horror bevalling

6 reactie(s) / 0 nieuw
Laatste reactie
dobbeltjem
afbeelding van dobbeltjem
13 mei 2012 - 19:31
horror bevalling

mijn 3de kindje en voor mijn partner de 1ste

de hele zwangerschap verliep voorspoedig en zonder klachten, mijn eerste 2 bevallingen verliepen goed en ben toen normaal bevallen. nu begonnen de weeen sochtends om 6 uur en toen de verloskundige kwam om 9.15 zei ze nog we breken je vliezen want je hebt al 6 cm ontsluiting en bellen de kraamzorg en dan heb je rond de koffietijd je kindje. wij dachten allebei zo dat gaat lekker. dat hadden we ook gedacht bij de 3de

was leuk bedacht maar zo liep het toch niet. na het breken van de vliezen had ik na 2 uur nog steeds 6 cm ontsluiting. de weeen waren ook niet meer zo krachtig. besloten werd om naar het ziekenhuis te gaan voor bijstimulatie.

eenmaal in het ziekenhuis rond het middaguur werden de weeen toch weer heftiger en dacht de verloskundige we gaan het toch nog zo doen. helaas de ontsluiting zette niet door.

vanaf 13.00 uur tot 17.00 uur had ik persweeen maar mocht niks doen dan puffen.

met infuus en pijnstiling kwam ik na 5 uur persweeen toch aan de 10 cm ontsluiting en mocht ik gaan persen. helaas maar 15 min. en toen mocht ik weer alleen puffen. de hartslag van ons kindje daalde steeds en het hoofdje was nog steeds niet zichtbaar de arts werd erbij gehaald en die probeerde de vacuumpomp.

ik aan de zuurstof om het hartje te laten stijgen en tussen de weeen door mocht ik eindelijk weer persen. na 2 mislukte vaccuum extracties besloot de arts om toch een keizersnede te doen.

van de ene kant blij dat de arts een beslissing nam en van de andere kant baalde je enorm en was je bang voor de gezondheid van jezelf en je kindje.

uiteindelijk is onze zoon geboren om 18.16 door de keizersnede en na een matige start deed hij het super.

met moeders ging het minder. na veel pijn te hebben van de keizersnede had ik ook een complicatie dat mijn darmen stil lagen op de 2de dag. ik mocht niks meer eten en drinken en moest dus wachten tot mijn darmen het weer deden. nog een dag langer in het ziekenhuis. toen ik eindelijk op dag 5 naar huis mocht was ik op dag 6 weer terug in het ziekenhuis met erg veel pijn in mijn buik.

uiteindelijk bleek dat een knoopje van een hechting op een zenuw drukte en dat de pijn veroorzaakte. niks aan te doen alleen goed de pijnstilling gebruiken. gelukkig mocht ik weer naar huis toe.

nu op dag 11 en 12 voel ik me iets beter en ben ik weer een beetje beneden. vandaag voor de eerste keer een kein stukje gewandeld met de kleine. het was super en ik voelde me erg trots.

eindelijk zie ik een lichtpuntje na alle tegenslagen.ik weet ik ben er nog lang niet maar elke dag gaat het een stukje beter

genieten is iets wat ik elke dag weer doe en we proberen de helse dag te vergeten

m.s_-37588
afbeelding van m.s_-37588
12 dec 2012 - 00:07

op de nacht van 11-11-2012 had ik last van een beetje buikpijn ik was 31 weken zwanger dus denk je er niet bij na dat et misschien wel voorweeen kan zijn dus ik had geen slaap en de volgende dag nog steeds die buikpijn maar nog niet door dat het weeen zijn tot dat et 23:20 was en ik dacht dat ik naar de wc moest maar toen had ik al pers weeen ik mijn vriend roepen dat ik het hoofdtje voelde hij belde de verloskundige en 112 ondertussen ben ik aan et bevallen het was 1 bloedbad op de wc en toen de verloskundige er was toen was Dylara om 23:35 geboren  ookal 5 min later was de ambulance er ook en hop dylara ging mee en ik ging me nog ff snel wassen  en ging naar het ziekenhuis met de verloskundige heb daar gehoort dat haar ademhaling niet goed was en ze is toen de volgende ochtend naar een ander ziekenhuis gebracht en daar heeft ze een week gelegen en het ging met de dag goed ze is nu gelukkig weer terug in het ziekenhuis in mijn woonplaats en nu maar wachten tot ze naar huis mag en het gaat nog steeds goed met haar :D

 

linda-anouk
afbeelding van linda-anouk
24 aug 2012 - 10:01

Hoi,

Jullie verhalen zijn een stuk zwaarder dan mijn verhaal, maar toch ging het bij mij ook niet helemaal goed.
16 juni dit jaar ben ik van mijn dochter bevallen, om 2:30 smorgens vroeg begonnen de weeen en zo rond een uur of 2 kwam mijn verloskundige we waren van plan om thuis te gaan bevallen omdat dat aangeraden werd i.v.m dat ik geen complicaties had.
Alles was goed, we waren op de uitgerekende datum een beetje bang geweest omdat we vonden dat onze dochter erg rustig was dus hadden we nog een bezoekje gebracht aan het ziekenhuis.
Dus daar heb ik 45min gelegen aan een apparaat om het hardje te controleren en daarna werd er nog een echo ter controlle gemaakt.
En de volgende dag moest ik nog een keer terug komen voor controlle.
Dit was een week voor mijn echte bevalling.
Maar nadat mijn verloskundige bij ons was aangekomen bleek ik al 6 a 7 cm ontsluitng te hebben dus brak ze mijn vliezen.
Waarna ik een tijdje later moest persen. Maar het wilde niet lukken het ging zeer langzaam dus we gingen naar het ziekenhuis in onze eigen auto.Aangekomen bij het ziekenhuis was mijn onstsluiting al naar 8 a 9 cm gegaan maar nog ging het langzaam dus besloten ze expressie bij mij te doen. Bij expressie klimt er iemand onderhand helemaal boven op je en die gaat dan helpen je kind er uit te duwwen.En ook al vind ik het nog steeds geen pretje ze is er uit gekomen. 
17:50 is onze dochter geboren, al bleek ze achter af verkeerd te liggen.Normaal liggen ze met het gezichtje naar beneden, onze dochter lag met heer gezicht naar boven. Dus met een voorhoofd ligging, en ze lag ook niet zo mooi opgevouwen als normaal nee ze was lekker dwars en zorgde voor veel opstakels. En daarmee maakte ze de bevalling erg zwaar. Ik was 800 aan bloed verloren en erg shakerig, ik kon die dag niets binnen houden. Duss kreeg ik in het ziekenhuis een aantal broodjes te eten en toen moest in douchen, maar onder de douche had ik heel veel moeite met staan ik stond echt te trillen op mijn benen, mijn verloskundige die net even kwam controleren zag dat en van haar moest ik ook gelijk weer liggen en kreeg ik nog een broodje. Later toen de verpleegster kwam vroegen we wat nu e bedoeling was moesten we in het ziekenhuis blijven of mochten we naar huis. Ja het is voor ons de eerste keer dus wisten wij ook niet beter. We kregen te horen dat ik weer onder de douche moest en daarna naar huis moest. Met veel moeite weer onder de douche gekomen, aangekleed en met onze dochter naar de auto gegaan. Op de pakeer plaats kwamen we onze verloskundige tegen die er niet mee eens was dat we al naar huis gingen. Maar dat moest van het ziekenhuis, Als ze hadden gezecht dat ik moest blijven was ik gebleven ook al wilde ik graag naar huis. Ze heeft ons naar huis laten gaan omdat onze dochter al in de auto zat en ik ook al bijna, maar ze had wel contact opgenomen met haar collegaś dat ze op mij moesten letten. Sowieso moest ik nog contact met hun opnemen i.v.m dat ik nog moest plassen, dus voor 23:00 moest ik ik door geven of het was gelukt of niet. En natuurlijk lukte dat niet dus om 0:00 kwam er een andere verloskundige en die heeft mijn blaas nog geleegt met behulp van een katheter. Was ook echt nodig want hij zat echt super vol, de laatste keer dat ze hem hadden geleegt was toen mijn verloskundige rond een uur of 2 bij ons was gekomen. Daarna kreeg ik te horen dat als ik de volgende ochtend niet zelfstandig kon plassen ik weer naar het ziekenhuis moest, en dat wilde ik echt niet dus ik was echt dol blij dat ik om 2:00 in de nacht toch zelfstandig kon plassen al was het met heel veel pijn. Maar thuis gekomen stonden onze ouder op ons te wachten die ons goed geholpen Ik ben met heel veel moeite boven gekomen. En omdat niemand had verwacht dat ik en onze dochter die avond terug zouden komen was onze kraamhulp ook weg maar alles stond er nog. Dus ook dat hebben ze opgeruimd en ook hoe we met onze dochter naar bed moesten brengen. Dus ook bij ons liep niet alles goed, ik moest een week boven blijven dus onze familie zorgde voor een caming wc omdat we boven geen wc hebben. En door de zware bevalling kwam ook mijn borstvoeding niet goed op gang, hebben alles geprobeert maar er zit echt niet genoeg in om een kind een echte volledige voeding te geven dus onze dochter was ook nog een keer erg veel afgevallen bijna te veel. Vandaar dat ze nu de fles krijgt het gaat gewoon echt niet. Nu is ze 2 maanden en ze doet het erg goed en daar zijn we echt super blij mee met onze kleine meid!

wend-734273
afbeelding van wend-734273
23 aug 2012 - 19:29

Lijkt me allemaal heel vermoeiend, Ik krijg me eerste en weet er allemaal niet veel van. Ik ga er vanuit dat het allemaal prima gaat. Ik heb ook van mijn moeder gehoord dat haar kindje maar niet wou komen en lekker in de buik bleef zitten. Denk dat het allemaal heel verschillend is. Hoop dat mensen je zeggen dat je top werk hebt gedaan want dat allemaal lijkt me wel een schouder klopje waard gelukkig heb je een mooi kindje cadeau gekregen!

wend-734273
afbeelding van wend-734273
23 aug 2012 - 19:29

Lijkt me allemaal heel vermoeiend, Ik krijg me eerste en weet er allemaal niet veel van. Ik ga er vanuit dat het allemaal prima gaat. Ik heb ook van mijn moeder gehoord dat haar kindje maar niet wou komen en lekker in de buik bleef zitten. Denk dat het allemaal heel verschillend is. Hoop dat mensen je zeggen dat je top werk hebt gedaan want dat allemaal lijkt me wel een schouder klopje waard gelukkig heb je een mooi kindje cadeau gekregen!

Ljochtsje
afbeelding van Ljochtsje
13 mei 2012 - 20:32

Hoi Dobbeltjem,

Inderdaad was dat niet de bevalling die je voor ogen had. Zelf ook een keizersnede gekregen, omdat de hartslag geen mooi lijntje vertoonde. Hij had namelijk ook in het vruchtwater gepoept. De keizernsede was geen spoed, maar uit voorzorg. Dus gelukkig met ruggeprik. Ik was ook blij dat de gynaecoloog uiteindelijk de knoop doorhakte en zei dat hij dacht dat een keizersnede beter was. Ik deed in verhouding voor ons zoontje te lang (2 cm in 4 uur) over de ontsluiting. Aan de andere kant vond ik het vreselijk dat ik een keizersnede nodig had. Hoewel bij mij het lichamelijk herstel zonder complicaties was, maar wel langzaam, heb ik het er nog best lang psychisch moeilijk mee gehad. Ik dacht dat het goed ging met me, want fysiek ging het goed. Maar na een paar maanden begon het toch aan me te knagen.

Ik kan me voorstellen dat dit voor jou nog moeilijker is met alle complicaties. Het heeft mij enorm geholpen om mijn verhaal op papier te zetten. Ondanks ons mooie zoontje stond ik op met mijn bevallingsverhaal en ging ik slapen met mijn bevallingsverhaal. Pas toen ik het helemaal tot in detail opgeschreven had, kon ik het iets meer loslaten. Want dan stond het op papier en hoefde het niet meer zo erg door mijn hoofd te spoken. Toch hielp dit mij nog niet genoeg. Het stond alleen op papier, maar ik had dit niet gedeeld met familie of anderen. Ik ben vervolgens na een halfjaar op dit forum terecht gekomen en heb het verhaal hier gedeeld en in mijn geval had ik het toen eindelijk in een paar weken verwerkt. 

Hopelijk kun jij je bevalling ook een plekje geven.

Lilypie Third Birthday tickers