Mijn Geboorteverhaal

Maand: 
september 2018

Op 24 september 2009 ben ik 40+5 weken zwanger. Hoewel ik van de zwangerschap geniet ben ik het nu echt zat! Ik wil zo graag mijn baby zien. Ik begin echt ongeduldig te worden en ik was er vandaag gewoon chagrijnig van. Ik nader de 41 weken en ik zie een inleiding als een donderwolk boven mijn hoofd hangen. Mijn grootste nachtmerrie zou zijn dat ik naar het ziekenhuis moet om ingeleid te worden. Bij mijn eerste kindje ben ik heel vlot thuis bevallen en dat wil ik nu weer. Het rommelt al een aantal dagen in mijn buik, maar het zet niet door.

Om 5.30 word ik wakker van een pijnlijke harde buik. Het voelt al anders dan al het gerommel van de laatste dagen. Ik vraag me af of het gaat beginnen, maar eigenlijk weet ik instinctief het antwoord al. En 4 minuten later wordt mijn vermoeden bevestigd als de volgende wee zich aandient. En 4 minuten later weer. Er zit dus al meteen regelmaat in. Ik blijf lekker in bed liggen en zucht rustig de weeën weg. Het is goed te doen.

Om 6.00 uur voel ik dat het heftiger gaat worden en ik wil onder de douche. Ik maak mijn man wakker die nog lekker lag te slapen. Ik zeg hem dat de bevalling is begonnen en dat ik onder de douche ga. Hij staat meteen op en stelt voor om mijn moeder te bellen. Zij zou onze oudste dochter ophalen. Nadat hij mijn moeder heeft gebeld stelt hij voor om de verloskundige ook al te bellen. Ik denk er even over na, zou het niet te vroeg zijn? Maar ik voel aan de heftigheid van de weeën dat het al opschiet. Dus ik stem toe.

Wat een verademing is het warme water van de douche! De weeën zijn op deze manier heel goed op te vangen. Ik krijg onder de douche de eerste hele heftige wee, die ik niet goed kan opvangen en waarbij ik me op mijn knieën op de grond laat vallen. Daarna komen weer een aantal lichte weeën die goed zijn op te vangen. En dan komt er weer zo’n heftige. Dit gaat een poosje zo door. Die heftige weeën zijn alles behalve fijn, maar omdat ik daarna weer tijd krijg om bij te komen is het allemaal nog goed te doen.

Om 6.30 is mijn moeder er, mijn man heeft onze dochter al wakker gemaakt en aangekleed. Mijn moeder kijkt even snel om de hoek en vraagt hoe het gaat. Het gaat nog goed, zeg ik. Ze vertrekt vrij snel weer en om 6.45 stapt de verloskundige binnen. Omdat ik de eerste keer zo snel ben bevallen stelt ze voor dat ze eerst alle spullen gaat klaarzetten en dat ze me daarna toucheert. Dan kan ik nog rustig onder de douche blijven staan.

Om 7.00 uur kom ik onder de douche vandaan, ik voel al wat lichte persdrang en ik wil graag dat de verloskundige kijkt hoever ik ben. Ze toucheert en ik heb 9 cm ontsluiting. Ze vraagt of ik nog wil afwachten of dat ze mijn vliezen zou breken zodat ik kan gaan persen. Ik ben er eigenlijk al een beetje klaar mee, dus ik vraag haar de vliezen te breken. Zodra de vliezen gebroken zijn krijg ik meteen echte persdrang en heb ik volledige ontsluiting. Om 7.06 mag ik beginnen met persen. Persen is nooit mijn favoriete onderdeel van de bevalling, ik vind het weer erg spannend. Na twee keer persen zegt de verloskundige dat als ik één keer goed doorpers de baby er al is! Huh…denk ik, hoe kan dat nou, ik begin net met persen…In plaats van dat die gedachte me motiveert word ik er juist nog wat angstiger van. Ik heb liever dat alles een beetje rustig aan gaat. Na de volgende wee staat het hoofdje al, en de volgende wee wordt haar hoofdje geboren. Mijn man staat al klaar om haar op te vangen, maar de navelstreng zit strak om haar nekje. De verloskundige besluit om haar ter plekke af te navelen zodat ze geboren kan worden. (Nu ik het belang van het uitkloppen van de navelstreng weet baal ik ervan dat mijn dochter hier niet van heeft kunnen profiteren. Maar ik weet ook dat het op dat moment nodig was.) Nadat de navelstreng los is wordt mijn lieve kleine baby geboren om 7.16 uur. Wat is dat toch een gelukzalig moment. Al vrij snel pak ik haar op en leg haar op mijn knieën om haar te bewonderen. Het eerste wat me opvalt is dat ze totaal niet op onze oudste dochter lijkt, zo grappig om te zien. Al die maanden hebben we ons afgevraagd hoe een tweede meisje van ons er uit zou zien en nu is ze er gewoon.

De placenta wordt ook vrij vlot geboren en ik wordt nog wat gehecht. Onze dochter drinkt ook al meteen aan de borst. Dat ging eigenlijk in één keer goed. Mijn oudste dochter was ook pas net gestopt met drinken, omdat ik tijdens mijn zwangerschap geen melk meer voor haar had. Dus dit voelde heel vertrouwd.

Rond 8.00 uur bellen we onze ouders en komt mijn moeder meteen langs met onze oudste dochter. Het moment dat ze haar zusje voor het eerst ziet hebben we gelukkig op film, dat blijft elke keer weer ontroerend om te zien.

Deze bevalling duurde dus maar 1 ¾ uur! Hoewel ik toen nog niets van #hypnobirthing en ontspanningstechnieken wist heb ik deze #bevalling als heel fijn ervaren. Als ik het over kon doen zijn er een aantal dingen die ik anders zou hebben gewild, omdat ik nu meer weet. Maar toch ben ik de hele tijd in mijn eigen kracht geweest. Ik heb mijn eigen bewuste keuzes gemaakt en de verloskundige deed alles in overleg.

En zo zou elke #geboorte moeten zijn. Jij in je eigen kracht die je eigen bewuste en wel geïnformeerde keuzes maakt.

Dit verhaal heb ik nu, op de 9e verjaardag van mijn dochter, uit mijn hoofd opgeschreven. Elk detail weet ik nog, van alle drie mijn bevallingen. Een geboorte maakt zo’n blijvende indruk in het leven van een vrouw. Daarom hecht ik er zoveel waarde aan dat het een positieve ervaring is, voor zowel ouders als baby.