Onderwaterbevalling

Marjolein: Op zaterdag 23 november, rond 3 uur in de ochtend voelde ik een plop ergens in mijn heerlijk zwangere buik. Ik dacht en zei meteen: 'Volgens mij zijn mijn vliezen gebroken.' Waarop Paul, mijn man rechtop in bed zat en zei: 'Gaat het nu echt beginnen?' Met mijn hand tussen de benen ben ik de trap af gegaan, naar de WC en liet het vocht lopen. Het duurde maar even, dus hup weer naar bed. Na de derde keer begon ik te lachen en zei ik tegen Paul dat ik beter uit bed kon blijven.

Ik stond nog geen paar minuten naast mijn bed, in mijn badjas, toen ik een lichte wee voelde. Dit gevoel werd al snel heviger, waarop ik onder de douche ging staan. Heerlijk wiegend met een weeëndans, achtjes draaiend, en af en toe hangend aan de douchecabine. Bij de weeën resoneerde in mijn hoofd: 'Adem ruimte in, en blaas de spanning uit.' Met de yogamuziek van Sylvia heb ik al hummend staan draaien en swingen onder de warme straal, hierbij af en toe ook zittend op een krukje. 

Die avond had ik nog een borrelnootje bacon-kaas gehad. Deze smaak kwam bij de weeën steeds boven drijven, waarop ik mijn tanden zelfs nog heb staan poetsen onder de douche. Al snel waren de weeën om de vier minuten, waarop we de verloskundige belden. Rond vijf uur was zij er voor de eerste keer. Bij controle op bed, bleek ik ondanks de heftige, snelle weeën nog maar 1-2 cm. ontsluitin te hebben. Om de weeën beter op te kunnen vangen in de komende uren zei de verloskundige: 'Laat het bad maar vol lopen.' Zij vertrok en wij gingen ons wateravontuur aan.

Het bad stond in de studeerkamer, naast de badkamer en slaapkamer. Toen het lekker op temperatuur was, heb ik daar genoten van het warme water om me heen. Tussen de weeën door zat ik in het bad, ontspannen en bijna in een soort slaap. Bij de weeën draaide ik het liefste op mijn knieën en hing aan de rand of in de armen van Paul. Paul hielp me geweldig goed bij het weg ademen van pijn en spanning (hij heeft al jarenlang aan yoga gedaan…). Al vrij snel kreeg ik ook zo nu en dan persdrang. Dit was wat verrassend … ik voelde flinke druk in de diepste laag van mijn lijf. Direct de verloskundige gebeld. Ze kwam en bij controle op bed, bleek ik, helaas nog maar 3-4 cm ontsluiting te hebben. Op dat bed liggen was al een verschrikking en de weeën waren erg sterk. Aan de bedrand hebben we overlegd. Hoe lang ga ik dit nog volhouden, persen was nog geen optie (waarom eigenlijk niet, vraag ik me nu nog wel eens af …). De pijn wilde ik nog wel dragen, maar het idee van een cm. ontsluiting per uur … Even rekenen …Dan zou ik dit nog 5-6 uur moeten volhouden. Kan ik het qua energie nog aan? Of gaan we naar het ziekenhuis? Die beslissing moest nu genomen worden. Het idee om mijn warme huis te moeten verlaten, in de auto weeën op te vangen die ik op bed als ondraaglijk ervaarde. Een ruggenprik of iets dergelijks krijgen in het ziekenhuis. Dat vooruitzicht vond ik erg onaangenaam. Ik zei: 'Ik wil het nog een tijdje proberen in bad.' De verloskundige is weer weggegaan met de mededeling dat als de persweeën nog sneller achterelkaar zouden komen, we weer moesten bellen.

Zodoende weer in het warme water gegaan, waar Paul voor een heerlijke temperatuur zorgde en met me meegromde bij het wegwerken van de persdrang. De momenten tussen de weeën door was ik vrij helder. Ik hoorde bijvoorbeeld dat de buurvrouw de hond kwam halen, terwijl ik grommend over de rand van het bad hing. Of zat wat te kletsen met Paul, dat ik zin had in pepermuntjes. Soms was het ook zo warm om me heen en was ik zo rozig, dat ik bijna in slaap viel.

Op een gegeven moment kwam elke wee, zo heftig en kon ik het persen niet meer onderdrukken. De verloskundige kwam voor de derde keer en dit maal met de bevrijdende mededeling dat ik voldoende ontsluiting had. YES! Meepersen, dacht ik! Hiervoor moest ik een andere prettige (voor zover dat kan in die fase) houding vinden. Toen ik dit gevonden had, voelde ik dat er nog flink gewerkt moest gaan worden. Half achteroverleunend in het bad, waarbij Paul mij ondersteunde onder armen of oksels, met de knieën zo ver mogelijk uiteen probeerde ik ons kindje het water in te duwen. Hierbij grommend en grauwend, duwend en natuurlijk persend. 'Had ik maar meer rekoefeningen voor de liezen gedaan', dacht ik een paar keer. Bij elke perswee die uit drie grote ademteugen bestond, werd ik aangemoedigd door de verloskundige en Paul. 'Kom op Marjolein, je kunt het,' 'Wat ben je sterk, kom op, ga zo door,' ik vond dat erg stimulerend en fijn. Ergens na een zesde poging dacht ik aan een vriendin van mij, die vier weken daarvoor in ongeveer drie keer persen haar zoon Milan uit het water kon halen. Helaas, dat ging voor mij niet op.

Ik heb 70 minuten lopen drukken en persen, waarbij ik het hoofdje heel langzaam steeds verder voelde indalen. De verloskundige moest een aantal maal goed controleren of het hartje nog te horen was en in een goed ritme klopte. In een flits zag ik voorbij schieten dat ze wel eens te lang in het geboortekanaal kon blijven zitten, en daar zo klem zat dat ze het niet zou halen… Dat maakte dat ik me nog sterker maakte en nog harder wilde persen. De mensen om het bad (inmiddels ook de kraamzorg), bleven maar zeggen dat het nog een klein stukje was, het hoofdje al zichtbaar. Ik had dat ook al gevoeld, haartjes op een klein koppie …

Nu MOET het gebeuren dacht ik, deze wordt het. Kom op Marjolein, je kunt het! En bij de derde ademteug van de perswee is het gelukt. Ons kindje gleed deze wereld in, en is ontvangen in heerlijk warm water, door mijzelf naar boven gehaald, waarbij ik bijna vergat mijn ogen te openen! Een prachtige herfstzon scheen door een kier van het gordijn de studiekamer in, zo in het heerlijke water! Een zonnestraal die op mijzelf, Paul die om mij heen hing en huilde van geluk, en met in mijn armen onze dochter Juna.