Kinderwens na ontwrichte stuit, wel of niet doen?

2 reactie(s) / 0 nieuw
Laatste reactie
Ca_bien
afbeelding van Ca_bien
19 nov 2014 - 14:17
Kinderwens na ontwrichte stuit, wel of niet doen?

Afgelopen jaar ben ik bevallen van m'n eerste kindje. Een pittige zwangerschap met veel misselijkheid (18 weken), een verhuizing en veel extra gewicht. Dit werd opgevolgd door een zware bevalling. 's Ochtends (04.30 uur) begonnen de weeen en werden redelijk vlot regelmatig, om 9 uur was de vk er die constateerde dat ik 3 cm had. Ze gaf wel aan dat m'n weeen niet zo heel sterk waren en stelde voor om m'n vliezen door te prikken. Ik ging akkoord, en daar begonnen de weeenstormen. M'n lichaam ging in stroomversnelling en probeerde dit zo goed mogelijk bij de houden. Een paar uur later gebeld dat ze terug moest komen, want de situatie was niet zo goed meer vol te houden. Ik zat om 11 uur op ongeveer 5/6 cm en bleef dat tot 1 uur.

Ze vk stelde voor om naar het zh te gaan. Ik kon nu meteen of nog een uurtje aankijken. Ik zag er al tegenop om met de auto op pad te gaan, dus dacht 'dan maar meteen gaan'. Bij aankomst waren de weeen zo heftig dat ik vrijwel niet meer aanspreekbaar was. Gevraagd werd of ik pijnstillers zou willen, en ben toen gegaan voor een ruggeprik. Dit zat er om half 3 in en kreeg ook meteen wee opwekkers op de boel op gang te houden. Dit haalde niks uit, tot 8 uur 's avonds bleef ik op 6cm hangen en bleven ze de dosering maar verhogen. De ruggespraak heeft ongeveer 20 minuten volledige gewerkt, toen kwam er op links langzaam al het gevoel weer terug. Dus alle weeen gevoeld, weliswaar voor de helft maar toch... Uiteindelijk was het tegen 23 uur zover dat ik kon gaan persen, dit ruim 2 uur volgehouden waarbij de verloskundige van het ziekenhuis voorstelde om toch de gyn er maar bij te gaan halen. Die was ongeveer 30 minuten later ter plaatse. Waarna een knip en een vacuümpomp onze grote vent ter wereld is gekomen. Met hem is alles goed gegaan vanaf het begin. Met mij wat minder, door de knip en niet zo vlotte bevalling van de placenta ben ik behoorlijk wat bloed verloren en heb hiervoor bloed gekregen. Dit was mij betreft allemaal al pittig genoeg, maar toen bleek dat ik tijdens het persen m'n stuit heb ontwricht. Wel een *plop* gevoeld, maar nooit gedacht dat dit het gevolg zou kunnen zijn. Dat hij ontwricht was heb ik pas veel later te horen gekregen van m'n fysio. De eerste dagen/weken rond 'gelopen' met gruwelijk veel pijn. Zitten was onmogelijk, alleen liggen of staan was te doen. Waarbij ik dus zo ook nog probeerde borstvoeding te geven.

Helaas ben ik daarmee moeten stoppen na 3,5 week omdat de hoeveelheid pijn en stress van kolven, aanleggen, bijvoeden me emotioneel te veel werd. Vanaf week 6 na de bevalling kwam ik bij een ge-wel-dige fysiotherapeute terecht die me zo goed geholpen heeft dat ik nu kan zeggen dat ik bijna hersteld ben. Ik zit weer, zelf op een houden keukenstoel :D, en moet nu alleen nog werken aan het ontspannen en soepelhouden van m'n bekkenbodemspieren. Dit zijn door de scheefstand heel erg verkrampt en zorgen nog voor pijn en stijfheid. Maar nu....een tweede kindje. We zijn nog niet in verwachting. Maar we zouden het super vinden om er op korte termijn een tweede bij te mogen gaan verwachten. Hoewel die wens echt heel groot en sterk is, rakelt het bij mij ook alle spanning, verdriet en angst op na m'n vorige ervaring.

Zijn er mensen die zo'n zelf situatie hebben gehad en wat hebben jullie gedaan. En misschien nog wel belangrijker, wat heb je gedaan om jezelf klaar te maken (geestelijk en lichamelijke) om een nieuwe zwangerschap en bevalling aan te kunnen.

Alvast bedankt voor je reactie. Liefs,

Mama255
afbeelding van Mama255
30 nov 2014 - 14:14

Hoi Ca-bien,

Heel herkenbaar jou berichtje. Ook mijn stuit is tijdens de bevalling ontwricht. Hierdoor erg veel pijn gehad en in de eerste weken niet kunnen zitten. Gelukkig met goede therapie klachtenvrij. Ik kan weer goed zitten, wel merk ik dat drukte /stress invloed heeft. Als ik toch weer klachten heb is dit na 1 of 2 keer therapie weer weg. Mijn therapeute gaf aan dat de kans zeker aanwezig is dat dit bij een volgende bevalling weer gebeurd. Anderzijds weet je dan ook waar je moet zijn voor therapie en kunnen ze vaak in het kraambed al beginnen met behandelen.