 3 poging ( iinmiddels een week verder ) kwam er een reactie ...alleen kreeg mn zoontje het zo benauwd tijdens de 1e sterke wee dat toen gelijk werd besloten om keizersnede te gaan doen....Hij is uiteindelijk geboren met 2170 gram en 44 cm...( tot op de dag van vandaag nog altijd geen reden gevonden waarom hij zo klein was..., maar die schade is al lang weer ingehaald hihi )....Ben toen alleen de dag na de KS erg ziek geweest wat blijkbaar een reactie was om de keizersnede waarbij mn darmen waren stil gevallen en ik dus niets andersdeed dan overgeven, na een paar uur hebben ze toch maar een sonde ingebracht omdat het overgeven alleen erger werd....en het hielp, na een paar uur begon het slangetje in mn keel me zo te irriteren dat ze het eruit hebben gehaald, en had nergens meer last van. Het enige wat ik als zeer moeilijk heb ervaren is dat na de KS mijn zoontje alleen maar heel eventjes bij mij was en daarna direct naar de medium care moest...daar heeft hij uiteindelijk 10 dagen geleden, vooral de dag dat ik zo ziek was kon ik niet naar hem toe iets dat ik nu nog af en toe erg moeilijk vind....ook dat ik zo beperkt was in mn mobieliteit, ik moest dus altijd iemand bellen om me naar mn zoontje te brengen....maar na n paar dagen was ik weer redelijk mobiel, na 4 weken deed ik dan ook weer alles zoals voorheen, heb me alleen echt moeten dwingen om 6 weken niet zwaar te tillen etc....het litteken was vrij snel al geheeld en ben na 6 dagen dan ook al mogen beginnen met smeren van littekencreme ( bional )...na nog geen 2 maanden was het nog nauwelijks zichtbaar ( maar t was ook maar n klein sneetje omdat hij zo klein was hihi, en ik had het geluk dat me werd gevraagd of het goed was dat een plastisch chirurg de wond kwam hechten ( hij was bijna klaar met zn opleiding en moest een bepaald aantal wonden hechten waaronder een buikwond...en omdat er een geschoolde plast.chirurg bij was vond ik dat geen probleem en achteraf ben ik superblij dat ik hem die kans heb gegeven )...het litteken is zo mooi geheeld dat je het nauwelijks ziet


De 2e is uiteindelijk na 72 uur weeeen en n ontsluiting die op 2 cm bleef steken ook uitgedraaid op n keizersnede....dit keer was het na de KS gelukkig wel anders, mijn dochter mocht tijdens het hechten ff lekker bij me liggen, daarna ging ze even samen met papa ( die haar gewoon mocht dragen ) naar de kraamafdeling, daar heeft ze na een uitgebreide controle van de Kinderarts, nog ff lekker bij papa op de blote buik gelegen ( kangaroen of zoiets hihi )...ik was pas net klaar met hechten en net geinstalleerd op de recovery toen mn vriend met onze prinses al weer naast mn bed lag, aangezien onze druif bleef gillen kreeg ze na net n uurtje oud al gelijk dr eerste flesje iets dat ik dus lekker zelf heb mogen doen!!!! Ook voor mij was het anders, ik had op de recovery zo n raar gevoel in mn maag, net alsof je honger krijgt, volgende verpleging daar was dat niet mogelijk en mocht ik ook niets eten...gelukkig mocht ik vrij snel terug naar de kraamafdeling waar ik onderweg daarheen tegen de verpleegkundige zei dat t net was alsof ik honger had...nou zei ze dan heb jij geluk, het beleid is aangepast sinds n paar maanden en als jij denkt dat je honger hebt en iets wil eten mag dat!!!! Dus daar zat ik met mn dochter op mn buik...vriendjelief naast mn bed om half acht s morgens ( de zaterdag voor pasen ) aan beschuit met muisjes!!! Heb dit keer ook nergens geen last van gehad. Voelde me zelfs zo goed dat ze na n paar uur de pomp vd ruggeprik hebben uitgezet en zelfs die avond nog hebben uitgehaald....En eigenwijs als ik ben heb ik de verpleging gebeld of ze me wilde helpen met opstaan, ik moest naar de wc...gelukkig kende de verpleegkundige me nog van de vorige keer ( er zat nl net anderhalf jaar tussen de 1e en de 2e ) en zei dat ze n collega ging vragen om voor zekerheid te helpen...Maar te was niet nodig, met n beetje ondersteuning ben ik gewoon naar toilet gelopen...en 2 dagen later kon ik gewoon zelf mn bed in en uit...de dag erna heb ik ook aangegeen dat ik naar huis wilde...gewoon in mn eigen bed, alles op mn eigen tempo ( en niet ivm Pasen dat het personeel erg beperkt was en ik zelfs een keer bijna anderhalf uur op n flesje heb moeten wachten ... geen luiers meer op kamer....etc ) Eenmaal thuis gekomen heb ik wel ff een klap gehad, want ja ik was toch weer niet "normaal" op eigen kracht kunnen bevallen....weer had mn lichaam voor mijn gevoel gefaald...Dat heeft nog vrij lange tijd geduurd voor ik me daarbij heb kunnen neerleggen...maar ja daarna werd ik ff met mn neus op de feiten gedrukt van n goede vriendin die per se wilde proberen "vaginaal" te bevallen na dr 1e keizersnede, en ondanks het advies van de artsen om een KS te plannen wilde zij het toch op eigen kracht proberen...zelfs toen het tijdens de bevalling te lang ging duren wilde ze nog heeeel even proberen...nou dat heel even nog is dr "duur" komen te staan, het kindje heeft n tijd zonder zuurstof gezeten..zat klem en is uiteindlijk met spoed met de KS toch gehaald, ze had veel bloed verloren doordat de placenta was gescheurd, het kindje bleek achteraf te groot voor haar bekken en zat klem met zn schouder, het kindje heeft nu geestelijk een handicap opgelopen, het kindje is nu n jaar oud maar hoe gemeen het ook klinkt maar n echte kwaliteit van leven heeft hij niet, hij kan niet kruipen, zitten laat staan lopen, ook qua ontwikkeling is hij nog steeds een kindje van 4 maanden, zelfs omrollen kan hij niet zelf....Dus tja dan laat ik maar af en toe n traan omdat ik 2x een keizersnede heb gehad maar mijn kids zijn wel allebei gezond en wel!!!


Inmiddels ben ik zwanger van de 3e...hoe dit gaat lopen...ach dat zie ik dan wel.....( maar ondertussen maak ik me toch wel n beetje zorgen over de bevalling hoor hihi )


groetjes





Eva78
afbeelding van Eva78
13 dec 2010 - 17:07

En hier is dan mijn verhaal:


Op zondag 7 november om 2.58 uur is onze zoon Mika geboren. De nacht van donderdag op vrijdag was ik al begonnen met voorweeën. Die waren wel goed te doen, maar lag er toch de hele nacht wakker van. De hele vrijdag ging dat zo door. Die nacht werden het echte weeën. De pijn zat in mijn heupen en ik móest keihard wrijven over mijn bovenbenen. De hele zaterdag hiermee door gegaan, tot de weeën in mijn rug kwamen en ik hard tegen de muur moest duwen, me schrap zetten, en mijn partners hand fijnknijpen en hij moest met zijn andere hand hard in mijn onderrug duwen. Het was heftig, maar ik had het gevoel dat ik het wel aan kon. Ik was zo blij dat ik lekker thuis was, helemaal zoals ik dat wilde; thuis, zonder vreemden en zonder ingrepen. Om 20.00 uur de verloskundige gebeld omdat de weeën om de 5 minuten kwamen. Toen zij kwam bleek ik 3 cm ontsluiting te hebben, ik blij, we gingen vooruit. De verloskundige zou na 2 uur terugkomen. Maar na een uur de verloskundige weer gebeld om te komen want de weeën kwamen om de minuut. Toen had ik nogsteeds 3 cm, en dat met die heftige weeën die om de minuut kwamen!


Van de verloskundige moest ik naar het ziekenhuis, ik wilde helemaal niet, maar ik moest wel. Daar gingen we dan met de ambulance, want met mijn partner in de auto ging echt niet.


In het ziekenhuis kreeg ik pijnstilling (remifentanil). De weeën waren nogsteeds zo heftig (mijn partners handen hand ik ondertussen helemaal fijn geknepen) en nogsteeds om de minuut, maar ze waren nu tenminste minder pijnlijk. Zo kon ik het nog wel even uithouden. Ik was verbaast dat ik nog niet uitgeput was. Waar kwam die kracht vandaan? De de cm kwam niet, dus toen maar aan de weeënopwekkers. Jeetje, wat was dat erg, de pijn was weer helemaal terug, en wat heftig! Nogsteeds niet meer cm, dus de gynaecoloog erbij gehaald. Die heeft toen besloten tot een keizersnede. Nee, dat wil ik niet!!!! Maar ja, het moest wel. Ons kindje moest er toch uit. En ik had maar 4,5 cm ontsluiting en dat na al die weeën.


Ons kindje was de hele tijd in de gaten gehouden. Gelukkig ging het met hem wel goed. Z’n hartje deed het prima.


Toen naar de OK. Heel onwerkelijk allemaal. Ik voelde wel gedoe aan mijn lijf, maar voelde het ook weer niet. Uiteindelijk was daar opeens ons kind; hij werd even boven het scherpje gehouden; je hebt een zoon! En weg was hij. Eh, had ik echt een kind??? Later kwam hij gewogen en afgedroogd en ingepakt even bij me. Samen op de foto, een kus, en weg was hij weer. Hij met zijn papa naar de kinderafdeling. Hij had vruchtwater in zijn longen gekregen, moest in een couveuze en aan de zuurstof. En ik werd dichtgenaaid. Wat onwerkelijk allemaal. Ik voelde me vreselijk eenzaam toen.


2 dagen heeft Mika op de kinderafdeling gelegen, hij moest ook nog aan het infuus met glucose. Ik besefte amper dat ik moeder was geworden. Af en toe mocht ik even in bed bij hem op bezoek. Daar lag inderdaad een kindje in een couveuze met de naam Mika, maar ik voelde niets. Totdat ik op de 2e dag zijn huiltje herkende, ik huilen.


De laatste 2 dagen in het ziekenhuis mocht Mika gelukkig bij mij op de kamer. Daar lag hij dan naast me in een plastic wiegje. Zo anders als ik me van tevoren had voorgesteld.


Thuis kregen we gelukkig nog 8 (halve) dagen kraamzorg. Mijn partner heeft 3 weken vrij genomen. Want ik lag de eerste 3 weken op bed. Ik probeerde hem te voeden, wat pas na 2,5 week lukte met tepelhoedje. En verder had ik geen energie om hem lekker vast te houden of hem te verschonen. Ik voelde me zo’n slechte moeder. Gelukkig is het steeds beter met me gegaan en ben ik hem na 3 weken zelf gaan verschonen. Met een kruk erbij zodat ik kon gaan zitten als ik te moe werd. Ook kon ik hem steeds vaker lekker bij me in bed nemen.


Nu na 5 weken ben ik de hele dag op, alleen tussendoor een keer op bed liggen. Ik kan mijn zoon verschonen, even in bad doen en lekker met hem knuffelen, voor hem zingen en hem naar beneden dragen. De borstvoeding is nog een strijd, ik hou me maar vast aan de keren dat het wel goed gaat zoals de laatste keer toen hij 20 minuten dronk waarvan 13 zonder tepelhoedje!


Achteraf ben ik verbaasd over mezelf dat ik me zo snel kon neerleggen bij het naar het ziekenhuis gaan en de keizersnede ondergaan. Wel hem ik het nogsteeds moeilijk met het feit dat ik in de eerste weken ik niet echt zijn moeder kon zijn. Hij voelde zo ver weg, hij in zijn wiegje, ik in mijn bed, en anderen die hem moesten verzorgen. Gelukkig hebben we nog jaren om die schade in te halen. En geniet ik er erg van als hij zoals vanmorgen naar me lacht als ik hem knuffel en kus of voor hem zing.

tjakie
afbeelding van tjakie
5 dec 2010 - 00:27

Hallo allemaal.



Ik heb ook een keizersnede gehad. En er is zo weinig te praten over een ks. Er is genoeg over de gewone bevalling.


Onze kleine meid lag dwars. We hebben nog geprobeerd de kleine te draaien in het ziekenhuis. Maar helaas ze bleef dwars.


Dus een keizersnede plannen. En dat werd 9 nov 2010. Spannend. We waren heel erg zenuwachtig. Ik had ook nog nooit een operatie gehad. Eerst werd de catheter in gebracht , en wat deed dat zeer. geen pretje. De rugeprik voelde ik niks van. En binnen 10 min werd onze dochter geboren. Papa mocht met haar mee nadat ik haar even gezien had. Toen ze mij aan het dicht naaien waren zaten ze zelf te lachen en grapjes te maken. En ik lag alleen maar te huilen van blijdschap. Gelukkig werd ik wel getroost door een co-assistent. Ik moest nog naar de uitslaap kamer. Helemaal niet leuk, ik wilde naar mijn dochter en vriend en bijde ouders. Mijn vriend kwam gelukkig wel met onze dochter bij mij , en na een half uur mochten we naar opa en oma. Wat een mooi moment.


Totaal heb ik 3 en een half dag in zhuis gelegen en toen gelukkig naar huis. Ik was nog wel zwakjes maar het viel me 100 procent mee. een week later liep ik al weer buiten. wel een klein stukje. Het enige wat tegenvalt is dat je 6 week lang niks mag doen in het huishouden . Nu kunnen we heerlijk genieten van onze dochter.



Leuk dat er een forum is voor keizesnede.


Groetjes tjakelien






thdebos

Loesie
afbeelding van Loesie
3 dec 2010 - 22:30

"Op 12 november heb ik om 13.40 hebben we een

afspraak met de Gyn in het Ikazia om een vroege

inleiding te bespreken omdat ik al ruim een week

niet had geslapen door voorweeen elke nacht weer

van week 36.

Ik word aan de CTG gelegd. Het hartfilmpje duurt

maar want Olivier is heel bewegelijk en ze kunnen

moeilijk zijn basis hartslag te bepalen. Ik word

sjaggie want ik wil bij de Gyn mijn verhaal doen.

Smeken of ze me het liefst die dag nog willen

inleiden. Ik ben uitgeput en de tas staat in de auto.

Rosalie gaat naar opa en oma...it's showtime.

Ik draai me van mijn rug naar mijn zij want ik lig niet

lekker op dat rot bed. Opeens knalt Olivier zijn

hartslag naar beneden. Ik schrik me rot want dat

gebeurde bij Rosalie ook tijdens het persen. Ook de

verpleging komt kijken en zegt dat ik nu nog 30

minuten moet blijven liggen. Tegen 4 uur mag ik

eindelijk van de CTG af. We mogen naar de

wachtkamer waar ik zachtjes ga zitten huilen. Om

kwart over vier houden ze me echt niet meer hier

voor een inleiding!!!

We mogen terug binnen komen en ze kijken naar

mijn ontsluiting, die is 3cm, dankzij de verloskundige.

Omdat Olivier zijn hartslag ineens zo omlaag ging en

omdat het mij zo slecht gaat en omdat ik 3cm

ontsluiting heb mag ik blijven!!!

Om 16.45 zijn we op de verloskamer en om 16.59

breken ze mijn vliezen. Het is begonnen!!! Ik krijg

meteen weeen en eet nog snel even een boterham

en drink wat thee. De weeen zetten goed door

maar tegen 19.00 zakken ze weer weg. Om 19.30

word mijn ontsluiting gecontroleerd en die is

nogsteeds 3 cm. Het is tijd voor de

weeenopwekkers en ik ga tegen 19.45 aan het

infuus. Om 21.00 heb ik op stand 2 ineens 5 cm . Ze

verhogen door naar stand 4 en nu beginnen de

echt pijnlijke weeen. tegen 22.OO is het zo heftig

dat ik vraag om pijnstilling. Dan moeten ze eerste de

ontsluiting controleren zegt de verpleegkundige

want als ik nu 7-8cm zou hebben dan doen ze het

niet meer omdat de pethidine 3 uur werkt en de

baby anders bij geboorte wat suf kan zijn. De

verloskundige voelt dat ik nogsteeds maar 5cm heb

en wil me me omhoog naar stand 5, want ook

Olivier daalt maar niet verder in. Omdat moment

begint bij mij de moed snel te zakken. Al die pijn en

geen verdere ontsluiting, ik ben 5 uur bezig en heb

er net 2 cm bij gesprokkelt. Ik heb nu al zo'n pijn dan

werkt de pethidine echt niet genoeg om stand 5 van

de weeenopwekkers te "overleven". Ik weet niet

meer wat ik moet doen ik wil geen ruggenprik, maar

zo hou ik het ook niet vol. Ik vraag om de

ruggenprik. Gelukkig laten ze stand 4 nog even

staan tot ik ruggenprik krijg. Dapper ga ik door met

het weg puffen van de weeen. 22.45 vraag ik

waar de prik blijft. De anesthesist is nog bezig bij

een operatie. Ze stellen voor me een pethidine

injectie te geven tot de anesthesist klaar is. De

pethidine werkt maar ik word er ook kostsmisselijk

van. Ik besluit op mijn zij te gaan liggen om de

weeen even ergens anders te voelen en hopelijk zo

de misselijkheid wat te verminderen. Binnen nog

geen 5 minuten komt de verpleging binnen gestormd

en zet de weeenopwekkers terug naar stand 1. Ik

moet ook weer op mijn rug gaan liggen want Olivier

zijn hartslag knalt op de haverklap naar beneden. Ik

kan op mijn rug geen lekkere houding vinden en de

weeen jagen door. Mijn lichaam doet het nu zelf.

Opzich heel fijn maar ik weet niet meer hoe ik ze

moet opvangen. Om half 12 is eindelijk anesthesist

er voor de ruggenprik. Terwijl deze gezet word

verdwijnt bij mij alle moed. Ik durf niet meer verder

en raak helemaal in paniek. Ze laten me weer liggen

op mijn zij en weer gaat Olivier zijn hartslag omlaag.

Ze kijken weer naar mijn ontsluiting, nogsteeds

5cm, en Olivier daalt maar niet verder in. Ik krijg te

horen wat ik al begon te vrezen. Ze gaan Olivier

halen via een keizersnede. Ik krijg een mini spuitje

met weeenremmers en binnen een seconde zijn alle

weeen weg en ben ik pijn vrij. Terwijl ze mij naar de

OK rijden knallen de emoties mijn lijf uit en huil ik

letterlijk de longen uit mijn lijf. Het lucht ontzettend op

en ook vooral de vriendelijkheid van het team en

hun rustige aanpak kalmeren mij ook. De

anesthesist vraagt of ik de radio aan wil en ik zeg

"waarom niet?". Hij zet hem op Sky radio wat hem

een neutrale keuze lijkt. Inmiddels is Bart ook

helemaal omgekleed. Terwijl op de radio het liedje

"Keep bleeding love" van Leona lewis (veilige

keuze )klinkt word Olivier om 00.29 op zaterdag 13

november geboren, ik ben dan 39+3 wkn zwanger.

Alles is goed met Olivier, alleen blijkt de navelstreng

om zijn nek te zitten. Dit is waarschijnlijk de reden

van de problemen met zijn hartslag. Bart mag met

Olivier terug naar de verlosafdeling terwijl ze mij

hechten. Om 1.15 ben ik ook boven en kan mijn

mannetje goed bewonderen. 2 druppels water zijn

grote zus. Op 15 november om 13.20 gaan we met

zijn viertjes eindelijk naar huis. Bijna op de minuut

nauwkeurig 3 dagen nadat we het ziekenhuis

binnen zijn gekomen.

Met Olivier gaat het heel goed. Hij drinkt lekker zijn

flesjes op en was vandaag voor het eerst weer

aan het groeien ipv af vallen. Hij heeft alleen nog

wat moeite met zijn temperatuur vast te houden. Ik

zelf herstel snel van de keizersnede. Ik moet mezelf

echt af remmen. Ik voel me beter dan na de

bevalling van Rosalie."

mamaboeboe.hyves.nl


Loesie
afbeelding van Loesie
3 dec 2010 - 22:27

Mandylina wat een verhaal en hoe herkenbaar

want mij is dus 3 wkn geleden (met 39 wkn)

ongeveer hetzelfde overkomen. Een niet

vorderende ontsluiting en een kindje dat dus niet

goed reageerde op de weeen en een hartslag had

die steeds maar naar beneden ging. Bij hem zat de

navelstreng om zijn nek. Gelukkig hadden ze net

een ruggeprik voor de pijn gezet toen ze besloten

tot een spoedkeizersnede. Ik was gelukkig goed

verdoofd en heb op wat pijn aan 1 van mijn banden

niks gevoeld

Ik moet eerlijk zeggen dat ik me naar de KS veel

beter voel dan na de inleiding van mijn oudste

dochter. Maar ik moet wel erg goed in gaten houden

dat ik niet te veel doe. Gelukkig ligt er nu vollop

sneeuw. Ik zal mijn hele verhaal even in een nieuw

topic zetten.

Liefs,

Marloes

mamaboeboe.hyves.nl


babyluck
afbeelding van babyluck
26 nov 2010 - 18:01

wat een verhaal Mandyilana ! Je hebt gelijk hoor !! niet aan hoofdje zitten daarom gaat het vaak mis met de BV ! Die van mij wilde door het uitzuigen van mondje dus geen fles/speen gewoon antipathie tegen iets onnatuurlijks in de mond ! (logisch wel)


Hier ook een KS gehad (haast klus maar net geen spoed) bij mij was na 28 uur weeen de koek gewoon OP !
Liep ook heel snel weer op , en ben goed hersteld me litteken bijna ontzichtbaar verdwenen na 9 mnd.





liefs Ineke en Lisa x
Mandyilana
afbeelding van Mandyilana
26 nov 2010 - 15:22

Hallo allemaal,


Ik ben 15 juli 2010 bevallen van een zoontje d.m.v. een spoedkeizersnee, ik was toen 39 weken zwanger.


De dag voor dat hij geboren was kreeg ik last van af en toe natte broekjes, maar omdat hij nog niet ingedaald was dacht ik dat dat gebeurde en dat het urine was. De volgende dag toch maar de verloskundige gebeld, die meteen kwam en me op mijn donder gaf dat ik niet meteen gebeld had. Het waren maar minimieme beetjes dus ik had er nooit bij stilgestaan dat het vruchtwater kon zijn.


We zijn meteen naar het ziekenhuis gestuurd en daar een testje en een echo gemaakt, ja het was vruchtwater maar hij had nog genoeg. Ik heb toen aan de verloskundige gevraagd of mijn zoon was ingedaald en zij zei van wel. Ik blij dan was dat in ieder geval ook gebeurd.


Vervolgens ben ik naar de kraamsuite gegaan en zou ik ingeleid gaan worden. Ze hebben me om half 2 aan het infuus gelegd, en dat ieder half uur opgehoogd.Ik had op dat moment 1 cm ontsluiting.


Ik voelde niets, heb zelfs nog maar een broodje kroket (tot grote horror van de verpleegkundige) gegeten want ik barste van de honger.


Om 5 uur is mijn man avondeten voor zichzelf gaan halen, en ging de verpleegkundige kijken hoever ik was opgeschoten, helemaal niets dus, bleef 1 cm. (vond ik niet zo gek want ik merkte niets).


Ze wilde toen een electrode op zijn hoofdje plaatsen (nee dat hadden ze nog niet gedaan) en toen brak ze mijn vliezen, het water zat tot in mijn nek. Goed, ik van bed, bed schoongemaakt, man kwam weer terug ging bijna onderuit op het vruchtwater, en mij weer op bed gelegd, en toen begon het.


Ik kwam vrijwel meteen in een weeenstorm terecht, werd benauwd, misseljik, bleek,, koud, begon hevig te zweten, en werd overeind geholpen om de weeen beter op te vangen. Een van de verpleegkundige hoorde ik vaag wegrennen met de opmerking "Dit gaat niet goed."


Toen ze terugkwam vroeg ik haar de pijnbestrijding klaar te zetten, want dit hield ik niet vol tot twaalf uur, de gynacoloog die achter haar liep vertelde me toen dat ik niet moest denken dat ze dit tot 12 uur zouden rekken en ik moest meteen naar de OK.


Mijn man vertelde later dat hij de hartslag van ons kindje ondertussen van 140 naar 100, 120 naar 80, 100 naar 60 zag afzakken.


Ze hebben mijn nachtpon uitgetrokken, mijn sieraden afgedaan en terwijl ze me naar buiten reden werd en nog net een operatie hemd over me heen gegooid.


Richting de OK kwamen er steeds meer mensen bij in groene pakken, die zich voorstelde, zeiden dat ik me niet ongerust hoefde te maken en dat alles goed zou komen. Op de operatietafel wilde ze me de ruggeprik toedienen (zonder verdoving), en een zustertje zag dat ik een beetje verloren in de rondte keek, en die hielp me te ontspannen, en na drie pogingen voelde ik het werken.


Ik werd neergelegd, mijn man mocht bij mijn hoofd zitten en ik voelde ze de eerste sneetjes zetten, en dat deed pijn! Ik riep dat ik het nog voelde, ze reageerden meteen door het te testen met een koud metalen buisje. Vervolgens zei de anesthesist. " Je gaat je nu heel vreemd voelen" en vervolgens zag ik alleen nog maar wit.


Ik hoorde de mensen wel roepen, om een gegeven moment zei iemand "je hebt een zoon!" maar ik zag niets. Even later zag ik mijn kereltje in vijffout op 10 cm afstand. IK kon niet focussen maar het was mijn ventje, dat wist ik gewoon.


Langzaam begon ik weer meer te zien, en werd naar de uitslaap kamer gereden, waar ze nog even de katheter inbrachten wat niet in de operatiekamer was gebeurd.


Na een uurtje was ik weer redeljik helder, en kwamen mijn man en zoon weer bij me. Meteen geprobeerd aan te leggen maar dat lukte niet echt.


Affijn weer terug naar de kraamsuite ( het was inmiddels 8 uur) waar de familie ons mannetje kon bewonderen.


Ik ben de hele nacht wakker gebleven en heb hem op mijn borst gehouden, en het was heerlijk.


De volgende ochtend mocht ik meteen douchen (op mijn verzoek), en werd ik naar de zaal gereden. En op dag twee wilde ze me naar huis sturen, maar dat wilde de verloskundige niet (te begrijpen, het was weekend). Ik had totaal geen last en ben toen met de morfine gestopt omdat ik gewoon niet voelde wanneer ik het forceerde.


Achteraf bleek dat mijn jongen heel weinig gegeten had in het ziekenhuis, ze zagen gewoon niet of hij wel of niet at en hadden geen tijd om me hiermee te helpen. Gelukkig hebben mijn geweldige kraamhulp en een lactatiekundige dit kunnen oplossen.


Ik heb echt een bevalling gehad met goede dingen en slechte. Mijn zoon bleek niet ingedaald te zijn toen ze me zijn gaan inleiden, en waren mijn vliezen niet gebroken maar had het maar een klein gaatje.


Als ze mijn vlieze hadden gebroken voor ze gingen inleiden was het waarschijnlijk heel anders gegaan. Hij daalde in toen mijn vliezen braken en kwam op zijn navelstreng terecht. Ik kwam in een weenstorm dus hij kon niet voldoende herstellen na een wee, en daarom hebben ze besloten een keizersnee te doen. Aan de andere kant waren ze wel adequaat met handelen toen alles misging, en stelde ze me gerust.


Helaas konden sommige zusters me niet goed helpen met de borstvoeding, zaten ze teveel aan het hoofd van mijn kindje waardoor hij de weken daarop pislink werd als iemand aan zijn hoofd zat. (het leek of zijn hem op mijn borst wilde schroeven) Hij hield ook niet van in bad gaan, het deed gewoon pijn aan zijn nekje. Aan de andere kant waren er ook lieve zusters die wel de tijd namen voor je, en probeerde uit te leggen hoe ik het zelf kon doen.


Ik heb verder geen last gehad van de keizersnee, ben goed hersteld.


Wat ik iedereen wil meegeven als ze in het ziekenhuis bevallen: ontspan, maar blijf vragen stellen. Laat niemand aan het hoofd van je kind zitten behalve jijzelf. En zorg dat je antwoorden krijgt op je vragen, daar heb je recht op. Verder heeft het mij echt geholpen mijn kind die eerste nacht bij me te houden. Doe dat echt, je hoeft niet meteen wonder moeder te zijn die haar kind meteen netjes naar bed brengt, leer elkaar eerst maar eens kennen.


Ik hoop dat iemand wat aan mijn verhaal heeft.






wendy25
afbeelding van wendy25
27 aug 2010 - 17:44

Wat heerlijk, een topic over een keizersnee!

Zie het nu pas!!!

Ik ben ook bevallen middels een spoedkeizersnee, na 50 uur

weeen.

Moet zeggen dat ik erg opgelucht was toen ze kwamen vertellen

dat het een KS werd, want ik was helemaal kapot.

De KS zelf vond ik maar een rare gewaarwording. Je voelt

helemaal geen pijn, maar wel dat er het een en ander gebeurt

aan/in je lichaam. Bij ons zijn er ontzettend veel foto's gemaakt,

waardoor ik het allemaal nog eens terug kon zien. De navelstreng

was langer gehouden, zodat papa deze ook nog eens kon

doorknippen...

Het herstel viel mij 100% mee. Na 3 dagen kon ik weer rondlopen

en zelf douchen.

Daarna wel helemaal kapot, maar ja, dan maar weer lekker

liggen.

Voor de rest veel hulp in huis gehad qua huishouden, want dat

kan de eerste weken gewoon echt niet. Je mag dan even lekker

wat langer rondhangen Gewoon aan toe geven!

Af en toe even wat stukjes lopen en dan weer goed uitrusten.

Ik snap ook niet dat een keizersnee altijd zo "groot" gemaakt

wordt. Soms gaat het even niet zoals de natuur wil, nou, gelukkig

leven wij dan in een tijd waarbij de natuur even een handje

geholpen kan worden!

Gr Wendy


leonie12
afbeelding van leonie12
9 aug 2010 - 23:21

hoi hoi


ja heb ook transfusie gehad 2x, je verliest altijd meer bloed met een keizersnede als dat je normaal bevalt. maar ja wat ik had was wel het toppunt, zei de arts. kreeg er met de nacotrole even ingedouwd dat ik blij moest zijn dat ik hier nog zat, er waren in het ziekenhuis al 3 vrouwen aan overleden. maar ja eind goed al goed, en wil niemand bang maken want er is maar een hele kleine kans dat je het zo krijgt als ik(gelukkig). het komt ook mede door mijn trombose, ik moest bloedverdunners prikken in de zwangerschap dus dan bloed je nog heftiger als iemand anders.


ik moest idd zelf maar hulp regelen, ik wist natuurlijk niet dat ik zoveel hulp nodig had dus had van te voren niets geregeld. de verloskundige heeft geprobeert voor mij om thuiszorg te krijgen maar kreeg van de thuiszorg instantie te horen dat ik toch een gezonde man heb!? mijn ouders wonen ook niet bij de deur maar moest ze toch iedere dag vragen of ze wouden komen. wij wonen in een dorp wat aardig aan het vergrijzen is, en als je ziet dat die bij een vingerknip al hulp krijgen! ik me daar wel heel druk om gemaakt. gelukkig heb ik wel 10 dagen kraamzorg gehad.

DELETED_Joanne_...
afbeelding van DELETED_Joanne_anonymized
9 aug 2010 - 17:09

hoi leonie,
ja veel bloedverlies is idd wel iets wat er weer inhakt. Heb jij ook een transfusie gehad? En ook ik heb veel naweeën gehad, dus ik weet hoe pijnlijk het is. Maar, je baarmoeder trekt wel goed samen dan, en je mag paracetamol, dat is trouwens ook nog wel een aanrader voor marieke: gebruik de pijnstilling die je mag!
Ik heb 2 maanden thuiszorg gehad, mn kleintje niet in bad kunnen doen, niet kunnen tillen en stofzuigen enzo. Ben pas na een week thuisgekomen, toen de trap opgegaan, en pas een week of twee later ofzo weer es een keertje voorzichtig afgegaan. (we wonen twee hoog zonder lift dus in huis gelijkvloers )
Mijn man had al veel vrij gehad tijdens mijn ziekenhuisweek omdat het gewoon heel hectisch was met de kleine ook nog in het kinderziekenhuis en met mijn volle week ziekenhuis en twee dagen bevallen erbij vlogen zijn vrije dagen erdoor. En het was juist steendruk op zn werk: hoogseizoen in de bloemen en planten, hij was chauffeur en moest echt weer aan het werk. Mn schoonmoeder was ziek op dat moment en verzorgt zelf ook nog es mn schoonvader met MS, dus die kon niet ook nog ff mijn huishouden erbij doen, en mijn ouders wonen ver weg. Daarom kreeg ik uiteindelijk toen thuiszorg, maar ik heb wel van iemand met een geplande kz gehoord dat ze dan maar zelf wat moest regelen omdat ze het van te voren wist, en echt geen thuiszorg kreeg toen ze daarom vroeg van te voren terwijl ze dus wist dat ze eigenlijk ook nauwelijks mantelzorg kon krijgen en dus thuiszorg nodig had.

Nou, heel verhaal weer. ik ga es stoppen
Groetjes en sterkte ermee!
Joanne


leonie12
afbeelding van leonie12
9 aug 2010 - 14:12

hoi marit,


het was bij ons de eerste dus ik weet niet hoe het zal gaan als je al meer kinderen hebt.


ik heb in de eerste paar weken hulp gehad van familie maar probeerde langzaam zelf alles weer te doen. eten koken deed ik ook in stapjes en het meeste deed ik zittend, dat was voor mij minder vermoeiend en was ook minder pijnlijk. ik denk dat je het beste naar je lichaam kan luisteren iedereen is anders, kreeg van het ziekenhuis wel het advies veel te lopen dat schijnt ook beter te zijn voor je herstel. en vooral niet iets doen waarvan je vooraf al denkt dat het je toch niet lukt.


@joanne, ik ben het niet helemaal eens dat je zegt dat het een wereld van verschil is of je een geplande keizersnede krijgt of niet. ik heb zelf een geplande gehad, ik kan je zeggen is was daarna ook doodop, je word heel moe omdat ze in je lichaam bezig zijn. en omdat je van te voren geen weeen hebt krijgen veel vrouwen naweeen, nou als je al vergaat van de pijn is dat al helemaal geen pretje. het verloop van de keizersnede speelt ook mee, ik had zelf veel bloed verloren, het lopen van het bed naar de wc was voor mij al een marathon.

DELETED_Joanne_...
afbeelding van DELETED_Joanne_anonymized
9 aug 2010 - 11:37

mja idd, als je iets forceert, ben je langer bezig helaas

ik had zelf van te voren niets kunnen regelen, en zat echt omhoog, praktisch geen mantelzorg, dus heb uiteindelijk thuiszorg gekregen maar das ook nie alles meer tegenwoordig, maar de stofzuiger is in ieder geval weer een keer gebruikt dan, en je aanrecht beetje schoon.

Wasmanden zijn idd zwaar, zeker met natte was, das echt oppassen!

Koken deed ik (en nog steeds vaak omdat het praktischer is) in stapjes. Niet achter elkaar alles klaarzetten en klaarmaken, maar halverwege de dag alvast bijv. aardappels schillen dan is het meest intensieve tijdens het koken zelf het vlees bakken en kan je voordat je dat gaat doen ff rust nemen.

Met Marit ligt er ook aan hoe rustig zij zelf zit. Van mijn oudste kon ik nu na de bevalling veel minder hebben dan de jongste, omdat die laatste veel rustiger zit. De oudste draait zich nog es een paar keer (en met kans op ellebogen) en de jongste ligt rustig tegen me aan.

En et is ook een wereld van verschil of je een geplande kz krijgt, lekker rustig en jij bent nog wat uitgerust. Of dat je na 40 uur ploeteren alsnog onder narcose gaat terwijl je helemaal gaar bent.

Succes ermee!


Jojanneke
afbeelding van Anoniem
7 aug 2010 - 23:53

Hoi Marieke,

Helaas kan ik je niet echt een tip geven voor een voorspoedig herstel.
Ik wilde al heel snel heel veel en dat werd ook gelijk weer afgestraft.
Ik denk dat je nog hel snelste hersteld als je je lichaam de rust geeft om te herstellen. Dat was bij mij in ieder geval wel het geval. (ook al wilde ik sneller als kon)

Het huishouden werd toen door mn partner gedaan. En zodra het kon nam ik eerst de lichte klusjes over totdat ik alles weer zo een beetje kon.

Er ging wel aardig wat tijd overheen voor ik de was weer kon dragen en stofzuigen weer gemakkelijk ging....




sjorsxj
afbeelding van sjorsxj
15 jul 2010 - 16:48

Hey Leonie,

Wat fijn dat je al weer een stapje in de goede richting bent, en dat de gyn. je in augustus hopelijk ook helemaal kan geruststellen en dat jij en je man voor een 2de durven te gaan! Je bent absoluut geen aanstelster, laat je dat niet aanpraten, hun zijn gewoon niet goed wijs, ze horen er voor jou te zijn en niet zo te reageren!!

Ik wens je heel veel succes met alles en geniet lekker van je dochter!

Liefs!

leonie12
afbeelding van leonie12
13 jul 2010 - 23:08

hallo


hier even weer een berichtje van mij.


ben vandaag weer naar de psycholoog geweest, zei heeft gepraat met de gyneacoloog. als ik de volgende keer weer zwanger word, word hij mijn behandelend arts dus das alweer een vooruitgang. eind augustus heb ik met de gynaecoloog een gesprek over mijn vorige bevalling aangezien dit het uiterste van het uiterste was volgens de artsen, en over een hoe te handelen bij een volgende zwangerschap. hoop dat dit een beetje geruststelt en ik met een positieve blik de volgende zwangerschap tegemoet kan zien.


ook gaat ze in gesprek met het o.k. hoofd. aangezien zei de laatste tijd ook al veel klachten kreeg over het personeel in de spoed o.k.'s. mensen die met spoed worden geopereerd worden meestal overdonderd over wat er allemaal in korte tijd gebeurt, en als je dan ook nog word uitgemaakt als aanstelster slaat dat alles. het is misschien heel hard voor de anderen, maar ben blij dat ik niet de enigste ben die voor aanstelster ben uitgemaakt, en dat er nu hopelijk actie word ondernomen.


groetjes

leonie12
afbeelding van leonie12
29 jun 2010 - 22:21

hoi hoi


ik zou meteen gaan kijken wat een doula is.


ik moet over twee weken weer naar de spycholoog, als het goed is heeft ze dan overlegd wat ze met mensen zoals mij doen bij een 2e zwangeschap. als ik meer weet laat ik het direct horen.


sjorsxj
afbeelding van sjorsxj
29 jun 2010 - 17:49

Je weet idd niet hoe het van te voren gaat lopen en als de kleine in een stuit ligt of niet, maar ik hoop echt dat je het bij de gyn voor elkaar krijgt om een keizersnede te krijgen als je weer zwanger raakt.. Zodat jij kunt genieten van je zwangerschap..

En ik weet niet als het wat is maar is eventueel een Doula wat voor jou tijdens de bevalling? Ik heb het een keer ergens gelezen en die komt dan voor jou op tijdens de bevalling geloof ik...

Wil je nog even laten weten wat de gyn gezegd heeft? En ik ben ook via een ks bevallen en heb wel lang last gehad van mijn buik maar ondanks dat zou ik er zo weer voor kiezen.

leonie12
afbeelding van leonie12
29 jun 2010 - 17:10

hallo sjorsxj


ik hoop ook dat het lukt bij de gyn. maar je hebt idd gelijk dat ze er altijd niet heel erg happig op zijn.


ik ben onder behandeling bij de psycholoog maar de angst die ik heb zal niet weggaan, ik heb alleen een kans dat het minder word. ze heeft me wel gezegd dat zei ook wel een woordje kan doen bij de gyn. maar of dat lukt kan ze ook niet garanderen, ze zei nameljik dat het ik er voor het grootste gedeelte invloed op zal hebben.


hoe de volgende zwangerschap zou verlopen weet ik niet, dus kan ook niet zeggen dat het nu al in stuit zal gaat liggen. wel weet ik dat ik extra in de gaten word gehouden vanwege mijn trombose, heb namelijk 70% meer kans dat ik dat krijg in de zwangerschap dan iemand anders, omdat de kans dat het bloed in de placenta kan stollen en de kans op een miskraam bij mij veel groter is. ik ben dus pas gerust als de baby is geboren, want dan weet ik pas dat alles goed is.


bedankt voor je reactie in ieder geval


groetjes

sjorsxj
afbeelding van sjorsxj
29 jun 2010 - 15:21

Hallo Leonie,

Je kunt een gesprek aanvragen met de Gyn. en je angsten vertellen en dan kijken als het mogelijk is om sowieso een ks te krijgen, al ben ik bang dat ze dit niet zomaar doen en eerst willen kijken hoe het loopt.

Kun je niet bij de psycholoog over je angsten praten en dat hij/zij deze minder kan maken, door bepaalde oefeningen o.i.d te doen? Want het zou erg jammer zijn als je graag een tweede kindje wil en het door je angst niet aandurft.

Schrijf al je angsten/vragen op papier en maak een afspraak met de gyn zou ik zeggen en hoop voor je dat er veel begrip voor getoond voor je situatie.

Wat je misschien wel kunt afspreken dat als de kleine in een stuit ligt je met een week of 37/38 kunt bevallen via een ks. Want dan mag je geloof ik zelf kiezen als je voor een natuurlijke bevalling gaat of een ks.

Succes met alles, en ik hoop dat je er samen met de gyn uitkomt..

leonie12
afbeelding van leonie12
29 jun 2010 - 02:18

hallo dames,


ik heb even een vraagje en hoop dat jullie hier misschien antwoord op kunnen geven.


oktober 2009 ben ik bevallen via een ks, ze kwamen er bij mij pas in de 36e week achter dat mijn dochter in stuit lag. doordat mijn vliezen braken in mijn 38e week heb ik helemaal geen voorlichting over de keizersnede gehad ,waardoor ik enorm bang was voor wat komen zou. ik heb na de ks een ernstige nabloeding gehad maar gelukkig hadden ze het snel in de gaten en hebben ze me goed behandeld.


nu denken wij weer over een tweede, en nu klinkt het heel raar maar ik durf nu alleen maar te bevallen via een ks. dit omdat ik bang ben dat er weer wat gebeurt en met spoed alsnog naar de o.k. moet. ik heb ook een verhoogde kans op trombose, waarmee ik het risico loop dat het bloed al stolt in de placenta als het nog niet geboren is, wat heel gevaarlijk is. ik ben na mijn eerste bevaling ook onder behandeling geweest bij de psycholoog, zei gaf mij ook aan dat ik het moeilijk vind om mezelf over te geven omdat ik dan geen controle meer over mezelf heb, ik had dit namelijk ook met de ks. het is voor mij daarom ook enorm beangstigent als ik bij een gewone bevalling niet weet hoe lang het duurt en hoe het zal gaan verlopen.


weten jullie misschien of je met een goed gesprek een keizersnede kan krijgen, het klinkt misschien wel raar maar als dat niet lukt zit een 2e kindje er voor mij echt niet meer in.


groetjes leonie

Essy
afbeelding van Anoniem
29 mrt 2010 - 11:40

@siemsmama,


Tjee meid je hebt niet alleen met een keizersnede te maken gehad maar ook nog dat je kindje overleden is als ik dit goed lees?


Ik kan me heel goed voorstellen dat je het idee hebt dat je niet bevallen bent, dat je er nu geen baby voor terug hebt om voor te zorgen en lekker in je armen kunt houden dat heeft daar denk ik ook wel mee te maken.


Ik hoop dat je veel steun hebt en kan praten met de mensen om je heen want dit heeft heel veel impact op je gemaakt.


Veel liefs Esther

babyluck
afbeelding van babyluck
27 mrt 2010 - 21:00

zooooooooooooooooooooooooo wat een buik Hester ! jeumig !




liefs Ineke en Lisa x
Siemsmama
afbeelding van Siemsmama
27 mrt 2010 - 20:49

Joanne, ik weet niet of mijn buik minder opgerekt was dan bij sommige vrouwen met 40 weken. Ik had teveel vruchtwater en was dus echt enorm...



dit is van donderdag 25 februari, dus 4 dagen voordat Loek kwam, 30w6d zwanger...

Lilypie Fifth Birthday tickers Lilypie Angel and Memorial tickers Lilypie Second Birthday tickers Lilypie Pregnancy tickers

DELETED_Joanne_...
afbeelding van DELETED_Joanne_anonymized
26 mrt 2010 - 23:01

zou ik ook gedaan hebben denk ik: echt iets nieuws voor t kindje zelf.

Misschien dat jij er minder last van hebt omdat je een snellere bevalling had, en omdat je buik nog niet zo uitgerekt was als met 40 wk.

kZou het verder ook niet weten. Het blijft wel een grote buikoperatie in principe, maar wel fijn dat je er weinig last van hebt! Zou je alleen maar depri van worden denk ik.


Siemsmama
afbeelding van Siemsmama
26 mrt 2010 - 21:25

lichamelijk gaat het echt heel goed met mij. Misschien komt het door de schok, maar begon pas 2 weken na de keizersnee iets te voelen aan mn buik. En dat terwijl Loek op maandag geboren is en ik op vrijdag alweer bij ons in de hema liep om een omsl*gdoek te halen... Vond dat hij echt niet begraven kon worden in degene die we al hadden...


Ik til Siem niet omdat ik weet dat het niet mag. Als het toch moet (als hij bijvoorbeeld naar bed moet of uit bad) dan laat ik dat mijn vriend of moeder doen. behalve natuurlijk als zij niet in de buurt zijn. Na de muziekles zet ik Siem wel zelf in de kinderwagen en daar heb ik echt geen last van. Soms heb ik een beetje het gevoel in mn buik alsof in ongesteld ben, maar erger echt niet. Niet tillen doe ik dus omdat het niet mag, niet omdat ik er echt last van heb...

Lilypie Fifth Birthday tickers Lilypie Angel and Memorial tickers Lilypie Second Birthday tickers Lilypie Pregnancy tickers

DELETED_Joanne_...
afbeelding van DELETED_Joanne_anonymized
26 mrt 2010 - 10:45

@siemsmama: wat verschrikkelijk! Jouw gevoel wat je beschrijft, dat je niet het gevoel hebt dat je echt bevallen bent, dat herken ik heeeel erg. Verstandelijk weet je dat het wel zo is, maar dat gevoel, dat wil nog steeds niet mee bij mij. Als ik er echt aan ga denken, of foto´s kijk uit die tijd, dan biggelen zo de tranen weer over de wangen. En vanuit je bed machteloos kijken naar stukjes baby, ik voel de machteloosheid hier ook weer opkomen. Ik lag ook nog es met mn infuushand langs hem, dus echt aanraken ofzo ging ook niet.
Probeer veel te praten, dat is het enige advies dat ik kan geven. En probeer je lichamelijk echt te sparen! Als je het forceert tijdens die 6 weken, heb je er nog maaanden spijt van.
Als je echt dingen graag zelf wilt doen, bedenk dan wat je bijv. lekker rustig zittend kan doen. Was opvouwen op het grote bed, groente snijden in de keuken op een krukje met de snijplank op schoot. Dat soort dingen begon ik mee, en dat gaf ook wel voldoening omdat je toch een bijdrage levert.
Ow, en klein aapje kan vast al wel zelf op de bank klimmen, dus als hij een knuffel van je wil terwijl je ergens staat, neem je hem aan de hand mee en ga je lekker zitten op een plek waar hij naast je kan klimmen, en vervolgens op je schoot kan gaan zitten. Zo deed ik dat tenminste ook na een gewone bevalling en met dikke buik. Dan is tillen ook niet fijn...

Nogmaals veel sterkte, en kom af en toe ff buurten :)

Joanne


babyluck
afbeelding van babyluck
26 mrt 2010 - 09:51

snap ik meid ! snap ik ...........maaaaaaaaaaaaaar ik raad je echt aan het toch echt 6 weken vol te houden voor je zelf maar ook voor je kleine man ! verzakkingen of een terug val in je genezing zit je niet op te wachten toch ?
hoe gaat het verder met je ? weet verder niet zo goed wat ik tegen je moet zeggen alleen dat ik het verschrikkelijk voor je vind !




liefs Ineke en Lisa x
Siemsmama
afbeelding van Siemsmama
25 mrt 2010 - 21:15

ook ik heb een keizersnede gehad afgelopen maand. Op het moment dat ik volledige ontsluiting had en persdrang, bleek dat de navelstreng tussen Loek zijn hoofdje en de uitgang in lag... Loek moest dus ook gehaald worden met een keizersnede. Ik baal daar nu nog onwijs van. Ik weet dat het de enige kans was voor hem, als de navelstreng klem was komen te zitten wa shet zeker weten fout afgelopen. Maar ik heb nu echt niet het gevoel dat ik bevallen ben... Het voelt alsof ze hem gewoon uit mij hebben gesneden... Misschien komt dat ook doordat het allemaal erg snel is gegaan. Om 8uur 's ochtends was er nog niks aan de hand (behalve dat ik echt strontchagrijnig was...) en om 11:45uur was Loek er. Een echte spoedkeizersnee dus.


Waar ik ook zo ontzettend van baal(de) is dat ik door de ruggenprik de hele dag geen gevoel in mn benen heb gehad en dus niet uit bed kon. En dat is erg lastig kijken naar mn kleine mannetje in de couveuse. Pas toen ik hem zelf beet mocht houden (en hij overleed) kon ik hem echt bekijken. Daarvoor had ik alleen pas stukjes gezien (haartjes, voetjes, handje).


Voor degene die al een kindje hadden toen ze een keizersnede kregen: hoe deden jullie dat daarna met tillen? Er is mij verteld dat ik 6 weken niet mag tillen. Dit vind ik toch ook niet echt handig met een klein aapje van 20maanden in huis... Op zich vind ik het wel lekker dat ik nu steeds gezelschap heb van mn vriend of moeder, maar misschien is het ook wel weer fijn om iets alleen te kunnen.

Lilypie Fifth Birthday tickers Lilypie Angel and Memorial tickers Lilypie Second Birthday tickers Lilypie Pregnancy tickers

patricia76
afbeelding van patricia76
20 mrt 2010 - 21:41

HOI HOI

IK HEB GOEDE ERVARING GEHAD MET EEN KEIZERSNEE

OOK IK HEB EEN KEIZERSNEE GEHAD DAT WAS BIJ MAX ,HET WERD OOK EEN SPOEDKEIZERSNEE OMDAT IK WEEEN HAD DIE IK NIET VOELDE MAAR MAX KWAM IN ADEM NOOD ZODOENDE KWAM HIJ MET DE KEIZERSNEE. IK WAS VOOR CONTROLE IN HET ZH CTG ENZ WAS ER OM 3 UUR EN OM HALF 6 IS MAX GEBOREN ,NU HOU IK WEL VAN OPSCHIETEN HOOR . IK HEB DE KEIZERSNEE NIET ALS ERG ERVAREN ,WAAROM ,AL MOET HET UIT ME NEUS KOMEN. KIND KOMT VOOR MIJ OP DE EERSTE PLAATS .

IK VIND EEN KEIZERSNEE NIET ALS FALEN OF HET WAS GEEN BEVALLING IK VIND MET EEN KEIZERSNEE HEB IK OOK EEN KIND OP DE WERELD GEZET ,IDD MET HULP MAAR GELUKKIG ,SOMMIGE MET EEN VAGINALE BEVALLING MOET INGEKNIPT WORDEN ,OF EEN VACUUMPOMP WORD GEBRUIKT OF ZE MOETEN OP DE BUIK DUWEN JA NEE DAT IS GEEN HULP ZEKER .WAAROM GEEN RESEPECT VOOR IEDEREEN ONGEACHT HOE ZE BEVALLEN .

BIJ GWEN BEN IK WEL VAGINAAL BEVALLEN EN DAT BEVIEL MIJ OOK PRIMA HAD 2 HECHTINGEN MAAR NIET GEKNIPT ,GEPOMPT OF GEDUWT

IS HET GEWOON NIET DAT ELK KIND DAT GEBOREN WORD EEN WONDER IS

HOI INEKE

IK SNAP JE WEL HOOR DAT JE HET EERSTE CONTACT MIST MET EEN KEIZERSNEE ,GWEN KWAM OP MIJN BUIK ,IK HEB DE PLACENTA GEZIEN ,HET IS OOK HEEL ANDERS GEWOON BEVALLEN OF EEN KEIZERSNEE , MAAR JA WAT HEBBEN WE ER TOCH EEN PAAR DONDERSTENEN GEKREGEN .

DIT VALT MIJ OOK OP,.. BIJ BEIDE BEVALLINGEN HEB IK GEEN GEBRUIKSAANWIJZINGEN GEKREGEN DUS VOLGENS MIJ GEEN VERSCHIL

GROETJES PATRICIA


Max 11 jaar
sjorsxj
afbeelding van sjorsxj
18 mrt 2010 - 18:09

Hallo meiden,

Ik ben ook bevallen via een keizersnede, ik heb zwangerschapsvergifitiging gehad en heb ook al een keer in het ziekenhuis gelegen dat was voor de kerstdagen van 2008 ik moest eigenlijk blijven toen, maar wou met de kerstdagen niet in het ziekenhuis liggen als ze toch niks gingen doen, uiteindelijk mocht ik naar huis maar moest ik wel elke 2/3 dagen voor controle en aan de ctg. Uiteindelijk hebben ze mij 2 januari 2009 opgenomen omdat ik in 3 dagen tijd 1,5 kilo was aangekomen en mijn onderdruk op 100 zat!! 3 januari zijn ze me gaan inleiden en na de 2de keer kreeg ik weeën, ben sávonds nog in bad geweest (wat ik echt nooit weer doe met zo'n toeter haha, want kwam er bijna niet uit was erg glad ) toen zakten de weeën weer af, 4 januari hebben ze smorgens tegen 7.30 mijn vliezen door geprikt en kreeg ik een infuus met weeënopwekkers.. De hele dag flinke rugweeën gehad, de ontsluiting wou helaas niet verder dan 9 cm, uiteindelijk ben ik op de ok beland voor een keizersnede en is Bo 5 januari om 01.01 geboren!!

Ik zie dit zelf absoluut niet als valen, maar juist als een hulpmiddel want via de normale weg was hij er niet uitgekomen, achteraf bleek dat hij er niet goed voor lag..

Ik heb na die tijd best lang last gehad van mijn buik maar kan toch zeggen dat ik zo weer voor een keizersnede zou kiezen! Wat ik wel heel jammer vind is dat mensen een keizersnede blijkbaar niet als operatie zien! Kan me daar eerlijk gezegd best aan ergeren, want het is toch een buikoperatie!! En waarom zou een hernia-operatie zwaarder zijn?? Omdat het via de rug is en niet via de buik?? Sorry dat ik zo fel ben

mamavandigna
afbeelding van mamavandigna
18 mrt 2010 - 14:20

Hoi!


@sharon: fijn om te lezen dat het een geruststelling kan zijn voor jou. Mocht je meer informatie willen, geen probleem: mail even (post even hier), of post via prive bericht. Vraag veel, je kan nooit genoeg weten!


Liefs mama van digna

sharon6769
afbeelding van sharon6769
17 mrt 2010 - 16:12

hallo allemaal


wat goed om te lezen dat een ks bij jullie is mee gevallen.


ik ben nu namelijk 35 weken zwanger van ons 2de kindje en die ligt in een stuit. we hebben nog een week om te hopen dat de kleine uit zichzelf draait anders wordt het waarschijnlijk een ks. ik probeer overal wat informatie te krijgen hoe vrouwen het ervaren want veel mensen zeggen dat het herstel heel lang duurt en niet prettig is. en zeggen dat ik een stuit bevalling moet proberen maar daar zie ik nogal tegen op. i.v.m de risico's voor de baby.


maar met mijn dochter van 2 (een normale bevalling) heb ik complicaties met mijn placenta gehad. het wou er niet uit en is na trekken en duwen gescheurd in mijn baarmoeder en heb daardoor in 30min. 2.5 liter bloed verloren.


daardoor moest ik onder algehele narcose en hebben ze het operatief verwijderd. bloedtransfusie gehad en 4 dagen ziekenhuis. de herstel periode van die bevalling heeft wel 2 maanden geduurd. mijn bloedwaarde was erg laag en was erg moe de hele tijd. heel veel vloeien ( 9 weken) met dikke stolsels. en erg veel pijn in en rondom de schaamstreek.


dus ik ben erg blij met jullie verhalen.


groetjes sharon

Jojanneke
afbeelding van Anoniem
17 mrt 2010 - 12:10

Hoi hoi,

Ik ben bij Xanne bevallen met een spoedkeizersnee..

Ik ben ingeleid (op de uitgerekende datum.. Hihi). Had een beginnende zwangerschapsvergiftiging en ze wilden geen risico nemen. smorgens gel gesmeerd en savonds om 1830 mocht in naar de verloskamer.. Om 1930 braken de vliezen en vanaf toen ging de ontsluiting erg snel. In een uur van 6 naar 9 cm.. Helaas kwam ik niet verder.

Toen de verloskundige een electrode op Xanne haar hoofdje wilde plaatsen, ze konden de harttonen niet meer vinden, kwam ze erachter dat Xanne een sterrenkijkertje was.. Dus de Gyn erbij.. Die heeft tijdens de persweeën, die ik toen al even had, geprobeerd om haar kin langs het laatste randje te krijgen. Is niet gelukt en toen mocht ik kiezen. Of nog langer persweeën wegpuffen en het blijven proberen, of het mes erin..
Nou dames, ik kan jullie vertellen. na een uur persweeën wegpuffen, wil je die keizersnee wel..

Toen werd alles in gang gezet. Om even over 2200 kreeg ik de ruggenprik en om 2223 is ze geboren.

Het herstel ging bij mij niet zo snel.. Maar ach.. Ook dat is helemaal goed gekomen!!

Moet ik eerlijk zeggen dat ik een keizersnee echt zie als een bevalling en geen complicatie. Bij mij was het echt een hulpmiddel bij de bevalling!

Nu ben ik zwanger van de 2de. Bijna uitgerekend.. Deze heeft een hele tijd in stuit gelegen. had voor mezelf al een keizersnee in gedachten. Maar gelukkig is de kleine met week 33 toch nog gedraaid.. Nu ga ik wel voor een "gewone' bevalling. Maar mocht het toch zover komen dat het wederom een keizersnee wordt, dan sta ik daar ook niet negatief tegenover..

De enige nadelen die ik heb ondervonden aan de keizersnee is dat mijn partner niet de navelstreng heeft kunnen doorknippen, dat ik Xanne 3 minuten heb kunnen zien voordat de kinderarts haar meenam, en het heeft een uur geduurd voordat ik het eerste echte lichamelijke contact met Xanne kon hebben.. Gelukkig heeft mn partner haar niet meer uit het oog verloren na de bevalling (alleen even met het omkleden na de OK. De kinderarts was een dame..) en heeft hij veel foto's en filmpjes gemaakt..

babyluck
afbeelding van babyluck
16 mrt 2010 - 11:10

ik ook keizersnee na een hell bevalling van 28 uur en 4 cm ontsluiting (2 weeen in een minuut en dat 18 uur lang !!!)


mij is het ook mee gevallen !! ik liep na 2 dagen weer rond ! het enige wat me stoorde is dat er niet verteld is dat je 1 dag NIET mag eten !! ik zat maar braaf op me beschuit met muisjes te wachten !! en het bloot op bloot contact gemis !! en dat ik me placenta niet heb gezien !


litteken zie ik AMPER !! is prachtig weggegaan en ik heb op advies van me kraamverz. CALENDULA GEL er op gesmeerd 2 x pd (na 4 dagen) en dan half uur laten drogen in de lucht (lag ik hoor me me blote doos hahahahaha) het was heerlijk verkoelend ! en na 1 week had ik geen korstjes meer ! alleen met het knoopjes hechtig is er maar 1 uitgehaald de andere is naar binnen gegaan en opgelost ! dat dode gevoel had ik niet zo alleen de eerste maand


de borstvoeding verliep PERFECT !! EIND derde dag komt het op gang en ik heb geen kolf hoeven te gebruiken ! en dat is trouwens ook heel slecht voor op gang brengen ! je KINDJE moeten leren drinken aan de borst en die dikke colostrum is moelijk uit flesje te drinken !! maar wel goed uit je borst ! ik had ook zoiets van me bevalling is mislukt (zo voelde het) maar de borstvoeding nemen ze me niet af ! nou na bijna 3 jaar borstvoeding gevend is dat wel gelukt meen ik !!!!! na de ks kan het wel tot 5 dagen duren ! en dat kan ook bij een normale vaginale bevalling ....vind het zo jammer als vrouwen zeggen ik heb ks gehad en na 2 dagen was er nog geen melk ! tja is heel normaal er komt pas melk na 3 tot 5 dagen !! afhankelijk of je vaak genoeg aanlegt ! (sorry als ik iemand nu tegen het borst stoot ... maar zeg dan gewoon ik wilde geen bv geven ! )


en wat me het aller meest heeft gestoord !! GOH JIJ HEBT EEN MAKKELIJKE BEVALLING GEHAD !!!! opmerking dan zeg ik altijd goh vind jij 28 uur makkelijk ? en dan nog 3 weken buikpijn ? ik kan dat soort mensen echt wel wat aandoen ! heb het erg moeilijk gehad met de ks omdat ik het niet mocht afmaken ! en ik me meisje niet bloot op me borst heb gehad en dat krijg ik NOOIT meer terug !!!!




liefs Ineke en Lisa x
Nancy263
afbeelding van Nancy263
15 mrt 2010 - 23:58

Hoi allen,

Over keizersnedes hoor ik helaas nog heel veel negatieve berichten, dit terwijl het toch een erg mooi hulpmiddel voor bevalling is.

De bevalling van ons eerste kindje ben ik zelf begonnen, na 31 uur weeën, 2 uur persen werd het echter een spoedkeizersnede. Hoe ik behandeld ben en hoe alles gegaan is, heeft ervoor gezorgd dat ik me geen moment ongerust maakte of me niet betrokken voelde bij mijn bevalling. Ik was zelfs nog helemaal niet klaar met zwanger zijn en 5 maanden later was ik weer zwanger. Ik kreeg aan het eind van deze zwangerschap te horen dat ik minder dan 20 procent kans had dat ik zelf zou kunnen bevallen. Mij werd een keizersnede aangeraden. Ook deze bevalling was heel betrokken en een feestje op de OK. Natuurlijk, je herstel duurt langer en een middelgrote buikoperatie is niet niets voor een lichaam, maar toch, je krijgt er zo veel moois voor terug!

Mijn man en ik wilden graag een groot gezin, na twee keer een keizersnede, altijd een keizersnede dus we gingen er van uit dat de derde zwangerschap onze laatste zou zijn. Het was een voorspoedige bevalling in de OK, met het grote minpunt dat mijn verdoving al op de OK uitgewerkt raakte omdat de anesthesist geen rekening had gehouden met littekenweefsel ivm de derde keizersnede. Op zich ben ik dit goed doorgekomen, maar wellicht voor mensen die ook voor een tweede of derde keizersnede gaan wel wat om te vermelden in de Pre-op dat de operatie wellicht wat langer kan duren....

Wonder boven wonder mochten we van de gynaecoloog nog een keer zwanger raken, iets wat ook gebeurde. Deze bevalling verliep prima en zonder verdere complicaties. Na 4 keizersnedes werd ons echter wel vermeld dat het gezien het littekenweefsel van mijn baarmoeder sterk af te raden was nog een zwangerschap aan te gaan.

Door omstandigheden moest mijn Mirena-spiraaltje poliklinisch verwijderd worden met een cameraatje. Daardoor kon de gynaecoloog ook meteen kijken hoe mijn baarmoeder er aan toe was. Wat bleek? Buiten een smal wit lijntje geen verklevingen of wat dan ook te zien!!

En nu? We gaan nog een keer voor een keizersnede, in oktober verwachten we ons vijfde kindje. En wat betreft mijn bevallingen? Ik zeg altijd maar tegen iedereen: ik heb heel veel kwaliteiten, maar bevallen hoort daar gewoon niet bij!!

Succes en vooral veel genot gewenst van je kleintje, zeker als je bevalt met een keizersnede.

mamavandigna
afbeelding van mamavandigna
28 feb 2010 - 11:00

Hoi allemaal,


@ joanne: ik weet dat er veel vrouwen zijn die de ks zien als een complicatie en een falen van hun lichaam. Ik ben het ook met je eens dat het een groot verschil is of de ks gepland was of niet. Ik weet niet hoe het is om eerst weeen te hebben en dan alsnog een ks maar het feit dat je een kind hebt gekregen dat blijft! Of het nu voor jouw gevoel eene chte bevalling was of niet, jij hebt het gedaan. Ook bij een ks doe je het zelf: JIJ maakt de beslissing om je kind te redden en een ks te ondergaan. JIJ moet herstellen van een ks, net als iedere andere bevalling. JIJ hebt een kind gedragen en op de wereld gezet, via welke snee dan ook :) haha! Ik hoop dat je het kunt verwerken. Ik vind het jammer dat er zo gedacht wordt over de ks en dat wij dit als vrouwen kennelijk overnemen, dit gevoel van "nep" bevalling. Ik vind dat wij dat niet moeten accepteren van anderen. Ks is een bevalling, hoe je het ook wend of keert, we lijden er ook van (alsof dat het criterium moet zijn).


@tweede op komst: wat een fijn bericht om te lezen! jammer dat je op zoveel onbegrip stuit bij je fam, dat was bij mij ook zo, maar gelukkig zijn we sterk genoeg om zelf steum elders te gaan zoeken, dus bij deze: STEUN!! Je hebt het gevonden, en met hoofdletters! Ik kan je vollledig volgen en dat is ook precies de reden waarom ik dit onderwerp ben gestart en waarom hij niet onder complicaties valt, ks is ook bevallen!


Groetjes Vivian (alias mamavandigna)

DELETED_Joanne_...
afbeelding van DELETED_Joanne_anonymized
22 feb 2010 - 22:19

Hoihoi,

ik wil nog ff reageren op het al dan niet complicatie zijn van een ks. Ik denk dat het wat dat betreft veel uitmaakt of dat er alleen sprake is van een ks, of dat het erbij komt, naast de weeen en ontsluiting van een vaginale bevalling. Mijn verstand zegt dat bevallen het krijgen van een kind is, en als dat dmv een snede in de buikwand is, is een ks in principe dus ´gewoon´ een bevalling. Mijn gevoel zegt alleen anders, omdat ik eerst twee dagen gelopen heb met weeen, uiteindelijk na een weeenstorm op 8 cm ontsluiting zat, en toen dus nog een spoedks kreeg. Daardoor voelt het als complicatie: een ingreep die bovenop de gewone bevalling kwam om het kind ter wereld te helpen.

En dat is bij mij gewoon het grote verschil tussen verstand en gevoel: mijn verstand zegt A, en mijn gevoel voelt B. Dit maakt de verwerking soms ook zo moeilijk. Groter gevoel van falen omdat je voor je gevoel tekort schiet, terwijl je er niets aan kan doen en je door de ks juist het beste voor je kind hebt ondergaan.

Groetjes
Joanne


Yesdevierde
afbeelding van Yesdevierde
22 feb 2010 - 15:59

Hallo allemaal,


Heerlijk al die kz verhalen. Ik mis die nl in de familie. Ik heb weliswaar inmiddels 18 neefjes/nichtjes onder de 6 jaar maar er is er geen een met in kz gekomen. Daardoor heb ik het gevoel dat ik m'n kz verhaal niet goed kwijt kan bij de fam. Ze begrijpen het gewoon niet. Dat vind ik weleens jammer


Zelf heb ik inmiddels 2 x een kz gehad. De eerste keer gewoon begonnen, maar na 1,5 uur persen moest ik naar het z'huis voor eenspoed kz. Geen pretje. Gelukkig was ik er vrij snel overheen. De wond genas goed en ik had weinig moeite met verwerken. Kon toen mijn verhaal ook nog aardig bij familie kwijt, want het eerste stuk nl alle weeen en persen kende zij ook.


Bij de 2e is het een geplande kz geworden. Ik wilde het zelf niet veel van te voren weten dus heeft de gynaecoloog ons het 1 dag van te voren verteld. Kz zelf ging heel goed en de wond genas ook heel goed dankzij alle hulp die ik heb gehad. Ik heb nl 3 dagen in z'huis geweest en daarna 7 dagen kraamhulp gehad. Na de kraamhulp is m''n schoonzusje 2 weken bij ons geweest. Reuze gezellig en super handig!!! Ik zat nl wel met onze oudste van 1,5 jaar. Bij de 2e heb ik het echter reuze moeilijk met het verwerken van de kz en met alle (rot)reacties die ik krijg van anderen en dat ik m'n verhaal niet echt kwijt kan bij andere moeders.


Ik zit inmiddels vol met opgekropte gevoelens die eruit willen maar die ik niet goed kwijt kan. (kz is nu 10 weken geleden) Gisteren heb ik eindelik al mijn gevoelens eens opgebiecht aan m'n man. Die schrok er van want wist niet dat ik er zo met zat. Ik krop nl alles op en ben voor anderen super vrolijk. Dat gesprekheeft in ieder geval al heel goed geholpen en daarom ben ik nu internet aan het afstruinen om te zoeken naar andere verhalen over kz en vooral over het verwerken ervan. Ik zie een kz niet als een complicatie maar als een bevalling, dat gevoel krijg ik hier gelukkig ook, maar daar is het lang niet iedereen mee eens.


Ik ga nog eens verder struinen en daarna zal ik m'n zoons eens heerlijk uit hun bed halen. Ik ben gelukkig dol op ze!!!


Groetjes

mamavandigna
afbeelding van mamavandigna
15 feb 2010 - 14:05

Hoi yensje,


Volgens mij begrijpen wij elkaar prima, dit is namelijk precies de reden waarom ik dit forum ben gestart! Een ks is ook een vorm van bevallen en niet alleen en complicatie! Fijn dat het bij jou zo positief is gevallen en dat je zoontje het zo goed doet! En natuurlijk bedankt voor je bericht!


Groetjes Vivian (mamavandigna)

Yensje
afbeelding van Yensje
5 feb 2010 - 00:07

Hoi allemaal,


Fijn dat er ook een plek is waar een ks als normale bevalling wordt gezien. Ik ben 5 maand geleden ook bevallen middels een ks en ben daar erg blij mee. Ik denk dat ik nu anders geen kind of een zwaar gehandicapt kind had gehad.


Melle is geboren op 1 september, Op die dag had ik controle in het ziekenhuis, was al 6 dagen overtijd. Mijn bloeddruk was hoog en de verloskundige ging mijn situatie in beeld brengen. Toen zagen we dag Melle zijn hartsl*g een aantal keer heel laag werd, onder de 80! Dat is niet helemaal oke.


We hoorden al snel dat het inleiden of een ks zou worden. Ze zijn begonnen met inleiden, het infuus werd ver opengezet want er was wel wat haast bij en ik zat al snel in een heuse weeenstorm, geen pretje. Toen ik om pijnbestrijding vroeg kwam de gynacoloog, die zag Melle zijn hartsl*g wegzakken en besloot tot een spoedks. Ik BLIJ! Een spuitje en de weeen waren gelukkig ook weg.


Ik kon nog een ruggeprik krijgen en toen ging het heel snel. Melle had in het vruchtwater gepoept en de navelsstreng 2 keer om zijn nekje. We wisten al dat er 2 bloedvaten in zijn navelsreng zaten ipv 3 daarom moet ik in het ziekenhuis bevallen. Meteen na de bevalling heb ik hem even gezien en toen moest hij de couveuse in en ik moest weer dicht. Daarna helemaal rillerig van de adrenaline en emotioneel. Melle is om 16.45 geboren en rond 19.30 had ik hem in mijn armen en dat was goed! Bv kwam wel langzaam op gang. Melle is dinsdag geboren en zaterdag was het echt oke, toen mocht ik ook naar huis. Herstel is me meegevallen, maar ik heb het ook wel echt rustig aan gedaan en had/heb een vrij goede conditie. Bij de volgende zou ik wel weer een ks willen. Huid is nog wel wat gevoelloos idd, maar dat komt wel weer terug.


Ik ben blij dat het zo gelopen is. Ik heb nu een gezonde zoon die het super doet en zonder ks... ik wil er liever niet aan denken. Het is een andere vorm dan natuurlijk bevallen, maar daardoor niet anders of minder. Ik voel me in ieder geval niet minder vrouw, ik ben een gelukkige moeder met een prachtige zoon en dat is het belangrijkste lijkt mij.


Ik ben benieuwd naar andere verhalen!1


Groetjes Yensje


rietje.martin
afbeelding van rietje.martin
31 jan 2010 - 13:54

ik ben bij onze 2de ( 6 maand geleden ) ook bevallen met keizersnee

ik werd eerst gewon ingelied ivm zwangerschapsvergiftigen net als bij de oudste dus dacht ach ja dat duurt ff

maar na 14 uur wachten en hevige weeen had ik nog maar 3 cm ontsluiting en ik was nog ziek ook had ergens n infecite opgeloen van te voren dus besloot de gyn maar en spoed KS te doen en zo gezegd zo gedaan binnen 10 minuten zat ik op de op tafel voor de ruggeprik en in no time was Leon er al voelde wel n beetje gek want je voelt dat ze bezig zijn bij je buik maar je veoelt geen pijn ( ruggenprik is heel gek gevoel alsof je benen ineens weg zijn ) haah heel apart

n half uur later was ik weer dicht en ging naar de IC voor t bijkomen en 2 uur later mocht ik naar de couveuseafdeling ( om 2 uur snachts ahah ) om onze mooie boef te bewonderen

de volgende dag ging het al gelijk weer goed eigenlijk mocht opstaan en zelfs douchen maar wel rustig aan doen

dus heb n paar weken niet mogen tillen en ben lekker verwent door me mannetje maar uiteindelijk viel het reuze mee

ik dacht achteraf echt

Was dit nou alles ??

maar denk er wel om dat men wel voledoende rust neemt want eenmal thuis ( had weliswaar nog 3dagen kraamzorg ) ging ik toch iets teveel doen als mijn man aan het werk was dus kreeg een kleine onstekeing aan het litteken maar dat ging snel weer weg met antibiotica

en nu heb ik n redelijk mooi letteken

het is binne 6 manden al behoorlijk bij getrokken niet meer rood en voel er nisk meer van eigenlijk

dus mijn verhaal zeker positief maar luister nar de dokter :)

Liefs Rietje


chantal'78
afbeelding van chantal'78
28 jan 2010 - 15:09

Hallo allemaal,

Ik heb 2x een keizersnee gehad. Beide keren is het een spoedkeizersnee geworden.

Bij de eerste vorderde mijn ontsluiting niet verder dan 8cm. Ik was die dag ingeleid met 38 weken (doordat ik diabeet ben). Steyn was 4720gram en achteraf bleek hij niet door het geboortekanaal te kunnen.Hhij had zelfs een deukje in zijn hoofd van het klemzitten. Het is dus een spoedkeizersnee geworden met mbv een ruggenprik.

Hier is alles goed bij verlopen, herstel van mij was perfect en volgens het boekje. Steyn heeft een week op de kinderafdeling gelgen. In eerste instantie doordat hij zijn bloedsuikers zelf niet op peil kreeg. Hij mocht pas mee toen hij alle flessen zelfstandig kon drinken.

Bij de tweede spontaan aan gang met 36 weken. Ze verwachten geen grote baby (wat wel het geval was, 4950gram), dus ik mocht het gewoon zijn gang laten gaan.

Voor de volgende dag zou een echo gepland staan en afhankelijk van die uitkomst zou het wel/niet een geplande keizersnee zijn. Echter, de natuur besloot anders.

Ik zat binnen 8 uurtjes op 10cm en mcoht gaan persen. Een uurtje geperst, toen de gyneacoloog besloot om toch een keizersnee te doen. Dit doordat Luc niet verder indaalde en de met de voorgescheidenis van de eerste in mijn dossier werdt het dus wederom een keizersnee met behulp van een ruggenprik.

De gyneacoloog schrok wel wat, toen Luc ter wereld kwam. 5 kilo was niet verwacht.... Geen wonder dat hij ook niet via het geboortekanaal kon.

Dit herstel verliep iets minder voorspeodig.

Ik zou 's avonds naar de kinderafdeling mogen, waar Luc ter observatie lag (ondanks zijn gewicht, was hij toch 4 weken te vroeg). Ik had gruwelijk hoofdpijn, doordat er een infuus was aangesloten. Mijn baarmoeder trok nl niet samen. Ik kon niet goed tegen deze medicatie, waardor ik me hondsberoerd voelde. Het niet naar de kinderafdeling willen/kunnen brak mijn hart, maar ik moest ook even aanmezelf denken.

Het infuus werdt bijgesteld en een paar uur later voelde ik me beter. Gaan slapen, het was immers nacht inmiddels.

De volgende ochtend kon ik niet wachten om naar mijn kleine man te gaan. Echter, mijn diabetes zat nu niet mee. Flink te laag en kwam er niet uit. Begon zelfs wat wartaal uit te slaan, dus ik mocht pas wanneer het met mij oké ging. Gelukkig hebben ze de videocamera op Luc gezet, zodat ik middels de tv naar mijn manneke kon kijken.

Een paar uur later was het dan zover, ik kon hem eindelijk in mijn amren houden.

Herstel daarna verliep voorspoedig. Was vrij snel op de been.

Wat wel voor "vervelende" gevoelens heeft gezorgt, is dat beide keren mijn kinderen een week op de kinderafdeling hebben gelegen. 2 verdiepingen lager en kon ze dus niet zien, aanraken, etc wanneer ik daar behoefte aan had.

uiteindelijk thuis heb ik dit allemaal ingehaald.

Ik voel het niet als falen van ijn lichaam en heb ook geen schuldgevoelens eraan over gehouden, doordat het niet via de natuurlijke weg is gegaan. Voor de kinderen en voor mij was dit de beste oplossing, wie weet wat er anders uit voortgekomen zou zijn.

Ik zelf vind een keizersnee net zo goed een bevalling, alsdat het op de natuurlijke weg zou gaan.

Het herstel is vaak nog langer, dan bij een natruulijke bevalling. Daar houden de mensnen ook niet altijd rekening mee....

dit was mijn verhaal.

Groetjes Chantal


Loe
afbeelding van Loe
26 jan 2010 - 22:26

Hallo allemaal,


In mei heb ik een keizersnede gehad, een geplande want ze lag in stuit. Ik had voor mezelf al besloten dat het een ks zou worden aangezien ik het niet eerst gewoon wilde proberen. Ik wilde dit niet omdat ik geen zin had in een spoed ks als het toch niet zou lukken met alle drama eromheen. Ook voor de veiligheid van mijn baby vond ik het risico niet waard, liever wat langer herstellen dan een baby die (te lang) zuurstofgebrek heeft gehad.


De operatie is echt heel goed verlopen, ze kondigde zich wel een paar dagen eerder aan dan de geplande datum, maar alles liep lekker vlot. Van de ruggeprik heb ik helemaal niets gevoeld. Ik had al ergens gelezen dat als ze de snee maken ze de bloedvaatjes meteen dichtschroeien en dat ruik je wel. Toen ze eruit was lieten ze haar heel even zien waarna ze meegenomen werd voor de apgarscores en aankleden enz. Mijn man mocht er gewoon overal bij zijn gelukkig. Toen ze aangekleed was hebben ze haar nog even een paar minuutjes bij me gelegd. Wat ik wel jammer vond is dat ze je armen vastbinden (losjes) zodat ik haar niet kon aanraken.


Ik had met mijn man afgesproken dat we iedereen pas zouden bellen als ik terug was op de kamer zodat we met z'n drieen eerst rustig de tijd zouden hebben.


Het herstel ging goed, de volgende dag voor het eerst uit bed. TIP: vraag aan de verpleegsters hoe laat je uit bed word geholpen en vraag dan 1 uur voor die tijd een pijnstiller. De eerste keer uit bed is echt wel pijnlijk. Ik heb 4 dagen in het ziekenhuis gelegen maar kon de tweede dag (wel heel langzaam) zelf naar de wc, douchen en een beetje rondlopen. Ben toen naar huis gegaan omdat ik me daar verveelde en het belangrijkste voor de baby zelf kon. Het herstel is goed gegaan alleen had ik natuurlijk geen geduld. Steeds als ik er genoeg van had omdat ik geen vooruitgang merkte, kon ik een paar dagen later weer meer, steeds met duidelijke sprongen. In totaal heeft het idd 7 weken geduurd voordat ik me echt helemaal hersteld voelde. Nu 8 maanden later zit ik weer op mijn oude niveau van sporten, wat ik altijd heel intensief gedaan heb en heb er niets aan overgehouden. Omdat het mijn eerste was heb ik met tillen het gewicht van mijn baby aangehouden, die werd langzaamaan zwaarder. Het meest last had ik als ik op moest staan, uit bed of een stoel maar je merkt vanzelf wel hoe dat het beste gaat. Het belangrijkste is toch wel dat je je rust krijgt. Wel had ik nog heel lang (3 maanden) een hele grote buik, zo groot zelfs dat ze nog dachten dat ik zwanger was, dit is gelukkig nu wel weer bijgetrokken (denk voornamelijk door het sporten) maar het heeft lang geduurd.


Bij een tweede zou ik wel gewoon willen bevallen maar zou er weer een ks nodig zijn dan zou ik daar niet mee zitten. En dat je band minder zou zijn geloof ik niet zo in, die komt volgens mij later pas, ben je er als je baby je nodig heeft, gestroost wil worden of gewoon lekker geborgen bij je liggen.



DELETED_claudia...
afbeelding van DELETED_claudia73_anonymized
25 jan 2010 - 23:23

Ook ik heb een keizersnede gehad. Na een niet vorderende ontsluiting bij het inleiden. Ik was zo'n 30 uur bezig geweest, en ik moet zeggen; Het is mij heel erg meegevallen. Van de spinale verdoving heb ik niet veel gevoeld en het herstel ging redelijk snel. Nu heb ik nooit een "normale" bevalling meegemaakt en dus geen vergelijkingsmateriaal, maar ik zie toch ook voordelen van de keizersnede boven vaginaal bevallen. Ik denk dan aan inscheuren of -knippen, verzakkingen nadien, (stress)incontinentie waar je na een keizersnede geen last van hebt. En ja, ik weet dat een keizersnede een operatie is met alle kans op verschrikkelijke complicaties, maar die zijn er OOK na een vaginale bevalling.

En als ik heel eerlijk ben, zou ik de volgende keer zelfs kiezen voor een keizersnede. Maar ik ben er dan ook zo eentje die bewust voor pijnstilling koos. Ik kijk met een goed gevoel terug op mijn bevalling. En ik heb een uitstekende band met mijn dochter, zelfs zonder pijnlijke vaginale bevalling om op terug te kijken.....;-)

mamavandigna
afbeelding van mamavandigna
23 jan 2010 - 22:46

@Joanne: Ik zie de keizersnee altijd staan bij complicaties, en nooit bij bevaliingen. Dat is zo op alle Fora, dus ik vind nu juist dat de keizersnee ook een bavalling is en daar dus thuishoort. Misschien ben ik wel een miep maar ik vind het gewoon jammer dat men dit nooit als een bevalling ziet, maar inderdaad als een complicatie. In sommige gevallen is dit ook zo, maar in veel gevallen ook niet! Vandaar de start van dit onderwerp. De tips zijn wel heel erg nuttig, dank daarvoor!


@CHB en Sandra: dank jullie wel voor jullie verhaal!


Wie volgt?


Gr mamavanDigna

CHB
afbeelding van CHB
18 jan 2010 - 23:19

Ook ik ben bevallen van een (spoed) kz 2 maanden geleden. Mijn zoontje lag in stuit, maar toch besloot ik een poging te wagen voor een natuurlijke bevalling. Om een lang verhaal kort te maken. Het stuitje van ons kindje wilde na verloop van tijd niet indalen, waardoor er is ingegrepen. Binnen 5 minuten stonden we op de ok. Doordat het voetje al geboren was hebben ze mij onder volledige narcose gebracht. Anderhalf uur na de geboorte heb ik mijn zoon voor het eerst vastgehouden. Helaas ben ik de eerste dag(en) helemaal kwijt door de narcose.. Dit heb ik als vervelend ervaren, maar ik ben blij dat mijn zoon helemaal gezond is. Borstvoeding kwam pas na een week op gang. Tot 7 weken heb ik volledig gegeven. Aangezien onze zoon na 7 weken een groei achterstand had ben ik gaan bijvoeden. Nu geef ik 50 fv/50 bv (kolven, zijn haptechniek laat het afweten). Na 2 weken voelde ik me al heel erg goed en na 6 weken heb ik helemaal geen last meer gehad van de wond. Mijn gewone kleding kon ik een week na de bevalling alweer aan. De wond is inmiddels ook weer helemaal plat en ziet er mooi uit (voor zover je daarover kan spreken natuurlijk :D).


Doordat mijn kindje in stuit lag was ik voorbereid op een keizersnede. Hierdoor wist ik wat ik kon verwachten. Ondanks dat ik er zeker moeite mee heb gehad, heb ik het toch makkelijker naast me neer kunnen leggen. Ik denk dat het zowiezo voor iedereen - wel of geen medische indicatie - het goed is om te weten wat je staat te wachten met een kz.

filtered_html
DELETED_Joanne_...
afbeelding van DELETED_Joanne_anonymized
18 jan 2010 - 16:04

oh ja, nog een weetje: de huid rondom het litteken is zeker het eerste jaar erna vaak een soort van doof, dood, ongevoelig zeg maar. Dit is normaal en komt omdat je huid daar gewoon doorgesneden geweest is, incl alle spiertjes en zenuwen die daar liepen. Het litteken zelf is bij mij heel mooi genezen. Toen ik zei bij de echo van ja ik heb daar dat litteken, gingen ze pas kijken zo van oh ja, nou joh je hebt daar een litteken. En dat terwijl hij een stukje boven het schaamhaar zit omdat het een spoedje was. Wel moet je er rekening mee houden dat je buikje nooit meer zo strak zal zijn als-tie was.
Keizersnede is soms de enige manier om je kind (levend) in handen te krijgen, en dan is het toch fijn dat het mogelijk is!


DELETED_Joanne_...
afbeelding van DELETED_Joanne_anonymized
18 jan 2010 - 15:44

Hoi,
voor nog meer verhalen van mama´s die het meegemaakt hebben, zie rondom de bevalling en dan complicaties. Dit zijn echt zeg maar de verhalen over hoe het was, en vooral eigenlijk de mindere kant ervan die iedereen moet verwerken. Het mijne staat er ook al tussen daar.

Ehm, angst uit het hoofd praten zeg je. Ik denk dat iedereen zich in ieder geval moet bedenken dat een vooraf geplande keizersnede altijd fijner is dan een spoedgeval, en dat vooral uit die spoedgevallen de nare ervaringen en angsten komen. Een geplande keizersnede kan vrijwel altijd met een ruggenprik gedaan worden, waardoor je gewoon bij bewustzijn blijft en direct contact kan maken met je kind door het even te zien of een kusje te geven.

Mijn puntjes (-) met concrete adviezen (!):
- Als je het van te voren weet dat je een keizersnede krijgt, kan je bedenken wat je absoluut wel of niet zou willen, en daar kan je dingen voor gaan regelen, daar kan je over gaan praten enz. Net zoals bij een vaginale bevalling dus, alleen ben je bij een keizersnede iets beperkter omdat je niet gelijk je kind op je buik kan krijgen omdat die open ligt. Even laten zien, kusje geven enz. kan vaak wel. Ook kan je meestal gewoon foto´s (laten) maken als je dat van te voren vraagt. Ik weet dat mijn zwager zelf de navelstreng heeft afgeknipt op de goede lengte, de gynaecoloog had hem wel alvast doorgeknipt op afstand, zodat de operatie gewoon verder kon gaan. Als je partner dit ook wil: gewoon vragen.
! Voor alles geldt: als jij het niet zelf aangeeft, weet niemand ervan. En: niet geschoten is altijd mis, dus niet gevraagd is nooit gekregen. Wel gevraagd is geen garantie voor altijd gekregen, je kan natuurlijk een nee te horen krijgen omdat het niet mogelijk is.
- Het meest nare van een keizersnede is volgens mij dat het minder intiem is tussen jou en je kindje. Als verder met jou en je kleintje alles goed is, kan je dat snel inhalen.
! leg je blote kleintje na het badderen gewoon eens een keer op je blote borst om dit ook gevoeld te hebben en op die manier een klein beetje in te halen/compenseren. Als je kraamzuster er nog is, is dat helemaal makkelijk te regelen: jij gaat er alvast voor liggen, en zij komt je kindje brengen. Je slaapkamer is doorgaans in de kraamtijd toch iets warmer, en anders zorg je daar bij die gelegenheid voor. Lekker de deken erover en even genieten!
- Na een keizersnede moet je bedenken dat je lichamelijk meer rust moet houden, omdat je gewoon een grote buikoperatie hebt gehad. Probeer je energie echt in de kleine en jezelf te steken, en anderen te vragen om de rest even van je over te nemen, zodat je de kraamtijd een soort van verlengd in bepaalde opzichten. Je mag de eerste zes weken sowieso niet eens tillen (behalve je baby), stofzuigen, sporten enz.
! maak een aanbod van hulp concreet: pak de kalender of je agenda erbij en plan diegene die het aanbied alvast in
- Ook na een keizersnede kan je prima borstvoeding geven. Ik heb zelfs na een spoedkeizersnede onder narcose, de eerste avond geen kolf gezien omdat ik er nog te ziek voor was. Ben 18 uur na de bevalling begonnen met kolven, heb de eerste week vooral gekolfd omdat de kleine te ziek was om te drinken. En na een week heb ik hem zelf volledig kunnen voeden, had genoeg melkproductie gekregen door gewoon te kolven, en heb tot bijna 8 maanden borstvoeding kunnen geven! Ik had de eerste dag niet meer dan een paar druppels, en de dagen erna zo weinig melk dat er slechts een paar ml uitkwam, aan een spuitje van 10 ml hadden ze genoeg om de melk naar de kleine te brengen die in het kinderziekenhuis lag. Terwijl degene tegenover mij met ook een keizersnede al op 50 a 60 ml zat per borst... maar als je ervoor gaat, komt het meestal wel goed. Doorzetten is het sleutelwoord, en moet houden. Na een week had ook ik een potje van 120 ml nodig :D.
! Laat je niet ontmoedigen en ga ervoor als je echt borstvoeding wil geven. Lees mijn verhaal en bedenk: het kan echt!

En voor de mama´s die een keizersnede te verwerken krijgen: lees de verhalen bij ´de bevalling´, en dan topic complicaties, verwerking van keizersnede

Joanne40196.6170833333


sandra
afbeelding van sandra
18 jan 2010 - 15:38

oh jah en het herstel ging eigenlijuk best snel.

De borstvoeding kwam pas zaterdags op gang toen we naar huis mochten want de kleine dame woog toen 3480gram en daarna is het alleen maar toegenomen. Zaterdags thuis en maandags liep ik al met mn zoontje richting school (cake met muisjes gemaakt) en was mn kraamhulp me kwijt... haha.

het is me achteraf alles meegevallen.

Grt. San

sandra
afbeelding van sandra
18 jan 2010 - 15:34

hoi mama van digna,

Aangzien mn dochtertje vanaf het begin dwars in mn buik heeft gezeten en later dus verkeerd om (hoofd rechts onder mn borst... dr billen bij mn schaamstreek en kleermakerzit benen) werd er een ks gepland. Uitgerekend was ik 9/9/9 maar uiterlijk een week eerder moest het gebeuren, de gyn stelde voor 3/9 maar jah.. dan ben ik jarig dus een dag ervoor.

Grt.san

Sandra*40199.4221064815

Pagina's