Ik heb geboft

Dinya: "Ik wil een ode brengen aan het nieuwe leven van onze Lise en de weg uit het verleden dat ons hier heeft gebracht! Ik vind dat ik zelf ook geboft heb. Dat ik mijn leven heb gekregen van mijn biologische moeder in Sri Lanka en mijn adoptiemoeder Marjo die mij heeft grootgebracht."

 

 

28 jaar geleden ben ik na mijn geboorte in Sri Lanka afgestaan ter adoptie en naar Nederland gekomen. Ik was toen pas zes weken oud. Mijn biologische moeder stond er alleen voor en kon mij vanwege armoede niet grootbrengen. Uit liefde kon zij mij afstaan door mij een beter leven te gunnen. Ik realiseer me dat het voor een moeder heel moeilijk moet zijn om tot zo’n beslissing te komen. Ik ben haar hiervoor erg dankbaar en ik hoop haar ooit te mogen ontmoeten om haar hiervoor te kunnen bedanken. Ik ben opgegroeid bij mijn Nederlandse ouders in Limburg en later adopteerden zij ook nog een jongentje. Wij vormden met z’n vieren een gezin. Ik heb een heel fijne jeugd mogen hebben en ben in een veilige omgeving grootgebracht. Nu ik zelf moeder wordt, realiseer ik mij pas hoe speciaal het is om moeder te zijn.
Een moeder is er voor je als je ziek bent en geeft je het vertrouwen als je moeilijke situaties tegen komt in het leven. Doordat ik zo’n goede band met mijn moeder had, vertrouwde ik haar blindelings. Ze stond altijd voor ons klaar en je wist wat je aan haar had. Zo liep mijn leven, tot mijn moeder plots ziek werd, inmiddels zes jaar geleden. Alles veranderde in een donkere wolk. We waren nog veel te jong om zonder haar verder te gaan. Maar later besef je dat de jaren die je samen hebt gehad, de bouwstenen vormen om verder te kunnen gaan. Hoe moeilijk ook. Dan besef je ineens ook dat je niets gewend bent. Het leven lachte ons altijd toe, mijn moeder was de spil in huis. Mijn moeder heeft hard gevochten als een leeuwin tegen de longkanker, maar heeft het helaas niet kunnen overwinnen. Ze is op 48-jarige leeftijd gestorven thuis en velen kunnen zich nog tot de dag vandaag haar herinneren.

De moeilijke momenten waarop je moeder eens zoveel mist, zijn situaties als je gaat trouwen en nu ik zwanger werd. Deze gebeurtenissen wil je zo dolgraag met haar bespreken, zeker ook omdat zij geen kind kon krijgen. Maar helaas ze is er niet meer. Het er niet meer zijn van mijn moeder, is ineens voor altijd! Ze heeft zelf niet mogen meemaken hoe het is om zwanger te worden, ze kon helaas geen kinderen krijgen. Doordat mijn ouders zelf geen kinderen konden krijgen, zijn ze uiteindelijk aan adoptie begonnen en daardoor hebben ze mij dit leven gegeven. Ik ben ze hiervoor erg dankbaar! Het leven voor mij had er anders heel anders uit kunnen zien.

Het magische van zwanger worden is dat alles op een kruispunt komt in je leven. Ik heb tijdens mijn zwangerschap mee mogen maken hoe het is om te voelen dat er iemand in je buik zit, de hormonen, de negen maanden er naartoe kunnen leven. Het genieten van fijne mensen om mij heen, en helaas ook de vele ziekenhuis bezoeken vanwege mijn zwangerschapssuiker. De gynaecoloog vertelde dat dit erfelijk is en veel voorkomt bij mijn afkomst. Dit was weer een confrontatie met dat ik geadopteerd ben.
Ik weet dat mijn moeder dit niet meer kan zien en meemaken, maar ik wil haar op deze wijze bedanken voor het leven dat ze mij heeft gegeven en ik nu mag doorgeven. Samen met mijn lieve man Robert weet ik inmiddels wat de pijnlijke dingen van het leven inhouden en om er mee om te leren gaan. We koesteren de mooie momenten die je hebt en halen alles uit het leven wat er in zit. Niet later leven, maar juist nu! Mijn moeder las altijd graag tijdschriften. Ik hoop dat jullie mijn verhaal willen plaatsen, als ode aan mijn moeder Marjo en voor alle moeders in dit leven.