Nierfalen door zwangerschapsvergiftiging

Samantha: Toen ik 34 weken zwanger was, bleek dat ik eiwitten in mijn urine had. Ook was mijn bloeddruk te hoog. Ik werd opgenomen, maar mocht gelukkig na twee dagen alweer naar huis. Bij de controle een week later was het weer niet goed: ik had zwangerschapsvergiftiging. De artsen besloten om de baby eerder te halen: op 20 mei.

Zaterdag 17 mei vierden we nog de verjaardag van onze oudste dochter. Zondag ging ik naar het ziekenhuis voor een injectie om de longen van de baby te rijpen. Maandag zou ik een tweede injectie krijgen, maar om 9.15 uur braken plotseling mijn vliezen. Gauw nog even douchen en naar het ziekenhuis. De weeën waren thuis al begonnen en werden onderweg steeds heftiger. Eenmaal in het ziekenhuis ging het gelukkig heel vlot: om 13.00 uur lag ik op de operatietafel en om 13.28 uur is onze zoon geboren. Ik heb deze bevalling, in tegenstelling tot mijn eerste bevalling, als erg goed ervaren. We hebben onze zoon geboren zien worden vanuit mijn buik en de eerste aanraking op mijn huid was fantastisch. De eerste anderhalf uur zijn waren we lekker met zijn drieën.

Twee dagen later mocht ik naar huis. De dagen erna ging het steeds slechter met mij; ik had veel pijn in mijn rug. De verloskundige dacht dat het door de ruggenprik kwam en schreef ibuprofen voor. Maar de dagen die volgden werd het steeds dramatischer; ik kon niet slapen, zitten of liggen, alles deed zeer en ik viel soms zelfs weg. Zondags kon ik niet meer eten, was futloos, suf en kon mijn zoon van net 3 kilo niet optillen. De verloskundige kwam voor controle en vond mijn klachten wat vaag. Toen bleek dat mijn bloeddruk veel te hoog was, besloot ze om contact op te nemen met het ziekenhuis. Ik moest komen voor een bloeddruk- en bloedcontrole. Na  15 minuten werd al duidelijk dat het foute boel was: mijn nieren waren uitgevallen.

Ik werd opgenomen. Godzijdank mocht mijn zoontje blijven en kwamen we op een eenpersoonskamer op de kraamafdeling terecht. De dagen daarna ging het slechter en slechter. Hoewel de nimfroloog zei dat het stabiel zou worden, bleven mijn nieren achteruit gaan. Mijn kaliumgehalte was erg hoog, waardoor ik aan de hartbewaking werd gelegd. En ik kreeg een infuus met verschillende medicijnen.

Uiteindelijk, na zeven dagen, waren mijn nieren stabiel. We hoopten we dat we het ergste hadden gehad. De artsen vertelden eerlijk dat ze elke dag met een ander ziekenhuis contact over mij hadden in verband met een mogelijke dialyse en niertransplantatie.
Na de achtste dag hadden mijn nieren een grote sprong vooruit gemaakt. Ik was er nog lang niet, maar het begin was er. Na de negende dag mocht ik naar huis. Thuis, met mijn gezin om me heen, zou ik beter kunnen revalideren.

De zwangerschapsvergiftiging in combinatie met Diclofenac (in het ziekenhuis gekregen na de bevalling) en Ibuprofen heeft mijn nieren onderuit gehaald. Het is zeer zeldzaam dat het gebeurt, maar helaas is het mij op 25-jarige leeftijd overkomen. Ik vind het nu nog steeds onwerkelijk wat er de afgelopen tijd allemaal gebeurd is. Zonder de steun en support van mijn verloofde had ik het allemaal niet gered. Samen staan we sterk!

 

Gerelateerde artikelen