Moeder zijn zonder ouders

Op het moment dat ik 6 weken zwanger was, heb ik het mijn vader verteld. Hij was op dat moment erg ziek, maar hij heeft nog wel de echo’s gezien en geweten dat hij een kleindochter zou krijgen. Zijn eerste kleinkind! Mijn moeder is bijna 16 jaar geleden overleden toen ik 22 was. Toen ik  6 maanden in verwachting was, overleed hij plotseling. Tegelijkertijd met het regelen van de uitvaart en het leegruimen van zijn huis, moest ik de babykamer inrichten.

Tijdens de begrafenis voelde ik mijn dochtertje trappelen... leven en dood liggen dan wel heel dicht bij elkaar. En ik moest een kind op de wereld zetten zonder steun en liefde van mijn ouders. Bij het uitzoeken van babyartikelen zag ik andere zwangere vrouwen samen met hun moeder. Voor het eerst voelde ik na jaren opnieuw gemis naar mijn moeder. Ik kon haar niets meer vragen, of samen spulletjes uitzoeken.

Vanwege stuitligging kreeg ik een keizersnede. Na de operatie lag ik met drie andere vrouwen op een kamer wiens ouders hun kleinkinderen kwamen bewonderen. Toen heb ik mij heel eenzaam en rot gevoeld, want de mijne zouden nooit komen. Dan trok ik maar weer de gordijntjes om mijn bed dicht zodat ze mijn verdriet niet zagen. Ik wilde hun geluk niet verstoren. Het gevoel dat je zo'n groot geluk niet kan delen met je ouders is zo frustrerend. Ik werd de gelukkigste moeder ter wereld, maar tegelijkertijd ook ontzettend veel verdriet.

Na ruim 5 jaar gingen we voor een tweede kindje. Halverwege mijn zwangerschap kwam er een politieagent aan de deur om te vertellen dat mijn schoonvader was overleden. Weer was ik  6 maanden in verwachting en weer moest er een uitvaart geregeld worden. En weer was de babykamer nog niet af.

Nu sta ik elke dag op het schoolplein op mijn dochtertje te wachten, zie ik andere opa's en oma's die het allemaal geweldig vinden om grootouders te zijn… dat steekt dan wel af en toe. Gewoon niet meer met ze kunnen bellen of simpel een smsje sturen of langs gaan, heel frustrerend. Wat zo vanzelfsprekend lijkt is er gewoon niet meer. Ik koester de fijne en mooie herinneringen, maar het gemis is er altijd. Verdriet slijt met de jaren en de scherpe kantjes gaan ervan af, maar bij bijzondere gebeurtenissen voel ik het toch weer. Door de kinderen kan ik door blijven gaan, zij zijn mijn kracht en drijfveer. En ik heb een ontzettend lieve partner die er altijd voor mij is!