Schoudertje zat klem tijdens de bevalling

Patricia: “Na twee kinderen, Suzanne van 6 jaar en Michael van 4 jaar, werd ik opnieuw zwanger van de derde.Mijn bevallingen zijn niet vlekkeloos verlopen, bij de eerste had ik een totaalruptuur en bij de tweede een niet-genezende knip waardoor ik na 2 jaar nog eens onder het mes mocht. Ook waren deze bevallingen super snel gegaan, de laatste duurde nog geen uur! Dus die bevalling, daar zag ik vanaf het begin tegenop.

De zwangerschap verliep prima, met 33 weken zwanger kregen we de sleutel van ons nieuwe huis, dus dat was best even druk. Ik stond deze zwangerschap onder controle bij de gynaecoloog omdat ik veel last had van astma. De dag dat mijn bevalling begon stond ik op de ladder de kozijnen af te plakken, zodat deze geverfd konden worden. Ik had al wat licht bloedverlies waardoor ik het vermoeden had dat dit wel eens DE dag kon worden.

Ik belde het ziekenhuis om te overleggen, want ik wilde natuurlijk liever niet dat mijn kindje langs de snelweg geboren zou worden! Het was inmiddels al rond half 1 in de nacht. Dus hop, oppas geregeld voor de andere kinderen en onderweg naar het ziekenhuis. Jeetje wat was dat weer spannend, ook al was het alweer de derde keer. In het ziekenhuis bleek ik 3 centimeter ontsluiting te hebben, dus was al goed op weg. Nog even lekker gedoucht en toen op bed gaan liggen.

Rond half 4 hebben ze mijn vliezen gebroken en toen ging het weer als een speer. Een kwartiertje later zei ik tegen mijn man: ga maar iemand halen, want ik heb persdrang! Hij haalde de verpleegkundige erbij, maar ik mocht nog niet persen tot de gynaecoloog er was. Nee hoor, zei ik, jullie kunnen me wat, ik ga persen of je het nou leuk vind of niet! De gynaecoloog kwam snel en zijn conclusie was dat ik na 1 wee mijn kindje in mijn armen zou hebben. Oh, gelukkig, bijna klaar! Maar toen…

Haar hoofdje werd geboren maar haar schouder kwam klem te zitten. Mijn benen werden de lucht ingegooid zodat ik een bepaalde beweging zou maken met mijn bekken, waardoor het schoudertje nog wel eens wilt los schieten. Helaas kwam ze niet los. Ze stonden met twee verpleegkundigen op mijn buik te duwen en met 2 te trekken aan de onderkant. Ondertussen ging de noodbel af, waardoor er steeds meer personeel op de kamer kwam. Ik hoorde iemand zeggen; bel de gynaecoloog! Het antwoord was dat hij thuis was. Bel hem dan op, NU! En bel twee kinderartsen en zorg dat er een team klaar staat...

Alles hoorde ik en alles registreerde ik. Dat is dus echt foute boel, dacht ik bij mezelf. Ik bleef maar persen, ook al had ik geen weeën op dat moment. Ze hebben geprobeerd om haar bovenarmpje te breken, dit lukte niet. Ze hebben geprobeerd om haar sleutelbeen te breken dit lukte ook niet. Uiteindelijk werd er gezegd je moet nu op handen en knieën komen zitten, het enige wat ik vroeg was: welke kant moet ik opdraaien? Uiteindelijk, na 20 minuten, op handen en knieën is onze dochter eruit getrokken.

Toen ik naast me keek zag ik dat mijn man flauwgevallen was. De baby huilde niet en die minuten duren zoooo ontzettend lang... Ze moest op gang geholpen worden door de kinderartsen. Ze had  een apgar score van maar 2. De navelstreng was afgescheurd en het was nog afwachten of ze zuurstof tekort zou hebben gehad. Mijn man kwam langzaam bij en ik werd op mijn rug geholpen. Ik kreeg mijn dochter bij me. Ze lag op m'n buik en pakte het boord van m'n T-shirt vast, alsof ze niet meer wilde los laten. Ze was nog wat blauw maar ze ademde en deed het nu goed. We mochten gaan genieten!

De eerste periode was toch wel erg moeilijk merkte ik. Deze bevalling heeft veel met mij gedaan. Nu is het een vrolijke en ondeugende meid van 3 en een half, waar je niks meer aan merkt. Maar als ik naar haar kijk, bedenk ik me dat wij zo ontzettend in onze handen mogen knijpen en dankbaar mogen zijn dat het zo is afgelopen!”