Extreem misselijk tijdens de zwangerschap

Na een jaar proberen zwanger te raken zijn we doorverwezen naar het ziekenhuis. Na alle onderzoeken bleek er niks mis te zijn met ons beide. Maar omdat het maar niet lukte, begonnen we met IUI. Een week na de behandeling hadden we een paar dagen Disneyland in de planning. Hier zijn we heen geweest en ook de achtbanen hebben we niet overslagen (dit uiteraars wel in overleg met de artsen). Twee weken na de benadeling mochten we testen... De test was meteen positief! Wat waren we blij!

Helaas was de blijdschap van korte duur. Na 7 weken was ik zo misselijk, er bleef helemaal niks meer binnen. Ook slokjes water niet. Mijn vriend heeft gebeld met de eerste hulp, daar meteen naar toe gegaan. Om vast te kunnen stellen wat er aan de hand was, moest ik plassen. Maar dat lukte helemaal niet! Ik voelde me zo zwak en misselijk en het leek wel alsof niemand het serieus nam. De volgende dag ging het nog steeds niet beter. Weer naar de eerste hulp, deze keer waren ze iets serieuzer. Ik werd opgenomen. Het eerste infuus was een feit.

Na een nachtje mocht ik weer naar huis. Door het infuus met vocht voelde ik me iets beter. Maar na een paar dagen begon alle ellende opnieuw. Ik kreeg medicatie om de misselijkheid te onderdrukken. Regelmatig lag ik een nachtje in het ziekenhuis aan het infuus omdat de medicatie niet genoeg hielp. Er werd HG vastgesteld. Hier hadden we nog nooit van gehoord. Ik heb meteen op internet gezocht en kwam gelukkig verhalen tegen van lotgenoten. Alleen al het lezen hiervan heeft mij gesteund.

Toen ik ongeveer 30 weken zwanger was ging het weer finaal mis. Zo misselijk. Mijn vriend belde de verloskundige, die kwam meteen. We schrokken nogal toen ze zei dat ik meteen naar het ziekenhuis moest omdat ik te weinig vruchtwater had en de baby erg klein aanvoelde. Tot die tijd was alles goed gegaan met ons kindje. Door de misselijkheid en mijn postuur (lang en slank) was er ook bijna geen buikje te zien. In het ziekenhuis aangekomen kreeg ik eerst weer een infuus. Ook werd er een echo gemaakt. Er bleek helemaal niks aan de hand te zijn gelukkig!

Omdat het allemaal niet echt beter werd, is besloten om op 13 februari 2014 de bevalling in te leiden. Tenminste, dat was de bedoeling. Het was erg druk op de verloskamers, we moesten nog even geduld hebben. Na 2 dagen ziekenhuis werden we op 15 februari heel vroeg wakker gemaakt. Eindelijk werd de bevalling ingeleid, ik was helemaal op. Na een weeënstorm en minder dan 3,5 uur werd onze mooie meid geboren. Een dag om nooit te vergeten! Ze is helemaal gezond en er is aan haar niks te merken van mijn medicijngebruik en misselijkheid.

Op dit moment ondervind ik nog steeds problemen door de zwangerschap. Mijn conditie is nog niet wat het was, bepaalde geuren kan ik niet verdragen. Maar dat onze dochter het zo fantastisch doet, maakt alles goed!