Een nare val veranderde alles ...

Twee uur na de bevalling gleed Paula uit onder de douche. Haar bekken raakte zo beschadigd dat ze anderhalf jaar niet zelf voor haar kind kon zorgen. 

Paula: Twee jaar geleden ben ik bevallen van een prachtig en gezond babymeisje: Joycefina. Ik had een heel fijne zwangerschap zonder klachten en Joycefina werd geboren op natuurlijke wijze, zonder complicaties.  Ik was zo blij, trots en verliefd op mijn dochter.

Twee uur na de bevalling mocht ik gaan douchen. Zo kon ik even bijkomen van alles. Toen ik klaar was met douchen, kwam de verpleegkundige om me te helpen met afdrogen en aankleden. De vloer had ze nog niet afgedroogd, die was nog nat en glibberig. Ik gleed uit en viel in een spagaat op de natte badkamervloer, twee uur na de bevalling! Ik ging door een hel, de pijn die ik op dat moment voelde is niet te beschrijven. Ik werd naar het ziekenhuisbed gedragen, want ik kon niet meer lopen. Mijn schaamstreek was flink opgezwollen en deed ontzettend veel pijn. Vanwege de borstvoeding kon ik geen sterke pijnstillers slikken, dus kreeg ik lichte slaappillen en smeerden ze er aambeienzalf erop. De verpleegkundige bood later haar excuses aan. Iedereen maakt fouten, dacht ik, en was ervan overtuigd dat het wel goed zou komen.

Maar na een tijdje kon ik nog steeds niet lopen. Op mijn verzoek werden er röntgenfoto’s gemaakt. Daaruit bleek dat er aan beide zijden van mijn schaambeen een opening was ontstaan; alles was door de val van zijn plek verschoven. Ik kon helemaal niets, ik werd met een rolstoel naar mijn dochter toe gebracht. Ik mocht en kon haar niet optillen, kon haar niet zelf oppakken om borstvoeding te geven of haar te troosten als ze huilde. De verpleegkundigen moesten me in en uit bed tillen. Ik kon niet zelfstandig naar de wc. Ik was bang om te gaan douchen en kon alleen op mijn rug slapen.

Omdat ik op de derde verdieping woon en er geen lift zit in het gebouw, ging ik na drie dagen naar een kraamhotel.  De val was geen medische indicatie, maar het ziekenhuis beloofde mij dat alle kosten vergoed zouden worden. Er werd zelfs speciaal vervoer voor me geregeld. Ik bleef een week in het kraamhotel. Daar wisten ze niet zo goed wat ze met me aanmoesten. Ik kon namelijk niets zelf en zij zijn er feitelijk alleen om je te helpen met je baby. Ondanks dat hebben ze hun best gedaan. Mijn moeder bleef elke dag slapen om te helpen. Mijn benen moesten gemasseerd worden, want door al het vocht dat ik vasthield omdat ik mijn benen niet kon bewegen, had ik kans op trombose. Ik besefte hoe ernstig ik eraan toe was toen het personeel mij was vergeten na het geven van een borstvoeding. Ik zat drie kwartier met mijn dochter op schoot. Ik kon niet opstaan om haar in haar wiegje te leggen of om de telefoon te pakken en het personeel te bellen. Ik kon niet naar de deur. Toen barstte ik in tranen uit.

Eenmaal thuis drong de realiteit nog harder tot me door. Mijn moeder kwam bij me wonen om me 24 uur per dag te kunnen helpen. Ik kon niets en raakte in een depressie. De eerste afspraken bij het consultatiebureau deed mijn moeder. Wandelen deed mijn moeder. Verzorgen deed mijn moeder. Ik leek wel verlamd vanuit mijn middel, zo erg was het. Ik had nachtmerries waarbij ik de val steeds opnieuw beleefde. Mijn partner kon in mijn ogen niks goeds doen. Ik voelde me lelijk, nutteloos en waardeloos. Ik kon niet een moeder zijn voor mijn dochter zoals ik wilde. En ik kon ook geen fijne partner zijn, want intiem zijn er namelijk niet meer bij… Daarbovenop raakte ik mijn baan kwijt, want mijn zwangerschapsverlof was inmiddels voorbij.

Het is misschien cliché, maar ondanks dat ik door een hel ging, zorgde mijn dochter elke dag voor een glimlach op mijn gezicht. Zij gaf me de kracht om door te zetten en niet op te geven. Ik ging naar een psycholoog die mij hielp met de nachtmerries om te gaan en de val een plekje te geven. Ik ging naar fysiotherapie en langzaam revalideerde ik. Het hele proces heeft anderhalf jaar geduurd. Toen kon ik weer zelfstandig lopen en zelf voor mijn dochter zorgen. Ik ben er bovenop gekomen, hoe erg en zwaar het ook was. Na regen komt inderdaad zonneschijn. Al ben ik niet honderd procent genezen, ik heb er namelijk een tic aan overgehouden en heb soms nog pijn, maar dat is dan even doorbijten.

Er is gezegd dat ik bij een volgende bevalling mogelijk weer problemen krijg. Maar ik laat me niet leiden door angst. Als ik er ooit weer klaar voor ben, zou ik graag nog een kind willen. Het was een vreselijke tijd, maar ik heb iets moois en dat ontneemt niemand mij. Ook niet zo’n lelijke val en het ziekenhuis dat uiteindelijk zijn woord niet nakwam. Er loopt al meer dan twee jaar een zaak. Ze willen mij de gemaakte kosten niet vergoede en zeggen alleen dat ze het zo vervelend vinden dat ik ben gevallen. Zelfs deze strijd zal ik niet opgeven. Ik ga door zolang ik kan, want geen enkele moeder verdient zo’n akelige kraamtijd.

Ik hoop moeders een hart onder de riem te kunnen steken met mijn verhaal. Laat je kind altijd je focus zijn en andere zaken en mensen je niet laten afleiden van het moederschap. Geniet van alle goede en slechte momenten met je kind. Ik ben er bovenop gekomen en geloof me, het was een zware reis. Met hulp van mijn dierbaren, mijn moeder, partner en mijn beste vriendin, is het gelukt. Het leven is te kort om sober bij te gaan zitten en op te geven. Vooral wanneer je een kleine hebt. Ik kan nu met trots mijn dochter vertellen wat mama allemaal heeft meegemaakt. Want zeg nou zelf, hoeveel mama's maken een spagaat twee uur na de bevalling! Ik kan er nu om lachen en zeggen dat het goed met me gaat. En dat ik altijd ben blijven lachen, want dat kon niet anders met zo’n geweldige dochter als Joycefina.

Reacties (1)

afbeelding van Breon
29 april 2016
Wat een vreselijk verhaal! Fijn dat je er overheen (aan het komen) bent, maar ik kan het niet lezen zonder te huiveren bij de gedachte hoeveel pijn je moet hebben gehad. Ik kon 3 weken niet voor mijn kinderen zorgen en dat vond ik al ontzettend heftig. Bah
Succes met de toekomst en eventuele broertjes of zusjes voor je dochter. Knap dat je nog durft