Zijn temperatuur bleef maar oplopen

Op 14 januari 2016 is onze zoon Jase geboren. Wat waren we blij, eindelijk was hij er! Ik had met 24 en 27 weken al in het ziekenhuis gelegen met premature contracties, maar uiteindelijk is onze kanjer na een bevalling van 17 minuten (ja, je leest het goed) geboren met 37 weken. Hij kon zijn temperatuur nog wat moeilijk vasthouden dus we zijn 24 uur ter observatie in het ziekenhuis gebleven. Maar daarna mochten we gelukkig naar huis!

De eerste weken stonden vooral in het teken van de niet soepel lopende borstvoeding en het opbouwen van mijn spierkracht na bekkeninstabiliteit. Toen Jase 3 weken oud was, vond ik hem erg onrustig. Ik besloot hem in te gaan bakeren in een puckababy, zoals ook zijn zus in die bakerzak geslapen had. Omdat ik twijfelde over zijn temperatuur en warmtestuwing met een bakerzak, ben ik hem gaan temperaturen. Als hij te warm was, moesten er kleertjes uit.

Bij de eerste nachtvoeding bleek dat zijn temperatuur 37.6 was. Dus, kleertjes uit en alleen in zijn romper in de bakerzak. Bij de tweede nachtvoeding was zijn temperatuur 38.1. Daar schrok ik van, want baby's mogen geen koorts hebben, wist ik. Ongeduldig heb ik gewacht tot het 08.00 uur was en ik de huisarts kon bellen. Daar konden we om 10.20 uur terecht. De huisarts kon niets vinden en stuurde ons ietwat twijfelend naar huis. Ik moest mijn zoon om 14.00 uur weer temperaturen en als zijn temperatuur dan nog te hoog was, zou ze contact opnemen met de kinderarts. Hij had 38.4. Er werd snel actie ondernomen en 2 uur later zaten we op de kinderafdeling van het ziekenhuis. Daar was zijn temperatuur inmiddels gestegen naar 39.0 graden.

Alles werd uit de kast getrokken; ze gingen ervan uit dat hij alles had, tot ze wisten wat er was. Hij werd dus overal tegen behandeld en kreeg verschillende soorten antibiotica en virusremmers. Hij werd onderzocht, zijn plas werd opgevangen hij moest bloed afgeven. En er werd een lumbaalpunctie bij hem gedaan. Oftewel een ruggenprik, om hersenvocht (liquor) af te nemen. De artsen adviseerde mij en mijn man om naar de koffiekamer te gaan, want veel ouders konden dat niet aanzien. Geen haar op mijn hoofd die eraan denkt om hem nu alleen te laten, was mijn reactie en in plaats daarvan hield ik hem vast en zong ik 'Het land van je oogjes dicht' van Chantal Janzen.

Twee dagen na de uitgerekende datum lag Jase in een ziekenhuisbedje met allerlei slangen aan zijn lijfje. De dagen in het ziekenhuis zijn als een roes aan me voorbij gegaan. Je wordt in een rollercoaster gezogen. Na 3 dagen kregen we de uitslag: Het enterovirus was in de liquor aangetroffen. We konden naar huis, dit moest hij zelfstandig uitzieken. Verdere informatie kregen we niet, alleen dat hij wat last van zijn darmen kon hebben door alle antibiotica en het enterovirus. We gingen opgelucht weg, want het was niet die gevreesde meningitis geweest, maar ook overbluft, want met 2 uur stonden we weer buiten.

Wij zijn naar huis gegaan met een huilend mannetje en hij bleef huilen. Krijsen, gillen, spartelen, overstrekken en heel af en toe viel hij snikkend in mijn armen in slaap. Hij huilde 23 uur per dag en sliep alleen bij mij. Op mij. Naast mij. En ik sliep niet. Mensen om me heen zeiden dat hij huilde omdat hij honger had, de borstvoeding was niet voedzaam genoeg. Maar ik wist zeker dat er meer was, dat hij pijn had. Zijn gehuil ging me door merg en been. Bij de nacontrole in het ziekenhuis stortte ik in elkaar. Jase was namelijk afgevallen ten opzichte van het weegmoment bij het consultatiebureau de week daarvoor. Ik begon te huilen en ben daar niet meer mee gestopt. Een opname protocol huilbaby volgde. Deze opname duurde 12 dagen, waarin ik vooral veel gehuild heb en waar ik het belang van de 3R’en heb geleerd. Maar het belangrijkste wat we leerden, is dat Jase wél een meningitis heeft gehad. 

Na 12 dagen mochten we weer naar huis, het ziekenhuis had geregeld dat er pedagogische thuisbegeleiding zou komen voor Jase en psychologische begeleiding voor mij, omdat zij een postpartum depressie vermoedden. Het duurde nog enkele weken voordat ik weer voldoende vertrouwen had in mijn skills als moeder en opvoeder. Omdat Jase in zijn groei en ontwikkeling achter bleef, ben ik me gaan verdiepen in de wereld van hersenvliesontstekingen en ik realiseer me 2 dingen; 1: hij is er goed van af gekomen, het had veel erger kunnen zijn. 2: Jase moet die eerste weken/maanden enorm veel last hebben gehad van restverschijnselen zoals hoofdpijn, prikkelbaarheid en (over)gevoeligheid voor licht en geluid. Maar wij zijn niet geïnformeerd door het ziekenhuis, alle klachten deden zij af als normaal babyleed.

Inmiddels is Jase een vrolijke baby, die met zijn 7 kilo bij 5 maanden niets te klagen heeft over zijn figuur. De achterstand in zijn ontwikkeling heeft hij ingehaald. Wel blijft hij erg prikkelbaar en op het kinderdagverblijf hebben ze hun handen vol aan hem. Om deze reden zal ik ook minder gaan werken dan ik in eerste instantie van plan was, zodat Jase in de eerste fase van zijn leven zoveel mogelijk bij papa en/of mama is. De afgelopen maanden waren alles behalve zorgeloos en we zijn er nog niet. Maar met babystapjes begint het leven weer normaal te worden en zijn we zelfs in staat op een dagje weg te gaan zonder dat daar een hele nacht huilen op volgt.