Overdonderd door een weeënstorm

Nadia: “Wij zijn ongeveer een week voor de uitgerekende datum verhuisd. Allemaal heel spannend en best zwaar om tijdens de laatste loodjes te verhuizen. Gelukkig is de hele zwangerschap goed verlopen, op wat harde buiken na.

Ik heb altijd het gevoel gehad dat onze kindje op 6 december geboren zou worden. Het is de geboortedag van mijn schoonmoeder, die helaas niet meer bij ons is. Op 5 december kwamen de nieuwe gordijnen en ik zei tegen me vriend; als de gordijnen hangen, dan gaat de bevalling beginnen. Die dag hebben we nog lekker een stuk gelopen met onze hond, totaal nog geen tekenen dat later die avond de bevalling zou beginnen.

Rond kwart voor 12 's nachts werd ik wakker met kramp in mijn onderbuik. Ik ging naar het toilet en zag een bloedprop en wat bloed verlies in het toilet. Ik maakte mijn vriend wakker en we belden de verloskundige om te vertellen dat ik een prop verloren was en wat bloed. Ze vertelde ons dat dit niets hoeft te betekenen; het kan op gang komen, maar ook niet. We zijn op bed gaan liggen en mijn vriend sliep al weer. Toch kreeg ik vrij snel weeën na het verliezen van de prop, met een weeën app hield ik bij hoe snel ze kwamen. 

Rond half 2 werd mijn vriend wakker van mij en hij vroeg of het wel ging. Ik had weeën, maar ze kwamen nog vrij onregelmatig. En het kon nog wel uren duren, in de zwangerschapscursus werd immers gezegd dat een bevalling gemiddeld 12uur duurt. Maar mijn vriend zei stellig dat hij niet meer ging slapen. Ik ging uit bed, naar de toilet, weer terug naar bed. Op een gegeven moment gaf ik aan dat ik wat voelde lopen. Mijn vliezen waren dus ook al een beetje gebroken.

Rond half 4 kreeg ik een heftige wee waarvan ik moest braken. Mijn vriend belde de verloskundige. Zij vroeg of ik het fijn vind om even te douchen. Bij menstruatiekrampen vind ik warmte meestal wel prettig, dus ik dacht dat het wel zou helpen. Maar al gauw kwamen de weeën om de 2 minuten en hielden 1,5minuut aan. Ik heb ongeveer een half uur onder de douche gezeten, daarna kreeg ik ook rugweeën die ik met de douche niet meer kon opvangen.

Mijn vriend belde om 4 uur de verloskundige en die was rond half 5 bij ons. Op dat moment had ik al 5 tot 6 cm ontsluiting. Onderweg naar het ziekenhuis, het was -8°c die nacht, gaf ik al snel aan dat ik moest 'poepen'. Pff, die autorit vergeten mijn vriend en ik nooit meer. De weeën deden zo pijn dat ik behoorlijk aan het vloeken en tieren was. Mijn vriend herkende mij niet meer. Om 5.15 uur waren we in het ziekenhuis, onze verloskundige was mee. In de verloskamer bleek dat ik al 9 centimeter ontsluiting had. De verloskundige ging er een verpleegkundige bij halen, maar door de pijn en de snelheid raakte ik in paniek. Ik gaf aan dat ik het niet meer kon. Mijn verloskundige mocht van mij ook de kamer niet verlaten, zo overdonderd was ik door de snelle bevalling.

De verpleegkundige kwam langs om mij aan de ECG scan te leggen. Maar daarmee konden ze geen hartje vinden. Ik moest, met pijn en moeite, op mijn linker zij gaan liggen. Ook daar konden ze het hartje niet vinden. Daarna probeerde een verloskundige van het ziekenhuis een metertje op het hoofdje van de baby te plaatsen, maar dat lukte niet. Ook een poging om bloed af te nemen om te kijken of de baby het nog wel leuk vond in mijn buik mislukte. Rond half 6 werd het duidelijk dat de baby snel gehaald moest worden, dus kwam de gynaecoloog erbij met de vacuümpomp. Mijn vriend en ik raakten wat van slag, maar na een paar knippen en een paar keer persen kwam om 5.46 uur onze dochter ter wereld!

Pff wat was dit heftig. De snelheid van de bevalling, de weeën storm. De ontzettend pijnlijke rugweeën en de vacuümpomp hebben mij behoorlijk overdonderd.”