Deel placenta achtergebleven

Goedemorgen, Sinds 3,5 week ben ik de trotse moeder van een prachtige dochter. Tijdens mijn zwangerschap heb ik niks anders gedaan als allerlei tijdschriften en boeken gelezen over zwangerschap, bevalling en leven met een kind. Met name jullie tijdschrift. Ik heb ook nog een zwangerschapscursus gevolgd. Maar ondanks dat ik dacht dat ik alle informatie had, kon niks me voorbereiden op wat mij na de bevalling te wachten stond.

Tijdens mijn bevalling (in het ziekenhuis) is mijn placenta er geraffeld en gescheurd uitgekomen. Hier kregen mijn partner en ik niks van mee. Mijn moeder (die ook bij de bevalling aanwezig was) heeft meerdere keren aan de verloskundige gevraagd of alles er wel uit was. De verloskundige heeft drie keer gekeken en concludeerde dat de placenta compleet was. In de papieren heeft zij gezet dat de placenta er compleet uitgekomen is, maar niet in wat voor staat.

Ruim een week na mijn bevalling begon ik uit het niks grote stolsels te verliezen en spoot het bloed er ineens uit. Mijn maandverband zat ontzettend vol en kon het niet meer aan, het liep bij  mijn benen langs. Na ruim een kwartier werd het bloeden minder. Ik  dacht dat ik ineens zo heftig bloedde, omdat ik die ochtend iets meer had gedaan dan in de eerste week na de bevalling. Het feit dat het bloeden inderdaad minder werd zodra ik rust nam, was voor de kraamverzorgende ook geen teken voor ongerustheid.

Nog geen week later werd ik na een paar uur slapen wakker en voelde ik het er weer uitspuiten. Ik was net op tijd bij het toilet. Het spoot er weer uit, met enorme stolsels. Binnen een uur tijd had ik twee wc-rollen verbruikt. Ik heb me uiteindelijk weten te verplaatsen naar de douche. Maar ik was ondertussen zo duizelig en zo misselijk dat ik het gevoel had dat ik ging flauwvallen. Mijn man heeft me uiteindelijk weer op de wc gezet en de huisartsenpost gebeld. Deze stonden op het punt een ambulance te bellen, maar zijn toch eerst zelf langsgekomen. De huisarts was een man en heeft niet persoonlijk gecontroleerd hoe heftig ik bloedde. Mijn hartslag was normaal en ondanks dat mijn bloeddruk (bovendruk) onder de 100 was, vond hij dit ook normaal. Hij heeft mij een middel toegediend en aangegeven dat het minder moest worden en anders moesten we weer bellen.

Ik moest om het kwartier het kraamverband vervangen en verloor ondertussen enorme  stolsels. Na een uur hebben we toch weer de huisartsenpost gebeld. Zij gingen overleggen wat te doen en zouden terugbellen. Wonderbaarlijk werd het bloeden ineens wat minder. Het spoot er niet meer uit, maar het druppelde hevig. De huisarts is nog een keer langsgekomen en heeft een ander middel toegediend. Hij adviseerde dat ik de volgende dag mijn eigen huisarts moest bellen. Tenzij het bloeden niet minder werd, dan moest ik hem weer bellen. Maar ik was ondertussen zo ontzettend moe (op dit punt bloedde ik al vier uur lang erg hevig) dat ik continue in slaap viel. Ik ben gaan slapen en de volgende ochtend bloedde ik nog steeds hevig. Toch maar mijn eigen huisarts gebeld.

In de loop van de ochtend nam het bloeden steeds verder af. Rond lunchtijd was mijn eigen huisarts er en die heeft gecontroleerd hoe heftig ik bloedde. Blijkbaar nog steeds ernstig genoeg. Mijn ouders waren er ondertussen ook en mijn moeder vertelde op dat punt hoe lelijk mijn placenta er uit is gekomen. Dit heeft zij vaker tegen mij gezegd, maar ik had hier geen aandacht voor, ik wist niet hoe belangrijk deze informatie was. Daarom heeft de huisarts direct het ziekenhuis gebeld en daar wilden ze dat ik direct naar het ziekenhuis kwam.

Hier ontdekte ze op de echo iets in mijn baarmoeder van 1,7 cm x 2 cm. Ik ben direct opgenomen en 's avonds gecurreteerd. Er zat dus nog stukjes placenta in mijn baarmoeder. Nu mij dit is overkomen, hoor ik ineens allemaal verhalen van mensen die minstens een iemand kennen die dit ook is overkomen. Het erge is dat ik nu van twee mensen in mijn directe omgeving ken die twee vrouwen hebben gekend die hier aan zijn overleden. Mijn schoonmoeder is na de geboorte van mijn man bewusteloos naar het ziekenhuis gegaan. Mijn opa heeft zijn moeder verloren na de geboorte van zijn zus, mijn moeder heeft een collega hieraan verloren, mijn oom kent iemand die binnen 15 min. is doodgebloed. Wat ik hiermee wil duidelijk maken is dat dit blijkbaar heel vaak voorkomt, maar bijna niemand weet ervan.

Mijn man heeft onze eigen verloskundige (dus niet van het ziekenhuis) nog gebeld voordat onze huisarts kwam om te vragen wat het zou kunnen zijn. Die sloot direct placenta-weefsel uit. Waarom? Omdat ik geen koorts had. Het ziekenhuis heeft aangegeven dat tegen de tijd dat je koorts hebt je vaak al te laat bent. Ik zou willen dat dit meer onder de aandacht gebracht wordt. Jonge moeders moeten weten dat dit zelfs na twee weken nog kan gebeuren. Je kan je goed voelen en ineens zo heftig beginnen te bloeden. Zelf zag ik op dat moment de ernst er niet van in, maar het is goed dat mijn man toch de huisartsenpost heeft gebeld, want anders had het anders kunnen aflopen. Ik heb de instantie waar ik mijn zwangerschapscursus heb gevolgd hier ook van op de hoogte gesteld. En ik hoop dat ze dit in hun cursus gaan opnemen. Ik weet zeker dat er genoeg  vrouwen zijn die dit risico niet kennen. Misschien zijn er zelfs alleenstaande moeders die denken dat het wel meevalt... Ik had  gelukkig mijn man.

Door: Samantha 

Reacties (2)

afbeelding van kimb-1414173
25 juni 2019
Bizar! Ook ik ben inmiddels herstellende van een curretage onder algehele narcose... ook een achtergebleven stukje placenta. Alleen zonder bloedingen maar met hele heftige buikkrampen na 3,5 week. Precies op een moment dat ik alleen thuis was en die kleine niet meer kon optillen niks! Ik vraag me af of dit echt niet te herleiden is naar de VK die hier in mijn ogen toch een stukje nalatigheid laten zien? Er werd na aangeven van de klachten eerst nog gevraagd om eea te laten nakijken op een acute blaasontsteking..?!
afbeelding van sann-141942
7 april 2012
Beste Samatha,

Mij is exact hetzelfde overkomen en mijn reactie was net zoals die van jou. Ik ben na mijn bevalling ( bijna 4 weken) ook geopereerd en zijn placenta delen verwijderd. Ik had ook geen idee, en begon na 2 week ineens heftig te bloeden ( en stolsels). Verder is je hele verhaal erg vergelijkbaar met die van mij. Goed dat je het zo aankaart, ik zag de ernst ook niet in, terwijl je er juist optijd bij moet zijn ivm je bloedverlies. Ik heb hierdoor ook een bloedtransfusie gekregen en moet nu verder zelf op krachten komen wat enkele weken kan duren.