Natuurlijk bevallen van mijn tweeling

Het verhaal van Eline:

"Inmiddels is onze tweeling alweer 5 maanden, maar ik kan niet vaak genoeg zeggen hoe mooi de natuurlijke bevalling was. Ook de zwangerschap van ruim 38 weken was fantastisch om mee te maken. Ik merk om mij heen dat veel moeders (die geen tweeling hebben) negatief zijn over een tweeling zwangerschap en over het opvoeden van een tweeling. Ik vind dit erg jammer. Ook voor aanstaande tweelingmoeders is het niet leuk om vaak te horen te krijgen: 'Och jee, wat zwaar... en wat krijg jij het druk!'

Hoera! We zijn zwanger!

Na acht weken onze eerste echo... Al die tijd zei ik al tegen mijn man en naaste familie en vrienden dat het een tweeling was, ik voelde het gewoon. En zowaar een tweeling! Wat hebben we gehuild op de terugweg van de echo, fantastisch, een tweeling! Familie en vriendengebeld en het prachtige nieuws is voor iedereen een grote verassing. Bij de verloskundigenpraktijk wordt verteld dat wij al snel naar de gynaecoloog moesten voor verdere begeleiding.

Om de twee weken een echo, elk moment is spannend, groeien ze beiden wel goed? En lopen ze gelijk in de ontwikkeling? Al deze vragen koen elke week weer aan bod. Wij wisten het geslacht nog niet, maar met de 20-weken echo krijgen wij dit te horen, rechts een jongen, links een meisje. Ons geluk kan niet meer op! Na 22 weken zwangerschap moeten wij wekelijks naar het ziekenhuis om gecontroleerd de echo's te laten doen. Een bijzondere tijd kan ik wel zeggen. Het geluk om elke week je kleintjes al te mogen bewonderen in je buik. En wat groeien ze goed! Ze lopen gelijk aan een éénling. Beiden hebben een eigen placenta, krijgen hun eigen voedingsbron en bloedvaten. Ze delen slechts de baarmoeder, maar verder zit er keurig een vlies tussen. Het lijkt een soort flatgebouwtje in mijn buik, ieder een eigen afdeling.

Ik groei enorm. Niet alleen mijn buik wordt groot, maar ook in gewicht begin ik aardig aan te komen. Allemaal voor het goede doel. Na 28 weken begint mijn bloeddruk op te spelen, deze wordt te hoog. Er wordt besloten mij bloeddrukverlagers te geven. Deze slaan goed aan. Ik word genoodzaakt twee weken eerder te stoppen met werken. i.p.v. zes weken acht weken voor de bevalling. Ik werk nog 40 uur per week, maar dit wordt te zwaar. De laatste weken van de zwangerschap word ik om de drie dagen gecontroleerd.

Maandag 27 augustus is mijn bloeddruk dusdanig hoog dat ik moet blijven. Ik ben deze dag 37 weken en vier dagen zwanger. Ik moet aan het infuus voor de bloeddruk. Later op de avond smeert de verloskundige de baarmoedermond in met een gel waardoor de baarmoeder een hormoon afgeeft en dit zorgt ervoor dat er weeën komen en dus de bevalling! De volgende morgen word ik naar de bevallingskamer gebracht. Hier gaat het allemaal gebeuren.

Om 10.00 uur beginnen de weeën. Rond 13.00 uur breekt er één vlies door. Onze dochter ligt in hoofdligging en onze zoon in stuit. De weeën worden heftiger en komen kort op elkaar. Ook de ontsluiting gaat hard. Soms wel 4 centimeter in een uur. Rond 18.00 uur 9 centimeter, ik mag beginnen! Het is hard werken, maar prima te doen. Mijn man staat aan mijn ene zij en mijn moeder aan mijn andere zij. Na ruim een uur persen wordt onze dochter Anne geboren! Ik mag haar heel even op mijn borst hebben en mijn man kaon haar navelstreng doorknippen, maar al snel moest ze ''aan de kant', omdat haar broertje geboren moet worden.

Anne huilt goed en heeft een prachtige roze kleur. Ik mag even op adem komen en ondertussen word ik aangesloten aan het infuus om de weeën voort te zetten. De gynaecoloog probeert onze zoon te draaien in mijn buik, maar dit wil niet lukken. Ik mag het gewoon gaan proberen. Daar ga ik weer, persen. De navelstreng is behoorlijk kort, dus na het persen kruipt hij weer naar boven in de buik.

Na een half uur zegt de gynaecoloog: 'Nu moet je wat gaan doen, anders moeten we een keizersned toepassen.' Dit geeft mij de laatste kracht om het zelfstandig te doen, want ik wil natuurlijk geen keizersnee na de gewone bevalling. Ik mag persen zonder weeën. Na twee keer heel hard persen vliegt onze zoon er letterlijk uit. Mijn man kan ook nu de navelstreng doorknippen, Onze zoon Martin is nog een beetje van slag, maar begint ook keurig te huilen. Snel wordt Anne gepakt door de zuster en beiden worden op mijn borst gelegd. Daar zijn ze! En gezond! Ze wegen beiden 2800 gram. Ons geluk kan niet meer op!

De volgende dag mochten wij alle drie naar huis.De eerste weken geef ik borstvoeding, maar ik besluit hiermee te stoppen. Niet omdat ik het niet mooi of fijn vind, maar het word me te veel. De overstap naar de fles is snel gedaan, zij kregen naast de borst vanaf het begin al fles erbij, omdat ik niet genoeg gaf.

Nu vijf maanden later ...

Anne en Martin doen het fantastisch. We zijn een echt gezin! We nemen ze overal mee naar toe, en wat een bekijks. Wat ons opvalt is de uitspraken die sommigen doen... 'Och, een tweeling wat druk!' Of: 'Ik zou er niet aan moeten denken zeg, twee tegelijk.' Ik geef altijd mee dat het prachtig is en natuurlijk zijn er pieken waarin het druk is, maar of dat er nu twee tegelijk geboren worden of dat er één jaar tussen zit..."

Reacties (1)

afbeelding van priscillia van leeuwen
4 maart 2013
Wat mooi om te lezen.
Ik ben 1 februari bevallen met 37 weken en 1 dag van 2 meiden ook met een natuurlijke bevalling.
het eerste kindje was bij mij wat kleiner ik moest dus al heel snel rust houden om ze goed te laten groeien.
Het eerste kindje had het na de geboorte even moeilijk die heeft nog 13 dagen in het ziekenhuis gelegen en moest een bloed transfusie, ze hadden 1 placenta maar de navelstreng van het eerste kindje bleek later afgescheurd te zijn, daardoor heeft ze waarschijnlijk bloed verloren, niemand weet wanneer dit gebeurt is, nog in de buik of tijdens de bevalling dat is niet duidelijk.
Mijn placenta is wel opgestuurd naar het laboratorium voor onderzoek want je ziet duidelijk verschil in kleur waar het eerste kindje aan heeft gezeten en het tweede kindje.
Ook ik ging voor borstvoeding dat wou niet echt lukken en ben ik gaan kolven 8x op een dag ik had melk genoeg.
Ik kolf nu nog 1 keer op een dag en geef gewoon de fles want het is toch wel erg vermoeiend, we gaan gewoon lekker over op de flesvoeding.