Mijn bevalling zonder verloskundige, maar mét man en dochters

Maureen: “Ik was bijna uitgerekend en keek er erg naar uit. Ook onze dochters werden ongeduldig. “Mama, wanneer komt hij nou, het duurt zo lang!” Met 40 weken ging ik op controle en werd toen gestript, maar helaas gebeurde er niets. Met 41 weken weer op controle en weer gestript. Die nacht kon ik niet meer slapen en hoopte natuurlijk dat er iets zou gebeuren. Op dat moment huilde ik van frustratie. Die ochtend erna was ik het echt zat en ik kon alleen maar blijven huilen. Rob, mijn vriend belde de verloskundige en ze zou het einde van de ochtend langs komen. We hadden afgesproken dat ik ingeleid zou worden. Toen nog een keer gestript, op de hoop dat het nu toch echt zou gaan beginnen.

Ik ben die middag naar bed gegaan en mijn man bleef thuis zodat hij onze dochters van school kon halen. Later die middag voelde ik wel wat lichte krampjes. Zou het nu toch echt gaan gebeuren? Na het eten wilde de meiden nog een spelletje memorie doen. Op dat moment kwamen de krampen wel wat vaker terug, maar nog niet zo hevig. Tussen het spelletje door liep ik af en toe weg van tafel. Ik moest op een gegeven moment naar de wc. Niks aan de hand zou je zeggen, maar toen ik al snel weer naar de wc moest, vond ik dat toch weer raar. Ik leek wel wat druk te voelen. Ik verloor ook wat bloed. Toen toch maar snel de verloskundige gebeld en die zou er gelijk aan komen.

Het was net na 18.00 uur, dus druk op de weg. Wij gingen snel naar boven, onderkleding uit en onder het bed stond mijn kraampakket. Ik pakte daar een matje uit en legde die op de grond. Op dat moment moest ik gelijk persen en braken mijn vliezen. Mijn man was druk aan het bellen met familie, of er snel even iemand kan komen, wat de bevalling was begonnen! Ook nog snel de voordeur open gezet, anders stonden ze voor een dichte deur. Nadat mij vliezen waren gebroken ging ik gelijk op bed liggen.

Ik moest gelijk weer persen. ”Hij komt!” riep ik. Waarop mijn man antwoorde; “Nee, stop, dat kan niet! De verloskunde is er nog niet.” En voordat ik het wist was het hoofdje eruit. Gelijk kijken of de navelstreng niet om zijn nekje zat, dat was gelukkig niet het geval. Een paar seconde later werd hij geboren. Mijn man legde onze zoon op mijn buik en pakte een handdoek om hem warm te houden. Hij huilde gelijk. Mijn man belde gelijk de verloskundige met de mededeling dat ze wel rustig aan kon doen. We zagen er de humor er wel van in.

Ik besefte toen dat onze dochters, zijn zusjes naast mijn bed stonden. Zij waren getuigen van de geboorte van hun broertje Jake, op de trouwdag van zijn opa en oma. Als ik het er nu met de meiden over heb, dan weten ze nog precies hoe het gegaan is. Iedere bevalling is anders, maar dit hebben wij met z’n alle mogen beleven!”