Gevraagd; advies en ervaringsverhalen m.b.t. eerste keer bevallen

24 reactie(s) / 0 nieuw
Laatste reactie
Anoniem1985
afbeelding van Anoniem1985
4 apr 2012 - 22:23
Gevraagd; advies en ervaringsverhalen m.b.t. eerste keer bevallen

Hallo allemaal

Ik heb al het 1 en ander op internet en diversen forums gezocht over ervaringen van een bevalling. Het is mij wel duidelijk dat iedere vrouw wel een beetje "bang/nerveus" is, zeker bij de eerste keer.
Wat ik veel (nouja; vooral) tegenkom, zijn verhalen van eerste bevallingen met o.a. dat weeën zeer pijnlijk en soms ondragelijk zijn, dat de ontsluitingsfase te lang duurd, dat je op het moment dat je eindelijk mag gaan persen voor de 1 zeer vermoeiend is omdat ze dan al buiten adem is, en de ander vind het moment van persen juist weer geweldig. 
Natuurlijk soms daarna de verhalen over uitscheuren / inknippen / hechtingen enz.
Op internet heb ik gelezen dat een eerste bevalling altijd het zwaarst gaat, omdat er dan voor het eerst een kindje door het "geboortekanaal" gaat. (zeg ik het nu goed?)

Nu ben ik daar al een tijdje over aan het lezen, en aan het denken; maar ik kan mezelf dus totaal geen voorbeeld inbeelden van weeën, de pijn daarvan, de ontsluitingsfase van begin tot eind, het moment van persen, het moment van de geboorte en het moment van de nageboorte en eventuele na-weeën...
Vaak worden weeën uitgelegd als "krampen" die even opkomen, daarna weer weggaan, en weer komen en gaan. Totdat ze iedere 5-10 minuten komen, dan zou je de verloskundige moeten bellen.

Wat ik me nou afvraag, bij een eerste bevalling;
- Merk je vanzelf wanneer je weeën hebt? (aangezien ik er nog geen ervaring mee heb)
- Het verliezen van de slijmprop, is dat een opvallende grote "klodder" of kan het ook een klein kloddertje zijn dat het niet opvalt? Lijkt het op afscheiding of is het iets totaal anders? (kortom hoe ziet een slijmprop eruit?)
- Merk je als vrouw zijnde het gevoel van ontsluitingsweeën en van persweeën? en zijn deze goed van elkaar te onderscheiden?
- Hoe zit het met onzekerheid/angst voor de bevalling? Wat kan je hier tegen doen?

 

Doordat ik er laat achter kwam dat ik zwanger ben, kan ik me niet meer inschrijven voor zwangerschapsgym/yoga (vanwege dat ik al zo lang zwanger ben). Ik begreep dat je juist op die cursussen leert hoe je moet bevallen, wat een juiste houding is bij de bevalling enz. 
Op dit moment ben ik 30 weken zwanger. Sinds de 27e week weten we dat ik zwanger ben, en dus ook hoever.
Wel doe ik mee met zwangerschapszwemmen, maar dit is vooral voor je conditie en om even het gewicht van je buik kwijt te zijn. Wel vind ik het zwangerschapszwemmen erg leuk. 

Maar misschien om deze rede ben ik zo onzeker. Alles komt in 1 keer op je af, je moet alles opeens regelen. Waar je normaal "alle" tijd voor hebt, moet bij ons net even iets sneller (uitzet, babykamer, kraamzorg e.d. regelen). Dus qua mentale voorbereiding weet ik gewoon totaal niet waar ik aan moet denken enz.

Graag tips. 

Alvast bedankt.
Groetjes, Kimberley
 

Anoniem1985
afbeelding van Anoniem1985
10 jan 2013 - 10:40

Geeft niet, luchtte wel weer wat op om het te vertellen
Ik hoop dat, mocht deze ooit komen, mijn volgende bevalling in ieder geval wat sneller mag gaan..
En positieve bevallingsverhalen lees ik niet vaak, maar vind het eigenlijk wel "belangrijk" dat er ook positieve bevallingsverhalen worden geschreven, want je komt helaas alleen maar negatieve verhalen tegen ( hihi, sory ik ben daar ook 1 van) Maar ik denk dat "we" (de zwangere vrouw) zeker meer hebben aan positieve verhalen dan de "bang-makende".

DELETED_harwis
afbeelding van Anoniem
9 jan 2013 - 16:47

owh sorry! lees nu pas de datum enzo..haha! Jammer dat het je toch nog zo is tegen gevallen. Door mijn positieve verhaal hoop ik dat andere as moeders de bevalling iets minder eng vinden! Ik hoop dat je nu lekker geniet van je kindje!

Anoniem1985
afbeelding van Anoniem1985
9 jan 2013 - 15:28

Hoi Harwis, ik ben inmiddels al bevallen hoor (6 juni 2012, 39weken/3 dagen). smiley Ik zag gigantisch op tegen de bevalling, was echt heel bang maar om mezelf moed in te spreken dacht ik wel constant "elke vrouw kan het, we zijn er voor gemaakt dus het lukt". 

Wat ik dan weer het nadeel vond is dat elke bevalling anders is, en ook die van mij was weer anders dan ik ooit gelezen had. Bij mij begon het met wat buikpijn, de volgende ochtend gebroken vliezen, en toen...... niks..!!
Na een paar uur begonnen mijn weeen pas. Zeer onregelmatig, klopte niks van. Dus bij mij was het niet van 30 seconden weeen, 2 minuten niks, 1 minuut weeen, 30 seconde niks (dus oplopend) Nee hoor, bij mij was het qua weeen een zooitje... 10 seconden weeen, 30 seconde niks, 1,5 minuut weeen, 30 seconden niks, 20 seconde weeen, 2 minuten niks.... en zo ging het door, constant andere tijd. Volgens iedereen kan het niet, ik heb het meegemaakt dus weet 100% zeker dat het wel kan, en dat is niet prettig.
Ik moest naar het ziekenhuis; wee-opwekkers... (hielp bijna niet!), ik was kapot had de hele nacht niet geslapen, de dag ervoor buikpijn, 's nachts onregelmatige weeen, sochtends braken mn vliezen en toen onregelmatige weeen... DRAMA
's Ochtends vroeg naar het ziekenhuis gebracht, wee-opwekkers en allerlei toeters en bellen aan je bed...Nog steeds onregelmatige weeen, wel heftiger. En ik maar puffen/zuchten/puffen... Dat heb ik eigenlijk de hele dag gedaan in het ziekenhuis. En af en toe kwam er iemand kijken hoeveel ontsluiting ik had... Tussendoor een ruggenprik omdat ik helemaal kapot was van de pijn, geen energie niks meer. Ruggenprik als een hel ervaren. 
Eind van de middag (rond 17.00 denk ik) kwam er weer iemand, ik had toen 5 cm ontsluiting! Ik vond dat echt het vreselijkste nieuws wat ik kon krijgen, was al zo lang bezig, al zo lang pijn ik was helemaal op en 1 en al emotioneel. 
Rond 18.00 is besloten om een keizersnede te doen en om 19:04 is mijn dochter geboren,

Na totaal 37 uur (gebroken vliezen, vruchtwater verliezen, buikpijn, 17 uur weeen, wee-opwekkers, ruggenprik en heel veel pijn, puffen en vermoeidheid) is mijn dochter geboren met een keizersnede.

Dit was dus mijn 1ste  bevalling... Het gaat niet altijd volgens het boekje. 

 

DELETED_harwis
afbeelding van Anoniem
9 jan 2013 - 14:50

Hoi Kimberley,

ik herken je angst heel erg, ik zag ook erg op tegen de bevalling.

Maar misschien een keer leuk om te lezen: het is me hardstikke meegevallen en ik vond het echt goed te doen!

Mijn zoon is met 41 weken geboren (de eerste komt heeeel vaak te laat). Ik was die ochtend nog gestript bij de verloskundige en ging daarna op bed liggen. Opeens voelde ik wat lopen en ik rende naar de wc. Daar verloor ik een klein beetje vruchtwater. Ik dacht dat dat met een enorme plons eruit moest komen, maar het kan dus ook in kleine beetjes. De weeën kwamen daarna vrij snel (krampen in je onderbuik die ongeveer 1 minuut aanhouden, maar daarna ook weer wegtrekken). Binnen 3 uur had ik 10 cm ontsluiting (mede door heerlijk te douchen samen met mijn man: de warmte leidt af van de pijn). Aan het eind van die douche kon ik het niet meer 'houden' en had ik echt poepdrang. Gelukkig mocht ik direct persen. Mijn zoon is binnen 5 uur geboren en het was mijn eerste bevalling. Dus laat je niet gek maken door alle verhalen. Natuurlijk doet het wel pijn, maar als je je concentreert op je ademhaling en afleiding zoekt (bijv. de douche) dan lukt het je echt wel!

Heel veel succes! 

Anoniem1985
afbeelding van Anoniem1985
27 dec 2012 - 17:07

Hoi Lousje

Wanneer ben je uitgerekend?? 
Ik heb destijds ook een geboorteplan gemaakt.
Voor de bevalling, als ik dan weer "bang voor de bevalling" werd, las ik mijn geboorteplan door alleen of samen met mijn vriend. Dat gaf wel iets van rust. Ook niet helemaal hoor, maar het verlicht wat. En als je partner zegt dat hij je zoveel mogelijk helpt tijdens de bevalling is dat ook erg prettig (mijn mening).

En als jij in het ziekenhuis (thuisbevalling weet ik niet) aangeeft dat je pijnstilling wilt, dan krijg je dat hoor. 

Hou je niet teveel vast aan je geboorteplan op "het moment" (als je er dan al aan denkt). 
Ik kan in ieder geval uit ervaring zeggen; wat je opschrijft in je geboorteplan, zo hoef het niet per se te gaan. Maar het is wel een steuntje, soort "spiekbriefje". Je hoeft het niet per se te gebruiken, maar het is prettig te weten dat je (eerdere) ideeen erover op papier staan. 

Ikzelf had bijvoorbeeld in mijn geboorteplan staan dat ik alleen pijnstilling wilde als het ECHT niet meer te houden was; zo gezegd, zo gedaan.
Maar bijvoorbeeld ook de steun van je partner, hem van te voren duidelijk maken wat je absoluut wel en niet wilt. (dat hij je moed in spreekt of met je mee puft, en dat als de telefoon gaat dat hij dat ding negeerd en uitzet bijv.) Zo heb ik tegen mijn partner "ge-eisd" dat zodra ik weeen had en de bevalling dus begon, dat hij tijdens de bevalling bij mij bleef en nergens anders naartoe "mocht" (dus ook niet naar de wc, of iets gaan eten enz) Dat was bij mij ook angst hoor, ik was heel bang voor de bevalling, ik wist niks, dus als ik dan alleen zou zijn zou het helemaal niet lukken, was mijn gedachte.

Uiteindelijk is het bij mij ook goedgekomen. En ik kan wel zeggen dat mijn hele bevalling is gegaan hoe ik er nog nooit over had nagedacht. Zo heb ikzelf heel lang weeen gehad, moest naar het ziekenhuis (wilde liefst thuis bevallen), had geen idee over hoe een wee voelde en dat bleek voor mij toch wel heftig, ontsluiting wilde niet echt, heb wee-opwekkers gehad, ruggenprik (waar ik dan weer bang voor was..) en uiteindelijk na 37 uur pijn en puffen is onze dochter met een keizersnede geboren..

Dus vandaar; een geboorteplan is een steuntje, houdt je positief dat wel... maar het kan ook anders lopen en dat geeft niet. Mijn ervaring is dat de zwangerschap, zeker wanneer je rond de uitgerekende datum zit, ook heel spannend is, wanneer komt het, en hoe zal de bevalling gaan.  Logische gedachtes vind ik, helaas kan niemand er antwoord op geven (vond ik dan weer frustrerend).

 

Lousje
afbeelding van Lousje
4 dec 2012 - 18:58

Hoi hoi,

 

Nu de bevalling dichterbij komt, begin ik 'm ook een beetje te knijpen. Bang voor de pijn, bang dat ik het niet meer trek, bang dat als ik pijnstilling wil het niet krijg etc, bang dat er complicaties optreden etc.. Ik moet gewoon vertrouwen in mezelf en mijn lichaam hebben. Ik heb wel bedacht dat ik een geboorteplan op ga stellen. Misschien dat het mij wat rust geeft.

 

Ik geniet volop van mijn zwangerschap hoor, maar de bevalling benauwd me af en toe best erg.

 

Liefs, Lousje

Anoniem1985
afbeelding van Anoniem1985
20 okt 2012 - 22:08

Hallo allemaal

Ik heb hier dus al heeeeeel lang niks meer geschreven (wel op andere topics op dit forum oa.. juni 2012)

Uiteraard kan ik inmiddels vertellen dat ik bevallen ben ( 6 juni 2012).
Alle "mooie" en "enge" verhalen... op DAT moment heb ik er niet aan gedacht. Had het druk genoeg!! Hihi

De weeën herkende ik vrij snel... MAAR mijn bevalling is begonnen met het breken van de vliezen en dus het verliezen van vruchtwater, steeds in "plonsjes". Een wee is inderdaad geen kramp, geen buikpijn, geen menstruatiepijn.... Tja wat is het wel; het is inderdaad niet uit te leggen. Ik weet nog wel dat het zeer vermoeiend was en pijnlijk. 

Helaas is mijn bevalling totaal anders gelopen dan "verwacht". Ik wilde een normale bevalling, liefst thuis.... Niks hiervan is uitgekomen!

Mijn vliezen braken op 5 juni rond 06:00uur, ik werd wakker in een nat bed, de hele dag vruchtwater verloren. Later weeen maar zeer onregelmatig, en het was eerst nog wel weg te puffen/zuchten. Later echt niet meer.

Voor mensen die nog moeten bevallen (voor het eerst) > Lees dan niet verder, echt een voorbeeldbevalling is het niet!!

De VK kwam 's ochtends  en die vertelde mij TOEN dat ik "al" 1 cm ontsluiting had....  na 5 uur weeen.
Ik heb dat echt ervaren als een hel! Zolang weeen/pijn hebben voor 1 cm ...... (ik dacht 1 cm per uur... maar niet dus)
Hele nacht niet geslapen en pijn.... 'sOchtends vroeg om 07:00 naar het ziekenhuis. Infuus, wee-opwekkers... Na 3 uur wee-opwekker had ik 2 cm .... Om 12:00uur een ruggenprik (door een rotvent van een anesthasist die ik nooit meer hoef tegen te komen).... Maargoed die ruggenprik zat eindelijk...4 uur bijna geen pijn gehad, en toen was de prik uitgewerkt.... (16:00uur).  Toen had ik 4 cm..
Om 18:00uur had ik 5cm... De gynecholoog en de arts/verpleegkundige??? vonden het te lang duren .... Om 18.45uur naar de operatiekamer... En om 19:04uur is onze dochter dan eindelijk geboren met een keizersnede.

Of ik de weeen herkende.... Ja, soort krampen. Maar ik had al mn vruchtwater verloren dus wist dat een kramp zeer waarschijnlijk een wee zou zijn.
Toch DENK ik dat ik tijdens de ontsluitingsweeen wel persweeen heb gehad... Ik had een zeer grote drang om echt alles eruit te persen, voelde alsof ik moest poepen, maar mocht niet persen! (niet genoeg ontsluiting)
Slijmprop heb ik zeker weten verloren.. Het is inderdaad geen prop; eerder een sliertje slijm met een heel klein beetje bloed.

Dat een bevalling zo'n impact kan hebben had ik nooit zo gedacht. Soms, omdat ik vind dat ik een vreselijke bevalling heb gehad, kan ik er nu nog om huilen en me er echt rot over voelen. Nu nog.. Hopelijk gaat het bij een volgende bevalling WEL volgens het boekje, maar dat is afwachten. Eerst genieten van onze dochter en dat lukt helemaal! Want wat is het genieten zo'n kleintje.

Groetjes, Kimberley

(gebruikersnaam veranderd in Anoniem1985)

 

MamaAstin
afbeelding van MamaAstin
19 okt 2012 - 22:59

Hoi Kimberly, 

Hoe dan ook, bevallen is spannend. Is het niet alleen het hele gedoe met zo'n kindje je lijf uit krijgen, is het ook wel het moment dat je je kindje voor het eerst gaat ontmoeten.

Als ik mijn bevallingsverhaal vertel aan mensen wordt er altijd heel serieus gekeken en bezorgd gereageerd. Mijn zoontje was 9 pond en kwam niet helemaal vanzelf. Maar ik denk eerlijk gezegd dat het erger was voor mijn man dan voor mij. Ik heb mijn ogen dicht gehad en uit oerinstinct gewoon hard gewerkt zoals van me verwacht werd. Ik had niet door wat al die mensen om me heen aan het doen waren. Dat knulletje moest er gewoon uit en daar ging ik voor... Ik vind juist niet dat ik een heel heftige bevalling heb gehad en zou het zo overdoen.

1. Nee ik herkende mijn weeen niet meteen. Juist omdat iedereen bleef aangeven, een wee herken je wel, verwachtte ik iets heel anders.

2. Persweeen voelde in mijn ervaring toch echt alsof je gaat poepen.... klinkt gek, maar de verloskundige was er nog niet eens geweest voor ik ze kreeg en ik was dus ook naar het toilet gegaan met dat gevoel.

3. Ik heb geen slijmprop verloren en geen vruchtwater

4. Wij hebben een echte privecursus gehad en waar ik het meest aan heb gehad is de tip om toe te geven aan je pijn. Hoe meer je dat gaat tegenhouden, hoe lastiger je bevalling. Ik heb daar de hele tijd aan gedacht en de pijn echt over me heen laten komen, wetende dat het dan makkelijker gaat.

5. Ben je onzeker over hoevaak de weeen komen, of je al mag bellen of ben je spontaan alles vergeten: Hang een briefje op de koelkast of bel gewoon de VK..... zij kan je altijd gerust stellen, toch even komen kijken of zeggen wat je moet doen.

Ik heb alles geprobeerd in mijn uurtje weeenstorm, staan, liggen, hangen op tafel, zitten, douchen enz. Je zoekt toch je eigen ding.

Ik hoop dat je er wat aan hebt. Ik mag me inmiddels weer voorbereiden op mijn tweede...

Groetjes!

Suussie
afbeelding van Suussie
18 sep 2012 - 17:10

Wat ik me nou afvraag, bij een eerste bevalling;
- Merk je vanzelf wanneer je weeën hebt? (aangezien ik er nog geen ervaring mee heb)

Ik haalde de weeeen er opgeven moment echt uit, alleen kwam de ontsluiting niet op gang, al 2 dagen met lichte rug weeen gelopen voor er eindelijk echt iets ging gebeuren.

- Het verliezen van de slijmprop, is dat een opvallende grote "klodder" of kan het ook een klein kloddertje zijn dat het niet opvalt? Lijkt het op afscheiding of is het iets totaal anders? (kortom hoe ziet een slijmprop eruit?)

Zou het je niet durven zeggen want ik heb niets gezien.

- Merk je als vrouw zijnde het gevoel van ontsluitingsweeën en van persweeën? en zijn deze goed van elkaar te onderscheiden?

Ik had alleen maar het idee dat ik moest poepen en vroeg dus ook of ik naar de wc mocht (hoe blond kan je zijn op dat moment;))

- Hoe zit het met onzekerheid/angst voor de bevalling? Wat kan je hier tegen doen?

Ik wilde hem er alleen maar uit hebben, ik had op het moment van persen al 35uur niet geslapen en was het zat.

 

Ik wilde geen zwangerschapsgym enz. omdat ik daar t type niet voor ben en dacht dat deden ze vroeger ook niet dus waarom nu wel. En ik heb het er ook goed van afgebracht, met een beetje hulp van de verloskundige uiteraart.

Succes en het komt goed.

 

 

 

 

p.s wat ik erg fijn vond is dat ik van te voren aangegeven had aan iedereen wat ik wel wilde en wat absoluut niet! Voornamelijk het laatste vond ik erg belangrijk

muppie
afbeelding van muppie
18 sep 2012 - 13:40

Ik zal hier ook es ff m'n bevallingservaring met jullie delen:

Ik ben zo'n 3 weken geleden bevallen van ons eerste kindje: Laura Amber (Laura). Ze is geboren op 29 augustus 2012. Bij mij ging de bevalling erg vlot en het kwam totaal onverwacht. Nou ja, wat is onverwacht....ik was 'nog maar' 37 weken en 6 dagen zwanger, dus ik had totaal niet verwacht dat het zó snel zou beginnen. De avond van de 28e zijn mijn man en ik nog op kraamvisite bij onze zwager en schoonzus geweest. Niets aan de hand. Wel voelde ik me die dag anders. Weet niet precies hoe, maar gewoon...anders.....beetje kriebelig ofzo.....maar goed, ik verwachtte nog niks, de kleine was nog niet eens ingedaald!! Wel had ik een paar dagen ervoor het idee dat ik m'n slijmprop was verloren, maar ja, keek ik op internet hoe zo'n prop er uit zou 'moeten' zien, dan klopte mijn vermoeden dus totaal niet....en dan nog, je kan je slijmprop weken voor de bevalling al verliezen.....maar goed, in de nacht van dinsdag op woensdag lag ik wakker in bed, tot ik ineens rechtop in bed ging zitten omdat ik ineens voelde dat m'n onderbroek kletsnat was geworden. Het was ondertussen 03.30 uur. Ik dacht dat ik misschien in bed had geplast, ik bedoel, dat kan gebeuren als je zwanger bent....dus ik naar de wc rennen en vanuit daar m'n man geroepen: "Eh, schat??? Kan je ff wat schoon ondergoed meenemen?" Hij dus met z'n duffe hoofd de badkamer in. "Ik geloof dat m'n vliezen zijn gebroken......." "WÁt?????" haha, hij was meteen klaarwakker!!! Toen hebben we elkaar eerst een poosje aangeken van: en nu? Ik was van plan diezelfde dag m'n vluchtkoffers in te pakken voor als we naar het zh moesten. Ik moest sowieso in het zh bevallen namelijk. We hebben eerst het zh maar ff gebeld en ik zei dat ik niet zeker wist of m'n vliezen waren gebroken of niet. Nou, we moesten maar gewoon komen, maar rekening houden met het feit dat we misschien weer teruggestuurd zouden worden. Gelukkig had ik op de vluchtkoffers een checklist gelegd met wat we mee moesten nemen. M'n man kon ze dus zo inpakken.

Op weg in de auto. Baby was nog steeds niet ingedaald. Sterker nog, ze zat nog steeds zó hoog in m'n buik dat ik er de hele reis (wel 10 hele minuten....) best last van had....om 05.00 uur kwamen we aan in het zh en werd ik aan de CTG gelegd. Daar bleek dat ik een astronomisch hoge bloeddruk had....dat betekende voor mij dat ik diezelfde dag nog zou bevallen......oké...???? Ik heb zeker een uur aan de CTG gelegen. Om 07.00 uur gingen ze kijken hoeveel cm ontsluiting ik had. Al 3 cm!!! Rond 08.00 uur hebben ze een infuus op me aangesloten om de weeen op te wekken. Ik had namelijk wel een beetje last van weeen, maar het stelde nog niks voor. Ondertussen tijdens het wachten kregen we nog wat te eten. Hoewel ik wist dat ik iets moest eten, kreeg ik geen hap door m'n keel. Voelde me zó zenuwachtig! De weeen kwamen ondertussen steeds vaker en werden steeds heftiger. Op een gegeven moment kreeg ik persdrang. Ik zei tegen m'n man: "Ik hóu het niet meer!! Druk alsjeblieft op de knop!!!" echt, het duurde een kwartier voor er iemand kwam.....oké, het kan ook 2 minuten geweest zijn.....alles duurt lang als je in een benarde situatie zit......eindelijk kwamen ze dan binnen. Ik zei dat ik persdrang had, maar ze wilden eerst weten hoeveel cm ontsluiting ik had....zucht....nét toen ze wilden kijken kwam er weer een perswee die ik weg moest puffen...,.pittig!!!!! Ik heb er zo'n 4 weg moeten puffen toen ze met het goede nieuws kwamen dat ik volledige ontsluiting had en ik me lekker mocht laten gaan in het persen. Het was intussen 09.35 uur. Het mogen persen was een enorme opluchting. Wel was het best pittig. Per perswee had ik de kracht om 3x te persen. Tussen elke pers moest je diep ademhalen en dan weer persen. Dat viel me echt een beetje tegen. Vooral omdat ik het idee had dat er daarbinnen gewoon helemaal niks gebeurde......toen de vk's en m'n man op een gegeven moment het hoofdje konden zien, heb ik om een spiegel gevraagd om mezelf te motiveren. Is echt een aanrader!!! Wat ik frustrerend vond, was het feit dat het hoofdje steeds terug 'schoot'. Toen het na een paar keer persen eindelijk 'stond', kreeg ik een nieuwe energy boost. Nog een paar keer heel hard persen en daar kwam het hoofdje!!! Dat was btw erg pijnlijk.....toen het hoofdje er één keer door was, kwam de rest van het lijfje vanzelf en na 40 minuten persen, is ons kleine (48 cm) meisje om 10.15 uur geboren!! Ik was wel ingescheurd, maar daar heb ik werkelijk helemaal níks van gevoeld. Het hechten daarentegen vond ik erg pijnlijk. Al met al was het een supersnelle bevalling van in totaal 6 uur en 3 kwartier. Het meest beroerde van alles vond ik het weg moeten puffen van de persweeen. De weeen op zich waren nog redelijk te doen......ook toen het hoofdje eruit kwam was ik niet blij, maar dan heb je ook het beroerdste wel gehad!!

** wij zijn bezig voor ons 1e kindje sinds aug. 2010 **
Anoniem1985
afbeelding van Anoniem1985
16 apr 2012 - 15:46

Bedankt

(sory voor de late reactie)

Ben druk bezig geweest met de babykamer e.d.
De babykamer is nu wel klaar!! Helemaal blij mee. Leuk om al die spulletjes aan te schaffen en in elkaar te (laten) zetten. Ben ook een stuk meer gerust. Het is nu alleen nog wachten op de kinderwagen...die is ook in bestelling en had al binnen moeten zijn, maar dat is het dus nog niet, en de winkel kan niet zeggen wanneer het binnenkomt (lekker handig..)

Dankzij dit forum kijk ik al heel anders tegen de bevalling aan (inmiddels ben ik 32 weken zwanger)
Ik ben al minder 'bang'. Ook mijn verloskundige heeft mij gerust gesteld.
Nerveus ben ik uiteraard nog steeds; ik weet immers niet hoe het voelt e.d. MAAR ik kijk er inmiddels wel al naar uit! Mijn buik voelt aardig opgezet, en ons kleintje kan niet veel stilzitten. Voel het zeer regelmatig (& lang) bewegen. Ene keer voel ik gewoon wat en "niks aan de hand", andere keer draait de baby zich om (dat denk ik dan) want dan worden voor mijn gevoel mijn ribben geplet (lekker benauwd gevoel) en natuurlijk veel plassen (drukt op de blaas).
Verder ben ik snel moe. Ik doe zelfs aan middagdutjes, maar daar knap ik wel van op! Ook na 22.30 naar bed lukt niet meer, dan slaap ik allang op de bank! (Dit zijn vast de beruchte "laatste loodjes")

Ik kan zeggen dat ik er zo ongeveer gewoon heel veel zin in heb in alles! (de bevalling en natuurlijk alles daarna; ervan uitgaand dat we geen onverwachte complicaties e.d krijgen) Ik kijk uit naar "het" moment (de bevalling), naar hoe ons kindje eruit ziet en het hele (veranderde) leven erna.

 

moppiemuisje
afbeelding van moppiemuisje
11 apr 2012 - 14:06

Wat ik me nou afvraag, bij een eerste bevalling;
- Merk je vanzelf wanneer je weeën hebt? (aangezien ik er nog geen ervaring mee heb)

Ja die weeen merk je snel genoeg op. En je merkt ook echt het verschil tussen voorweeen en echte weeen. En echte wee houdt langer aan.
- Het verliezen van de slijmprop, is dat een opvallende grote "klodder" of kan het ook een klein kloddertje zijn dat het niet opvalt? Lijkt het op afscheiding of is het iets totaal anders? (kortom hoe ziet een slijmprop eruit?)

Bij mij was het geen echte prop, maar eerder wat bloederige en slijmerige afscheiding,
- Merk je als vrouw zijnde het gevoel van ontsluitingsweeën en van persweeën? en zijn deze goed van elkaar te onderscheiden?

Ja, ik had bij de persweeen echt het gevoel dat de kleine eruit moest.
- Hoe zit het met onzekerheid/angst voor de bevalling? Wat kan je hier tegen doen?

Het beste is het gewoon over je heen te laten komen. Een bevalling hoeft niet altijd lang te duren. Mijn eerste bevalling duurde 6 en half uur..en viel me allemaal heel erg mee. En iedereen beleefd een bevalling weer anders.

Anoniem1985
afbeelding van Anoniem1985
7 apr 2012 - 13:49

Het zal allemaal wellicht met hormonen te maken hebben. Mijn vriend wordt knettergek van mij, omdat ik "zo gestresst"  ben omdat EN de hele baby-kamer inrichting (als het goed is!) a.s. dinsdag pas binnen is (en dan alles in elkaar zetten en mijn vriend heeft al 2 linkerhanden, een ikea-kastje is hij al telang mee bezig, vind ik en zeker nu) EN dan ook nog wat er zojuist bijkomt; Kinderwagen zou vandaag geleverd worden, althans "ongeveer ...weken levertijd" en vandaag is de laatste datum daarvan. Dus ik net die winkel gebeld, door storing kon ik de winkel al eerst niet bereiken, heb ik net eindelijk iemand van die zaak aan de telefoon; Vraag ik van wanneer de bestelde wagen binnen is.... "mevrouw, als de bestelling wordt verstuurd ontvangt u eerst een brief waarin staat wanneer de bestelling verstuurd wordt" ... Daar heb ik wat aan zeg! Weet ik dus nog niks... (nog geen brief gehad dus en bestelling is dus ook nog niet binnen)

Hopelijk komt de babykamer wel gewoon a.s. dinsdag ... 
En HOPELIJK is deze niet door een foutje geannuleerd zoals bij jou .... zo als dat gebeurd; ik denk er nog maar even niet aan!

Maar ik vind het zo verschrikkelijk om alles "op het laatste moment" klaar te hebben. Helaas is mijn vriend wel zo simpel. Al is alles 5 minuten voor de geboorte binnen dan vindt hij het nog prima ... (Erg he dat mannen zo kunnen denken?!)

Ow wat wordt je geduld toch op de proef gesteld zeg...

En die schoonmaaktik heb ik al enigzins last van; uit het niets OPEENS een kelderkast schoonmaken/opruimen bijvoorbeeld... en eigenlijk nu je het zegt; de keuken mag ook wel weer!  Ow ow wat erg; hormonen.
Wat zal ik blij zijn als alles binnen is en als alles opgeruimd is (zowel in huis als in m'n hoofd!) .  Dan pas kan de kleine komen wink

 

 

 

 

 

Ljochtsje
afbeelding van Ljochtsje
7 apr 2012 - 13:09

Ik kan me goed voorstellen dat je het graag 'af' wilt hebben. Ik heb dat wat in het extreme meegemaakt namelijk.

Wij wisten wel 'op tijd' dat ik zwanger was, maar de kamer was pas heeeel laat klaar. Met 33 weken is het plafond gewit en de gipsplaten gesausd. Met 34 weken is er behang geplakt. Met 35 weken zou de vloerbedekking erin komen. Was het de verkeerde kleur! Dus met 37 weken is de goede kleur vloerbedekking gelegd. De babykamer hadden we tegelijk besteld met de kinderwagen en de box. Met 36 weken kwam de kinderwagen en de box, maar de kamer niet. Er achteraan gebeld, was er door een fout de hele kamer geannuleerd! En dat kon in het slechtste geval wel 10 weken duren voordat het goede werd geleverd. Wat heb ik toen gejankt nadat ik de telefoon neer had gelegd zeg! Ik zag het al helemaal voor me... wel een baby en een lege babykamer. Dat kun je echt niet gebruiken als je 'nesteldrang' hebt. Gelukkig belden ze een paar uur later terug dat de levertijd 2 weken werd. Dus met 38 weken kwam de kamer. Toen nog alles in elkaar zetten... Stress, stress, stress. Verder moest er boven nog van alles worden geverfd en manlief deed het maar niet / kwam er niet aan toe. Ik wou zo graag de verflucht uit het huis hebben voordat de kleine kwam. Ik heb toen uit pure ellende zelf de verfkwast maar gepakt, ook al mag je eigenlijk helemaal niet verven als je zwanger bent. Met 40+4 week had ik eindelijk het allerlaatste boven geverfd. En met 40+5 kwam de baby. Hoezo, op het laatste moment alles af hebben. ;)

Vanwege de verflucht boven (en ook vanwege de keizersnede en het koude weer) heb ik met de baby de eerste maand maar beneden geslapen. Ik heb me tijdens de zwangerschap druk gemaakt om van alles, maar eigenlijk is het al genoeg als je een wiegje hebt. De babykamer hoeft helemaal niet per se al af te zijn als de baby komt. De wieg (of kinderwagen) kun je naast je eigen bed zetten of in de woonkamer houden. En dan is de baby al tevreden hoor. Het zijn je eigen hormonen die tegen je zeggen dat alles klaar moet zijn, want anders is het een ramp! Pas achteraf zie je dat dit niet zo is. 

Enfin... in ieder geval fijn dat alles binnenkort al af is en binnen is. Dat geeft je misschien wat rust. Alhoewel... dan wil je misschien alle keukenkasten van binnenuit afnemen en op je knieën de vloer schrobben, en en en...  ;)

Lilypie Third Birthday tickers

Anoniem1985
afbeelding van Anoniem1985
7 apr 2012 - 11:19

Ja we moesten alles wel snel regelen. Bij de eerste afspraak bij de verloskundigen bleek ik al 27weken zwanger te zijn. En de verloskundige zei toen ook van ; nou je mag wel opschieten..
En toen meteen "alles" geregeld. Kinderwagen besteld, die is inmiddels in aantocht. Als het goed is zou de bestelde kinderwagen vandaag binnen moeten komen, maar kon ook wat korter/langer duren... nog niks van gehoord. (misschien door storing vodafone?) De kamer komt a.s. dinsdag.
Vreselijk trouwens dat wachten. Ik wil dat kamertje gewoon al in orde hebben.  wink
 

 

ab bab
afbeelding van ab bab
6 apr 2012 - 20:23

Anytime, en als je nog vragen hebt, gewoon stellen. Die onzekerheid en angst voor het onbekende is heel vervelend (en heel herkenbaar, helemaal niks raars). 

Ljochtsje
afbeelding van Ljochtsje
6 apr 2012 - 20:04

Zoooo, dat heb je snel geregeld dan. Petje af hoor!

Lilypie Third Birthday tickers

Anoniem1985
afbeelding van Anoniem1985
6 apr 2012 - 16:43

Bedankt voor de adviezen / geruststellingen e.d.

Het stelt me wel iets gerust, al is het eindresultaat natuurlijk afwachten hoe het zal verlopen, maar daar kan niemand al antwoord op geven.

Over ongeveer 2 maanden is de uitgerekende datum bij mij, dus als het goed is komen de weeën voorlopig nog niet. wink
Ik zie wel hoe het allemaal gaat. Ik ben gewoon nerveus, zo voor de eerste keer.

Maar ben ook vooral nieuwschierig hoe het kleintje eruit ziet in het echt! Wat nieuwschierigheid betreft; ik heb er al helemaal zin in! Alles is geregeld enzo en ben nu bijna aan het wachten tot "het" moment. laugh

Wel bedankt voor alle uitleg/reacties/geruststellingen

 

 

Ljochtsje
afbeelding van Ljochtsje
5 apr 2012 - 23:13

Ik zou me ook niet al te druk maken om complicaties. Je kunt het dan toch niet vermijden en gelukkig hebben we daar hele goede ziekenhuizen, gynaecologen en verloskundigen voor. Een keizersnede krijgen is natuurlijk niet wat je voor ogen hebt, maar het is niet meteen een ramp. Hetzelfde geldt uiteraard voor de vacuümpomp e.d. Het gaat om het eindresultaat. ;)

Lilypie Third Birthday tickers

ab bab
afbeelding van ab bab
5 apr 2012 - 22:43

Ik snap je onzekerheid en angsten helemaal! Ik was bij de eerste doodsbang omdat ik niet wist wat ik kon verwachten, en bij de tweede wellicht nog wel veel banger juist omdat ik wel wist wat ik kon verwachten. Bij een bevalling geldt - voor mij - tot op zekere hoogte ook wel 'ignorance is bliss'.... Maar ik zal je vragen eens proberen te beantwoorden:

 

- Merk je vanzelf wanneer je weeën hebt? (aangezien ik er nog geen ervaring mee heb)

Ja absoluut. Tenzij jij die ene procent bent die geen weeen voelt (je hebt ze er tussen zitten) maar die kans is niet zo groot. Maar als je echt goede weeen hebt; dan twijfel je daar niet aan hoor, ook als je nog nooit weeen hebt gehad. Geen zorgen. Hoe ze zullen voelen? Tja, das een beetje lastig uit te leggen of te voorspellen aangezien weeen voor iedereen anders kunnen voelen. Je kunt rugweeen hebben (heb ik geen ervaring mee) of beenweeen (ook geen idee), ik had zelf buikweeen en dat voelde voor mij als menstruatiepijn tot de macht een paar miljoen.

 

- Het verliezen van de slijmprop, is dat een opvallende grote "klodder" of kan het ook een klein kloddertje zijn dat het niet opvalt? Lijkt het op afscheiding of is het iets totaal anders? (kortom hoe ziet een slijmprop eruit?)

 

 

Geen flauw idee, ik heb het ding bij beide bevalling niet gezien. Volgens mij is het niet standaard dat je die van te voren verliest hoort.

 

- Merk je als vrouw zijnde het gevoel van ontsluitingsweeën en van persweeën? en zijn deze goed van elkaar te onderscheiden?

 

 

Ja,  maar, ik moet er wel bij zeggen: bij de eerste had ik geen persweeen. Dat komt blijkbaar ook voor. Ik heb er lang over getwijfeld, maar bij de 2e had ik wel degelijk persweeen en nu ik weet hoe ze voelen kan ik dus ook voor de volle 100% zeggen dat ik heel zeker weet dat ik ze bij de 1e niet had. Echte persweeen voelen als een onweerstaanbare drang om te MOETEN persen. En ja, daar komt inderdaad ontlasting bij naar buiten en ja, dat heeft elke verloskundige bij elke bevalling gezien. No worries. Hooguit dat je je partner daar even op moet voorbereiden, haha. En ze maken je gewoon schoon terwijl jij doorperst en waarschijnlijk heb je dat niet eens in de gaten. Niet druk over maken, is toch zinloos, het komt er toch wel uit.

 

- Hoe zit het met onzekerheid/angst voor de bevalling? Wat kan je hier tegen doen?

 

 

Weinig....wat mij bij de eerste heeft geholpen was zo'n standaard duffe pufcursus bij de verloskundige. Klinkt heel duf, maar ze gaf ongelooflijk goede praktische informatie en heel erg to the point. Geen nonsens, gewoon duidelijke uitleg over wat er ging gebeuren, wanneer, waarom enz. Dat heeft mij heel veel geholpen, gewoon puur weten wat er zou gaan komen (theoretisch dan). Deze website van A tot Z doorspitten zal je dus ook veel helpen ;-).

 

 

Wat ik je verder nog heel graag zou willen meegeven: elke bevalling is anders en uniek en elke vrouw is anders en uniek en elke ervaring is anders en uniek. Als je 1001 vrouwen vraagt hoe hun bevalling was, dan zul je 1001 verschillende verhalen krijgen en ook jouw verhaal zal straks uniek zijn. Laat je dus niet gek maken door horrorverhalen op internet want die blijven nou eenmaal het beste hangen en kunnen behoorlijk gaan spoken door je hoofd en je onnodig extra bang maken. Niet nodig. Hoe eng een bevalling ook is (want dat is het!), het is iets wat vrouwen in principe kunnen, dus jij ook (mits er geen complicaties zijn uiteraard). Je kan het!!

 

 

Anoniem1985
afbeelding van Anoniem1985
5 apr 2012 - 14:07

Bedankt voor de reacties.

De weeën herken je dus aan een soort krampen die opkomen en weer verdwijnen. En wanneer het zeer regelmatig is moet je de verloskundige bellen (bij thuisbevalling)?
Nou, weet ik in ieder geval dat ik rond 38-42weken moet "opletten"  wanneer er een soort buikkrampen zijn.
(Tenminste zo denk ik nu dan maar)
Over de slijmprop; niet teveel nadenken dus, het zegt dus helemaal niks?
Wel een geruststelling. Nu weet ik in ieder geval ongeveer hoe je het begin van de bevalling merkt.

En over de soorten weeën: voorweeën voelen als een soort menstruatiepijn? En persweeën alsof je nodig moet poepen?
Het stelt me gewoon al een beetje gerust. Ik ben namelijk heel erg bang dat ik het niet kan op de 1 of andere manier, maar aan de andere kant denk ik "hoeveel vrouwen zijn mij voorgegaan en die is het ook allemaal gelukt".
En als je tijdens het persen moet poepen, dan komt dat er lijkt mij ook meteen uit. Maar dat is dus niks om er zorgen over te maken/ te schamen omdat het poepen tijdens een bevalling dus normaal is?
Nu ik er zo over nadenk is het wel logisch; er moet een "grote baby" eventjes langs je darmen, dus misschien niet zo raar dat de baby het eruit perst...
Wel even een vies idee hoor! Maar de verloskundigen hebben dat vast en zeker wel vaker gezien.
 

Ow en om jullie nieuwschierigheid op te lossen betreft dat ik zolaat wist dat ik zwanger ben (ik hoor het vaker):
In november2011 wisten we dat ik net zwanger was, maar in december 2011 had ik heel veel bloedverlies. Alsof ik heel erg ongesteld was geworden, dus ik en m'n vriend dachten :  miskraam. Voor de zekerheid heb ik toen de huisarts gebeld (ik had toen al een afspraak bij de huisarts staan omdat ik net wist dat ik zwanger was) en verteld van "zo en zoveel bloedverlies" . De huisarts antwoorde heel "simpel"  met ;  oh spijtig maar dan heb je een miskraam gehad als je zoveel bloedverlies heb. De huisarts wist "100%zeker" dat ik een miskraam had, vanwege mijn uitleg over de hoeveelheid bloedverlies. Ik heb nog gevraagd of er een echo of onderzoekje gedaan kon worden om het zeker te weten. Maar de huisarts vond dat onzin (vanwege hoeveelheid bloedverlies), en als ik echt een echo wilde moest ik naar het ziekenhuis voor een inwendige echo wat ik dan zelf zou moeten betalen / complete eigen risico zou kosten. Nou; wij hebben het niet heel breed dus na wat praten erover met mijn eigen moeder oa. hadden we iets van "we doen de echo niet, te duur. "  En als grapje eigenlijk van "je buik wordt vanzelf heel dik als je toch zwanger bent".  Dat grapje wordt dus nooit meer gemaakt!
Nou... november/december voorbij, en we dachten "fris het nieuwe jaar in, alles rustig verwerken enz." en het maar een plekje geven.
In december/januari dus flink ongesteld geweest (miskraam dachten we dus), ongeveer 2 weken. (normaal heb ik het geluk max. 1 week ongesteld te zijn, dus ik dacht dat ik zeker wist dit is een miskraam zolang/zoveel bloedverlies)
In maart (!!!) had ik echt het idee dat ik te dik werd; ik paste mijn nieuwe broeken bijv. niet meer. Over ochtendmisselijkheid niet nagedacht; ik ben standaard elke ochtend misselijk, altijd al geweest. En dan rond 10.00uur is de misselijkheid opeens weg. Dus daar heb ik niks achter gezocht.
Toen had ik "op een dag"  het idee van ; misschien toch zwanger wie weet. En mijn vriend nog: nee joh je had toch een miskraam.... En toen heb ik (met mijn "eigenwijze" idee) toch een zwangerschapstest gedaan, gewoon thuis. Met "middag-urine", dus geen optimale HCG... Maar na 2 druppels stonden er dus al 2 vette strepen... En toen dacht ik van "oke... zwanger, maar niet sinds 1 week" (vanwege een hele snelle duidelijke uitslag van de test)
Toen meteen de verloskundige gebeld en verteld hoe alles was gegaan (van "miskraam in december" en in maart een snelle positieve zwangerschapstest)  en toen mocht ik vrijwel meteen langskomen. Toen ik zei van : zwanger maar geen idee hoelang, en miskraam gehad etc. ging hij een echo maken om te zien hoever ik was; En toen zei de verloskundige van "dacht ik al, je bent al hartstikke ver". Toen was ik dus al 27 weken zwanger.

Dus zo komt het dat we het zo laat pas weten. Inmiddels dus 30 weken zwanger, en ik geniet optimaal van mijn zwangerschap. Ik ben er veel mee bezig. Boekjes lezen over zwangerschap (zoals WIJ enz.), ik doe mee aan zwangerschapszwemmen en de babykamer en kinderwagen zijn in bestelling. Zaterdag de kinderwagen binnen en  dinsdag de babykamer. Ik vind het superleuk! Ook hou ik een soort dagboekje bij over mijn zwangerschap.
Maar daarnaast dus "snel snel" informatie opzoeken, en mezelf willen voorbereiden op de bevalling...
Heel spannend allemaal, maar de baby is meer dan welkom en ik kijk er al helemaal naar uit!
(alleen voor de bevalling erg nerveus, maargoed het wordt de eerste keer) En met dit soort forums en sites lees ik ook verhalen van anderen (ook de positieve hoor!!! vooral die) en dan denk ik soms ook: dan lukt mij het ook wel. Maar toch natuurlijk nerveus.

Bedankt voor de tot nu toe gegeven tips! Ik kom zeker regelmatig op dit forum om over dit onderwerp te kletsen en ervaringen te lezen en delen. Erg leuk!

 

Groetjes, Kimberley

 

Gretha
afbeelding van Gretha
5 apr 2012 - 08:00

Gefeliciteerd met je zwangerschap!
Ook ik ben nieuwsgierig hoe het kan dat je niets wist ?
je hoort het wel vaker en ben altijd nieuwsgierig hoe dat kan.. ??

wat betreft je vragen..

bij mij braken mijn vliezen maar ik kreeg geen weeen.. ik werd dus ingeleid in het zh.
de weeen begonnen langzaam, maar werden al snel heftig, maar dat komt omdat ze daar de
weeenopwekkes sterker of langzamer kunnen zetten dmv infuus ;) maar ik merkte het wel duidelijk
dat het weeen waren. je voelt ze idd opkomen en weer wegzakken. en voor de 1 zijn ze pijnlijke dan voor de ander
zal er wel van afhangen wat je pijngrens is, maar natuurlijk ook van hoe sterk je weeen zijn ;) die zijn ook gewoon voor iedereen andes

slijmprop..: niet te veel waarde aan hechten ;) zegt niets over wanneer je bevalling begint dus is eigenlijk niet zo belangrijk.
de 1 merkt het wel als ie m verliest, ander niet, wel dingen gelezen dat t soort grotere slijmklodder is..

verschil tussen ontsluitingsweeen en persweeen.. ik denk dat enkel het gevoel van persdrang het verschil is. t gevoel alsof je moet poepen.....
(en er zal ook vaak wat ontslasting mee komen.. heel normaal!!!! ) maar je moet toch wachten met persen tot vk of gyn zegt dat je mag persen

onzekerheid voor bevalling heeft iedereen denk ik ;)
veel sterkte iig!!

Lilypie First Birthday tickers

Ljochtsje
afbeelding van Ljochtsje
4 apr 2012 - 23:45

Allereerst: Van harte gefeliciteerd met de zwangerschap!

Ik ben alleen wel benieuwd hoe het komt dat je nu pas weet dat je zwanger bent. 

Alles in korte tijd regelen ben ik wel een beetje bekend mee. Dat is niet leuk, maar het is wel goed te doen. Alleen dat je minder tijd hebt om het mentaal voor te bereiden is wel heftig! Ik weet nog wel dat ik er de eerste paar weken heeeeeel erg aan moest wennen. Ik ben ook niet naar zwangerschapsgym geweest. Was mij te duur en in onze gemeente wordt het niet vergoed. In de nabijgelegen gemeentes namelijk wel.

Maar goed... om even terug te komen op je vragen:

- Ik heb het heel goed gemerkt wanneer de weeën kwamen. Er is een verschil tussen voorweeën en echte weeën. Ik werd om 6.15 uur wakker met een zeurend gevoel in mijn onderbuik. Het voelde aan als was het menstruatiepijn, maar dan 2 x zo sterk. De 'pijn' was continu hetzelfde. Dit bleken voorweeën te zijn. Om 6.45 uur veranderde het. De pijn was weg en dan voelde je het langzaamaan opkomen en daarna ebde het weer weg. Ik wist meteen: "Dit is HET!" en ik heb meteen mijn man wakker gemaakt.

- De slijmprop. Ik heb geen 'prop' gezien. Ik moest naar de wc nadat ik al 3 uur weeën had en bij het afvegen had ik een beetje slijm met bloedslierten dat ik wegveegde. Ik associeerde dat niet meteen met de slijmprop, maar de verloskundige die 2 minuten later arriveerde zei dat ik dus toen mijn slijmprop al had verloren.

- Het verschil tussen ontsluitingsweeën en persweeën weet ik niet. Ik heb uiteindelijk geen persweeën gehad, omdat ik uiteindelijk een keizersnede heb gehad.

- Ik was het bangst rond de 30 weken van de bevalling. Ik heb veel informatie ingewonnen over pijnstilling en er uitgebreid over gesproken met de verloskundige. Vreemd genoeg verdween mijn angst bijna helemaal toen ik 36/37 weken zwanger was. Ik werd er rustiger over.

.

Wat belangrijk is om te weten is dat elke bevalling anders gaat. Of het nu je eerste of tweede is. Je kunt het gewoon niet vantevoren uitstippelen en daarom moet je het (de angst bedoel ik) ook loslaten. De vrouwen wiens bevalling relatief gemakkelijk ging, zullen hun verhaal niet zo snel delen op een forum. Ze zijn er niet mee bezig. Vrouwen die een moeilijke bevalling hebben gehad, zetten hun verhaal vaak wel op internet. Dat is voor hun een uitlaatklep om het te 'verwerken'. Dat heb ik namelijk ook gedaan. Dus denk alstjeblieft niet meteen dat iedereen het ZO meemaakt. Pijn is heel relatief. De één heeft geen pijnstilling nodig, omdat ze het wel uit kunnen houden. Maar ik ga de volgende keer meteen vragen om pijnstilling. ;)

Lilypie Third Birthday tickers