binnenkort starten voor een 2de, maar depresieve klachten

7 reactie(s) / 0 nieuw
Laatste reactie
mari-572785
afbeelding van mari-572785
7 nov 2012 - 11:01
binnenkort starten voor een 2de, maar depresieve klachten

Hoi allemaal,

ik ben in april de trotse mama geworden van een prachtige dochter. helaas heb ik na de bevalling niet echt kunnen genieten van mijn kleine meisje. dit omdat ik een postnatale depressie ontwikkelde. veel huilen en wisselende stemmingen als gevolg.

de huisarts zei dat het de bekende kraamtranen waren en schonk er niet al te veel aandacht meer aan. tja ik wist ook niet beter en heb dus 3 maanden aangesukkeld. totdat ik dacht dit zijn niet de kraamtranen het klopt gewoon niet. dit is wat anders. en dus weer terug naar de huisarts. toen vertelde hij mij dat ik een postnatale depressie ontwikkeld heb.

Ik baalde natuurlijk. al eerder had ik aangegeven dat ik niet lekker in mijn vel zat en toen werd ik niet serieus genomen. wanneer het toen erkend was, had het niet zover hoeven komen. maar goed dat is achteraf gepraat.

momenteel gaat het al stukken beter, ik loop bij een psycholoog en ik begin langzaam aan met werken. eerst therapeutisch op kantoor en wanneer dat goed gaat zal ik weer naar de clienten gaan. (ik ben verpleegkundige in de thuiszorg). dus stapje bij stapje gaat het de goede kant op.

Mijn man en ik hebben de wens om voor nog een kleintje te gaan. omdat het nu steeds beter gaat, hebben we een datum geprikt in 2013 om voor een 2de te gaan. heel spannend allemaal.

Graag zou ik van andere die dit ook mee hebben gemaakt weten hoe hun met hun kinderwens en depressie om zijn gegaan.

ik slik momenteel geen medicijnen voor de depressie.

mari-572785
afbeelding van mari-572785
8 dec 2012 - 10:40

Hoi Allemaal,

bedankt voor jullie reacties.

zoals jullie al zeiden, ben ik blij dan jullie je in het verhaal herkennen.

met mij gaat het gelukkig nu heel goed. ik loop nog bij de psycholoog, maar dat mag de pret niet drukken.

ik kom er bovenop zonder medicatie.

en ik ben momenteel ook alweer gestart met werken. al zijn het nog niet mijn volledige uren.

Ik geniet met volle teugen van het moederschap en ik ben zo dankbaar dat ik nu echt van mijn meisje kan genieten.

wanneer ik haar zie dan overstroomt mijn hart van liefde die ik voor haar voel. het lijkt wel alsof ik een inhaalslag maak van genieten van mijn kleine meid. iets wat ik tijdens de pdd niet kon. heerlijk.

ik ben er echt klaarvoor om alweer aan een 2de te beginnen. ondanks dat het voor vele misschien wat vroeg is. onze kleine meid is nu 7 1/2 maand oud. maar het voelt goed en mijn man en ik willen er ook echt voor gaan.

tijdens de aankomende zwangerschap zal ik ook onder behandeling blijven van de psycholoog, zodat deze keer alles hoop ik in goede banen geleidt wordt. en hoop ik een volgende ppd uit blijft.

gr marieke

Trotse mama van

Eline, geboren 24 april 2012heart

en

Brian geboren op 09-11-2013heart

 

bienbien
afbeelding van bienbien
7 dec 2012 - 21:11

Wat een gerustelling om jullie ervaringen te lezen. Ik weet wel dat ik niet de enige ben, maar ik herken mijn situatie zo in jullie verhalen. Ook wij hebben ervoor gekozen om voor de tweede te gaan, het is spannend, maar ook eng. Ik heb ook zo'n gevoel van: ik moet het er nog maar een keer voorover hebben. In mijn gedachten is een tweede ppd al bijna een gegeven. Ik verheug me op zwanger worden, maar zou het eerste jaar met zo'n kleintje het liefst willen overslaanwink. Nu vind ik het trouwens (meestal) fantastisch om moeder te zijn, dus ik probeer dat maar in mijn achterhoofd te houden. Fijn om te weten dat er meer vrouwen zijn die met hetzelfde worstelen, zeker omdat we in hetzelfde wachthoekje meekletsen.

Liefs,

Bientje

Lilypie Fourth Birthday tickers

Lilypie First Birthday tickers

Mama_J
afbeelding van Mama_J
7 dec 2012 - 16:48

Hallo Mari,

 

Ook ik herken je verhaal. Ik ben in juli 2011 bevallen van onze dochter en heb ook een ppd ontwikkeld. Gelukkig is het bij mij snel herkent door de verloskundige toen zij toen mijn dochter 5 dagen oud was op 'na-gesprek' kwam. Ook was ik er zelf erg waakzaam voor, ik ben al heel jong (op mijn 13e) erg depressief geraakt en heb met deze klachten tot aan mijn 17e gelopen. Ik ben hier destijds voor behandeld en 1,5 jaar opgenomen geweest. Ik had al veel gelezen en gehoord dat je, met een psychiatrische achtergrond, ook nog weer grotere kans hebt op ppd enz i.v.m. de vele hormonen dus ik had me wel ingesteld op een intense periode na de bevalling, ondanks het feit dat ik hier al ruim 3 jaar geen last meer van had en mezelf beresterk voelde. Ik had me echter niet kunnen voorstellen dat het zo zou zijn.. Wat ben ik verdrietig, bang en boos geweest. Verdrietig omdat ik mijn dochter niet de liefde kon geven waarvan ik vond dat het wel moest, verdrietig omdat het mijn mans gelukt beperkt heeft, verdrietig om de intense teleurstelling in mezelf, bang om mezelf weer zo te verliezen als jaren geleden, bang dat ik op een gegeven moment niet meer voor de kleine kon zorgen, maar ook boos: "waarom ik nou alweer?" en "heb ik ook niet eens rust verdiend?". Toen mijn dochter 4 weken oud was ben ik gesprekken gaan voeren met een psychologe, gespecialiseerd in het behandelen van vrouwen met ppd (en zelf dit ook meegemaakt). Eerst 2x per week, later 1x per week. Inmiddels ben ik hier al weer even mee gestopt. Ik ben soms nog steeds erg zoekende naar de balans. De balans tussen mijn werk, mijn kind, mijn relatie, mijzelf. Ik kan er soms nog van schrikken als ik ineens besef: dit hele mensje is mijn verantwoordelijkheid. Ik heb het vooral soms nog moeilijk met het feit dat het mijn leven zó veranderd heeft en ik dat van te voren niet heb beseft, ondanks dat ik dacht dat ik me perfect had voorbereid op de komst van onze baby, maar zo werkt het nou eenmaal niet. (Altijd als ik dit verhaal of een stukje ervan vertel krijg ik altijd het gevoel erbij te moeten zeggen dat ik echt heel veel van mijn dochter houdt, wat echt zo is hoor.. ;) Maar dat komt denk ik door het feit dat het niet echt maatschappelijk geaccepteerd is je zo te voelen na een bevalling).

 

En toch; wij gaan ook voor een 2e. Ik ben in augustus gestopt met de pil en we hopen al 4 rondes intens op een positieve test. Maar ik ben echt als de dood dat ik me weer zo zal gaan voelen! Ik heb nu besloten dat ik dat dan nog maar een keer doormaak. Nog een keer overwin. Dan kan het alleen maar meevallen toch? Ik heb ervoor gekozen om de gesprekken met de psychologe weer op te gaan pakken na de 20 weken echo mocht het zover zijn. Dan ben ik daar alweer helemaal thuis tegen de tijd dat ik ga bevallen van onze 2e. Ik hoop er op die manier iets meer controle over te hebben.

 

Verder heb ik er veel met mijn man over gesproken, destijds begreep hij er weinig van, hoewel hij echt zijn best gedaan heeft hoor. Ik kon me ook niet goed uitdrukken en uitleggen in al mijn verdriet en onmacht. Toen waren we er beide niet op voorbereid, nu allebei. Ik verwacht dan ook dat mijn man nu meer kan opvangen dan destijds en begripvoller erin kan staan. 

 

Nou, ik wens je heel veel sterkte en succes. En ik hoop voor je dat het snel raak is als jullie er eenmaal voor gaan! Misschien zien we je nog wel terug in het wachthoekje.

 

Liefs, Mama_J

Gemsie
afbeelding van Gemsie
6 dec 2012 - 21:50

Hoi Mari

Jou verhaal klinkt me bekend in de oren, helaas want ook hier geen goede start gehad. Na de geboorte van ons zoontje heb ik bijna 6 maanden rond gelopen met een postnatale aanpassingsstoornis. Toen we er  eenmaal achter kwamen dat er wat mis was ben ik niet gaan minderen met werken, bleef mezlef maar voorhouden dat ik me niet moest aanstellen,schouders er onder en gaan. Niet slim want in combinatie met een verslechterende werksfeer zat ik een ruim jaar na de bevalling met een zware burnout thuis, heb de eerste dagen niet eens kunnen lopenomdat ik geen gevoel meer had in me ledenmaten. Ik zal nooit meer zo slecht luisteren naar me lijf! Het was verschrikkelijk. Ben vervolgens ruim een jaar bezig geweest om weer voor 100% op de werkvloer mee te draaien. Al met al heeft het ruim 2jaar geduurd voor ik er bovenop was. Vorvlogens kwam toch de vraag weer op willen we nog een tweede? Door een opeenstapeling van narigheden besloten we telkens het niet te doen maar nu we al bijna een half jaar echt weer rust in huis hebben en in het koppie zijn we er helemaal klaar voor. Het fijne is dat we nu de signalen wel zullen herkennen en dus ook snel kunnen reageren maar het wil natuurlijk zeggen dat het nu weer zal gebeuren;) Ons binkie is inmiddels 4 en ziet het wel zitten een broertje of zusje erbij te hebben en wij ook :)

Wat je ook besluit, je voelt het zelf het beste aan of je er fysiek en mentaal weer klaar voor bent en gewoon goed op de signalen letten dan valt er een hoop te voorkomen. Succes! 

Lilypie Pregnancy tickersLilypie Fifth Birthday tickers

Inge1979
afbeelding van Inge1979
11 nov 2012 - 11:26

Hallo Mari,

 

Ik herken dit zeker allemaal. Na de geboorte van mijn dochter heb ik een post partum psychose meegemaakt. Gelukkig werd het bij mij wel heel erg snel herkend, en ben ik 10 dagen na de geboorte al opgenomen. Na therapie en heel veel hulp thuis ben ik erover heen gekomen en mijn man en ik hebben heel lang erover gesproken of we nog een tweede kindje wilde. Vorig jaar hebben we besloten dat we het goed vonden (ik mocht vanwege de medische achtergrond sowieso niet zwanger raken totdat mijn dochter 2 jaar was). Het kriebelen begon echter bij mij ook al veel eerder, maar ben uiteindelijk toch blij dat we het niet gelijk gedaan hebben. Nu zijn we inmiddels bijna anderhalf jaar verder en nog steeds niet zwanger, maar ik heb nog altijd hoop. Daarnaast is het zo, dat mochten we zwanger raken, we direct hulp krijgen (directe medicatie na de bevalling waardoor je hormonen minder op hol slaan etc.).

 

gr

Inge 

bienbien
afbeelding van bienbien
7 nov 2012 - 20:11

Hoi Mari,

Nou, ik herken je verhaal zeker. Ik heb ook een ppd gehad na de geboorte van mijn dochter en ook bij mij ging het toch redelijk snel weer kriebelen. Dankzij psychische hulp en hulp van het jeugdriagg was ik redelijk snel uit mijn ppd en mijn dochter was zo'n 9 maanden toen een tweede zwangerschap begon te kriebelen. Mijn mijn was er gelukkig nog niet aan toe en achteraf gezien bij ik blij toe. Ik heb gemerkt dat die ppd echt nog een hele nasleep had en eerlijk gezegd heb ik het nog steeds niet helemaal verwerkt. Ik ben nu eindelijk weer een beetje de oude en binnenkort gaan we voor de tweede. Dit vind ik wel een beetje eng, maar ik ben er wel echt aan toe nu. Natuurlijk is elke situatie anders, maar toch wil ik je meegeven om geen overhaaste beslissingen te nemen. Twee kinderen kort op elkaar is sowieso een loodzware taak en je bent nu hormonaal en psygisch echt nog niet hersteld van de eerste. Misschien ervaar je dat nu niet zo, maar soms zie je dat pas achteraf. Denk er dus goed overna voordat je de knoop doorhakt. Grappig om te weten is dat een vriendin van mij (die geen ppd, maar wel een zware start had) dit precies hetzelfde ervaren heeft. Zij is inmiddels zwanger en heeeeeel blij dat ze gewacht heeft. Nogmaals: voor jou kan dit natuurlijk anders zijn, maar denk er ajb goed over na.

Groetjes en sterkte, Bientje

Lilypie Fourth Birthday tickers

Lilypie First Birthday tickers