Na vijf jaar zwanger!

Marloes: “Mijn man en ik hebben een lange weg bewandeld, voordat onze mooie dochter Daantje er was. Het heeft vijf jaar geduurd voordat ik zwanger raakte. We hebben in die periode heel wat tegenslagen gehad. We zijn begonnen met IUI-behandelingen. Na twee behandelingen vertelde de gynaecoloog ons dat IUI weinig zou uithalen in onze situatie. Dat was uiteraard een domper, maar we begonnen met goede moed aan een ICSI-traject, bij het Radboud-ziekenhuis in Nijmegen. Na elke mislukte poging gingen we toch weer vol goede moed verder. Bij de allerlaatste terugplaatsing bleef het eitje zitten. En daaruit is ons mooie meisje, ons grootste wonder, Daantje geboren!
 

Voor de mensen die in hetzelfde traject zitten, wil ik zeggen: Blijf geloven, wonderen bestaan! Het is ook echt belangrijk dat je alles samen doet. Jurgen, mijn man, en ik zijn supergelukkige ouders van ons meisje. We genieten met volle teugen. Ik vind het moederschap het leukste dat er bestaat. Ik geniet wanneer ik ’s morgens boven het ledikantje sta en een grote glimlach krijg. Ik geniet van de verzorgingsmomenten en ook de ontwikkeling die ze nu doormaakt vind ik superleuk. Het is heerlijk om te horen hoe ze vanuit haar box aan het brabbelen is. Om te zien hoe ze zichzelf probeert om te rollen of haar voetjes in haar mond probeert te doen. En het hoogtepunt van de dag: de hapjes! Dat gezicht!

Ik ben helemaal verliefd op ons meisje. Ik wist niet dat de liefde van een moeder voor haar kind zo groot kon zijn. Ik ben elke dag dankbaar dat ik haar moeder mag zijn, want ik besef maar al te goed dat dit echt niet vanzelfsprekend is en dat er genoeg mensen zijn die dit helaas niet mogen meemaken. Het is allemaal nog honderd keer mooier dan ik had verwacht. Natuurlijk ben je in het begin erg zoekende. Daantje is in de 37ste week gehaald omdat ik zwangerschapsvergiftiging had. Als het aan Daan had gelegen, was ze lekker in mijn buik gebleven. Toen Daan tien dagen was, is zij drie dagen opgenomen in het ziekenhuis. Ze snapte niet goed hoe ze moest drinken, slikken en ademen tegelijk. In het ziekenhuis heeft ze dit allemaal geleerd. Voor mij waren dit de moeilijkste dagen: je bent net moeder geworden en dan moet je je meisje al alleen laten in het ziekenhuis…
 
Ik kan wel honderd A4-tjes volschrijven over Daantje. Wat ze zeggen klopt: als je eenmaal de kleine bij je hebt, ben je al het andere vergeten. Misschien kunnen mensen die in dezelfde situatie zitten daar hoop uit putten. We hebben zoveel meegemaakt tijdens het traject om zwanger te worden, dat ik wel een boek kan schrijven! We zijn daarom ontzettend dankbaar voor alle steun, een luisterend oor en de positieve woorden die we in de afgelopen jaren hebben gekregen van alle mensen om ons heen.