Hoera, het is een...?

Annemieke: “Ik heb mijn hele leven altijd geroepen dat mijn eerste kindje een jongen zou zijn. Heilig overtuigd hiervan gingen we dan ook naar de 20 wekenecho. Daar werd ons verteld dat we toch echt een meisje zouden krijgen. Volgens alle berekeningen zou het ook nog eens een groot meisje zijn. Helemaal in de war en onder de hormonen heb ik mijn hele mindset moeten veranderen. Wij kregen geen stoere bink, maar een lief prinsesje, maar net zo welkom natuurlijk!

De daarop volgende 20 weken stonden in het teken van een naam verzinnen, kamertje inrichten, kleertjes kopen... Noem maar op. Niets was te gek en vooral lekker roze. Met 39 weken en 5 dagen zette de bevalling in. In de nacht waren mijn vliezen gebroken, ik voelde en hoorde wel een knap maar ik verloor geen water, dus we hadden het helemaal niet door. De weeën bleven ook uit, dus nietsvermoedend ging ik nog de laatste boodschapjes halen.

Ik was nog geen 5 minuten thuis, toen ik opeens toch water verloor (gelukkig was ik net thuis en niet midden in de winkel!). Het duurde heel lang voordat de weeën op gang kwamen, dus werd ik opgenomen in het ziekenhuis. Na een zware bevalling werd na meer dan 24 uur ons kleintje geboren. In alle emoties had ik direct door dat er iets aan de hand was. De verloskundige en gynaecoloog stonden samen te giechelen. Met mijn moederinstinct (wat bij de bevalling ook direct geboren was) riep ik in volle overtuiging direct: "HET IS EEN JONGEN, HE?!"

Inderdaad, ik had gelijk. Mr. X was geboren! Volledig in shock, maar zo enorm dankbaar voor een kleine en gezonde zoon, moesten we de hele mindset weer veranderen. We hadden geen naam, we hadden geen jongenskleertjes, we hadden een meisjeskamer... Wij mochten alles gewoon nog een keertje beleven!”