ongeduld terecht of niet???

10 reactie(s) / 0 nieuw
Laatste reactie
Anoniem
afbeelding van Anoniem
23 apr 2009 - 14:23
ongeduld terecht of niet???

Hoi meiden,


Ik heb er even behoefte aan om mijn verhaal weg te tikken. In mijn omgeving hoor ik vaak.... wat zeur je nou je hebt toch een kind???


Mijn verhaal:


Op mijn 19ste gestopt met voorbehoedmiddelen (ik ben nu 32). Jong moeder worden dat was wat ik wilde. Maar al wat er kwam geen zwangerschap. De hele MMM gehad. IUI KID ICSI ISCI-D. Niks gelukt. Mijn relatie is stuk gelopen en kinderloos verder. Toen ik mijn huidige man ontmoette heb ik hem meteen verteld als je kids wilt moet je verder zoeken en niet aan mij blijven plakken. Dat vondt hij niet boeiend en we zijn gaan samen wonen. Allebei getest geen enge ziektes en daar gingen de voorbehoedmiddelen. Net toen ik me er bij neer had gelegd dat ook uit deze relatie geen kids zouden (we waren inmiddels ruim 2 jaar verder) komen was daar een positieve test. Niet te geloven maar waar (ik geloof ik de hele winkel leeg gekocht). 9 maanden later een schat van een zoon genaamd Youri.


Nadien een spiraal laten plaatsen. Ik heb reuma en de zwangerschap had zijn sporen nagelaten. Afgelopen november waren we het er over eens. Een 2de was welkom. Spiraal eruit en we zien wel wat er gebeurt. We hebben afgesproken de natuur zijn gang te laten gaan. Als er een 2de komt zou dat geweldig zijn zo niet zijn we heel gelukkig met het wonder dat we al hebben.


Die afspraak zijn we inmiddels van terug gekomen. Ovulatie testen gekocht, ik aan de foliumzuur en manlief aan de vitaimine C. We doen er nu alles aan om op het juiste moment sex te hebben. Maar waar voor vraag ik me af.....


Tot nu toe zonder resultaat. We zijn ook nog niet zo lang bezig (alhoewel, met mijn cyclus van 25 dagen nu al de 6de maand). Ik begin te voelen dat ik weer tussen hoop en vrees ga leven. De vruchtbare dagen moet het gebeuren. Zin of niet. Zo rond de tijd dat de rode duvels moeten komen ben ik net een gespannen snaar. Niks is goed, kribbig en zenuwachtig.


Ik wil absoluut niet de stap naar de huisarts en het ziekenhuis maken. Die hormonen wil ik niet meer. De reactie die ik daar op heb gehad wil ik mijn man en zoon niet aan doen. Het echt naastr me neerleggen kan ikniet meer. Ik wil inmiddels zo graag. Ik wil nog een zwangerschap mee maken. Nu voor het echie. 2,5 week na mijn bevalling is mijn vader overleden en ik heb zo ongeveer mijn hele zwangerschap alleen maar aan zijn sterfbed gezeten. Niet echt genoten zeg maar.


Ik wil het allemaal nog een keer meemaken. Daarbij. Ik weet nu wat ik mis als het niet nog eens lukt. Maar aar het ziekenhuis nee!!! Ik kan het ook niet precies uitleggen. Misschien ben ik wel te bang voor alle gevoelens die het met zich meebrengt.


Maar dit is ook niks. Sex voor een bevruchting en niet meer voor de lol. Moet ik nu wel of niet alles van Youri bewaren. Als ik het bewaar kan het zomaar nog 10 jaar op zolder staan. Als ik het weg doe zal je zien dat ik volgende maand zwanger ben ppfff...


Eigenlijk wil ik gewoon nu weten.... Komt er nog 1 of niet? Zo ja kan ik het nog wel aan om op deze manier door te gaan zo nee dan wil ik het gewoon nu weten!!! Maar helaas zo werkt het niet :S


Nouja dat moest ik even kwijt. Bedankt voor jullie luisterend oor!!!!!!!


Liefs Esther

kwebbeltje39926.5171296296
Dian
afbeelding van Dian
12 aug 2009 - 00:27

Esther en Anja, ben blij voor jullie! Allebei heel erg

gefeliciteerd met jullie zwangerschappen.

Het blijft idd een wonder op zich. Bij mij ging het

gelukkig ook prima, maar bij mijn beste vriendin

heeft het ook 3,5 jaar geduurd voordat ze zwanger

werd van haar zoon. Zij gaat begin september

weer naar de gyn. voor een intake voor een

tweede kindje. Hoop dat het ook voor haar gegund

is om een tweede wonder mee te mogen maken.

Voor iedereen die bezig is / bezig gaat heel veel

succes!



Anjatje
afbeelding van Anoniem
31 jul 2009 - 11:21

Hoi Esther,


Bedankt voor je lieve reactie! Jij natuurlijk ook gefeliciteerd met je zwangerschap!


Het is inderdaad heel bijzonder, als het dan opeens toch zo is, na al die jaren, kun je het echt niet geloven. De bevestiging van de eerste echo was heel fijn, hoewel ik ook wel msselijk en moe was. Zelfs nu is het nog onwerkelijk.


Maandag weer naar de gyn. Ben weer erg benieuwd hoe het met die kleine frummel gaat.


Ik wens je een hele goede zwangerschap toe, geniet ervan!


Groetjes Anja

Anjatje
afbeelding van Anoniem
28 jul 2009 - 17:03

Hallo allemaal,


Ik kan me alles voorstellen bij de verhalen over het eindeloze wachten, hoop en verdriet etc. etc.


In 2002 is onze dochter Britt geboren. Toen was ik vrij vlot zwanger geraakt. Ook bij ons kwam na een jaartje de wens voor een tweede kindje. Ik kreeg toen een aandoening aan m'n schildklier en door de medicijnen mocht ik een jaar niet zwanger worden. In 2005 was er dan gelukkig weer 'groen licht'. Maar er kwam maar geen zwangerschap. In 2007 toch maar naar de gyn. voor onderzoeken. Bleek de kans op een spontane zwangerschap nihil, mijn eicelkwaliteit was sterk verminderd (waarschijnlijk een complicatie bij mijn schildklierafwijking). Ik bleef maar hopen op een wondertje, mijn man heeft dat toen meteen al naast zich neergelegd (we zijn immers ook gelukkig met ons drieën). Uiteraard was ik ook zeer gelukkig dat we al een kind hadden. Maar de wens voor een tweede kan dan toch ook nog heel sterk zijn. In de zomer van 2008 heb ik met pijn in mijn hart de meeste babyspullen verkocht en opgeruimd. Vanaf begin dit jaar druk aan het zoeken naar een andere baan of misschien een studie, onze dochter is inmiddels alweer 7, dus je wordt dan al weer wat flexibeler. (Pfff...ik was ook echt toe aan een nieuwe uitdaging). Maar toen! Rond pinksteren, menstruatie bleef uit, pijnlijke borsten. Het zal toch niet....... Nog een weekje proberen te negeren, maar toen hebben we een test gedaan... en....ZWANGER! Nu al weer 14 weken. De wonderen zijn de wereld nog niet uit! We zijn zo gelukkig! Maar het is nog wel onwerkelijk!


Ik hoop voor iedereen dat het 'wondertje' gebeurt!


Groetjes Anja

Bizeti
afbeelding van Anoniem
12 mei 2009 - 16:57


Ik kan me jullie frustratie wel voorstellen - al heb ik het zelf niet hoeven meemaken want ik ben er dus wel eentje die super snel zwanger raakt. Ik vind het zo oneerlijk dat het sommige mensen gewoon niet gegund is terwijl het bij andere als vanzelf gaat of zelfs niet eens gewild.


Mijn vriendin heeft hetzelfde. Ik heb wel begrepen dat het belangrijk is dat je de spanning een beetje loslaat. Het krampachtig blijven proberen is niet goed voor je relatie.....tja een verplicht nummertje is niet leuk meer, en ik heb van haar begrepen dat de arts had gezegd dat het ook niet bevordelijk is voor de bevruchting. Allemaal wel makkelijk gezegd.......maar ja doe het maar eens.


Aan de ene kant zou ik zeggen - geef de hoop niet op want je hebt toch al een wondertje in je armen mogen sluiten dus wie weet.


Succes !


iris

niek
afbeelding van niek
12 mei 2009 - 15:45

Wat een herkenning bij deze verhalen. Ook bij ons is Anouk een lot uit de loterij. Nooit iets gevonden waarom het niet zou lukken, maar na 3,5 jaar proberen en dokteren was ik toch spontaan zwanger. Inmiddels is Anouk 2,5 jaar. Toen ze 9 maanden was wilde we al voor een tweede, helaas zonder resultaat. Wij zouden 2 maanden geleden toch weer naar het ziekenhuis gaan om verder te kijken, ondanks dat we van te voren hebben gezegd dat we dat niet zouden doen. Maar het kriebelt gewoon teveel. Helaas gooide galstenen even roet in het eten, en moet ik eerst geopereerd worden. Dat gebeurt as dinsdag en daarna snel herstellen.


Ook wij zijn elke maand aan het kijken wanneer de "beste dagen zijn' en ja, bij de rode duivels ben ik ook even niet aanspreekbaar.


Weet je wat het is. Natuurlijk ben je dolgelukkig met je kind. Wij hebben tenminste een kind en er zijn genoeg vrouwen die dat helaas niet zo kunnen zeggen. Maar dat neemt niet weg dat wij ook weer een wens hebben om een broertje of een zusje te krijgen. De pijn die je dan hebt bij elke teleurstelling moet je gewoon verwerken, of je nu een kind hebt of niet.


Allemaal heel veel sterkte en ik hoop dat we binnenkort allemaal een keer kunnen zeggen dat het gelukt is....


Liefs


Nicole


helen1976
afbeelding van helen1976
24 apr 2009 - 23:22

Of je nu gaat voor d 1e, 2e of 3e of meer, het maakt de wens er echt niet minder op.
Het zo bekende verhaal van denk er niet aan, ontspan en je hebt er toch al een, is niet wat je wilt horen.
Wij gaan nu voor een derde, nummer 1 duurde ruim 2 jaar en via uiteindelijk de 5e iui (eerste keer hormonen) zwanger geraakt. Was medisch niet mogelijk, maar nummer 2 zat er na 4 maanden al in.

Ik persoonlijk zou een bezoekje brengen aan de huisarts, laat je ff nakijken en je weet meer.
(Mijn man zou niet meer naar het ziekenhuis willen ik dus wel.)
Wie zegt dat je weer zo reageerd op de hormonen? Probeer het en dan weet je het, je kunt er altijd mee stoppen.
Ennu wat zijn nou die paar maanden op een mensen leven......
Even shagie, maar je weet dat je er wat moois voor terug kunt krijgen.


Houd hoop geef de moed niet op.


Succes.

Natje72
afbeelding van Natje72
23 apr 2009 - 23:33

Hoi Esther,


Ook hier iemand die je verhaal helemaal herkent. Alleen dan gelukkig zonder al eens het hele medische circuit te hebben gehad.


Voor Amber hebben we 1,5 jaar gewerkt zeg maar echter na starten met ovulatietesten was het in 3 mnd raak en we hebben een prachtige dochter van 20 mnd (hadden al een pleegdochter van nu bijna 13).


Zijn nu al 9 mnd bezig voor een 2de maar wil niet lukken. Bij de dokter flink overdreven en dus mochten we door naar fertiliteitspoli (moet je langer dan jaar voro bezig zijn) nu zijn ze dus met allerlei onderzoeken bezig. Maandag bloed prikken en dinsdag inwendig onderzoek brrrrr ben er zo bang voor. Kan me heel goed voorstellen dat je die medische weg niet in wil. je hebt het allemaal al eens meegemaakt en weet wat voor invloed het heeft op je relatie.


Sex is idd niet meer echt leuk en meer een moetje dan kan het wel, dan kan het beter niet, dan nog ff 2 dagen achter elkaar echt no fun.


En die onzekerheid of het nog een keertje lukt wordt er ook gek van.


Mijn nichtje kreeg na 5 jaar pas de tweede nou dat willen we dus niet max 3 jr leeftijdsverschil dus we hebben ook best nog wel haast.


Ook wij willen geen IVF of zo omdat het te veel invloed op ons gezinsleven zal hebben. Net als dat ik voor andere moders duim zal ik vanaf nu ook voo rjouw duimen.


suc6 ermee en geef het niet op.



liesbeth83
afbeelding van Anoniem
23 apr 2009 - 23:16

Ik herken me volledig in je verhaal. Je wilt weten waar je aan toe bent om eventueel ook het verwerkingsproces van geen tweede in te kunnen gaan. Soort rouwproces. Maar zolang er geen definitief nee is, blijf je de hoop houden. Ik heb een zoontje van 2,5 en wij zijn al 2 jr bezig voor een tweede, maar volgens de gyn is onze kleine een lot uit de loterij en moeten we niet denken dat we de jackpot nog een keer winnen. Tuurlijk ben ik blij met het feit dat we die smurf hebben, maar ook juist voor hem willen we er nog eentje bij.

Ik geloof er aan de ene kant niet in dat we dus nog kleintje krijgen, maar aan de andere kant hebben we wel bewezen het te kunnen, want het bewijs loopt rond. Steeds sta ik met zijn baby spullen in de hand om het op te ruimen, maar kan het toch niet.

Moeilijk he...op zo'n gestresste en gedwongen manier vrijen voor een kleine staat je op den duur zo tegen, dat je op die manier ook niet zwanger wilt raken omdat het zo a-romantisch en liefdevol is.

corfu-mama
afbeelding van Anoniem
23 apr 2009 - 15:02

Hoi Esther,

Meis,wat rot voor jullie, en de opmerking je hebt er al één slaat nergens op. Natuurlijk heb je er al één en daar ben je stapel gek op maar betekend dat dan dat je niet de wens voor een 2e meer mag hebben. Onzin dus.

Ik kan er niet over mee praten. heb niet zoiets als jou mee gemaakt, Maar kan me je gevoelens wel voorstellen.

Ook ik ben mama van een pracht van een dochter en was zwanger van beepje 2 helaas is dit een mk. geworden. En nu wil ik zo niet nog meer dat 2e beepje, maar daarbij ook de angst lukt t nog wel. gaat t nu deze keer wel goed????

Meis, ik hoop voor je dat het jullie toch gaat lukken nog een zwangerschap en dat jullie gauw een tweede wondertje krijgen.

Marina