17 jaar en zwanger

Mila: Ik ben en vrouw van ondertussen 19 jaar en zou graag mijn verhaal willen delen met andere vrouwen/moeders. Ik was 17 en het was in de zomer, we zouden op vakantie gaan. Net daarvoor was het de 28e dag van mijn cyclus en moest ik dus ongesteld worden. Maar ik werd het niet. Ik schrok me rot, dus heb een test gedaan. Ik was zwanger.

 

Ik kon niet begrijpen hoe het kon, maar er kwam een kleintje aan. Mijn vriend schrok ook enorm en we waren allebei erg overstuur. We wisten sowieso één ding zeker: we wilden het houden! We hebben het rustig laten bezinken en toen aan onze ouders verteld. Gelukkig ging dat goed!

Ik heb een fijne zwangerschap gehad, aan het begin wel behoorlijk misselijk maar dat hoort erbij! Ondertussen was ik 18 geworden en zijn we getrouwd. Wat waren we gelukkig! En toen was ik 39 weken en 6 dagen, ik hoopte dat de kleine gauw zou komen, want ik zag het niet zitten om overtijd te gaan. Die dag verloor ik m'n slijmprop en had ik heel de dag last van krampen in m'n rug en buik. Die avond nog gezellig naar de stad geweest met m'n lieve man en toen begonnen de krampen toch wat serieuzer te worden en volgden ze elkaar gauw op. We zijn gauw naar huis gegaan en ik ben onder de douche gegaan om ze op te vangen. Verloskundige gebeld en ze zei dat we naar het ziekenhuis mochten komen ,omdat ze daar ook bezig was. Ze dacht trouwens dat het nog niet zo serieus was, omdat de weeën nog niet heel vlug kwamen.

Eenmaal in het ziekenhuis werd ik onderzocht en had ik al 3 cm. ontsluiting! We mochten blijven en werden hoogstwaarschijnlijk gauw papa en mama [wink]  Gelukkig was in de verloskamer een bad en daar heb ik 1.5 uur in gelegen om de weeën op te vangen. Toen ik eruit kwam had ik 5 cm.; vanaf toen heb ik op bed een uur lang een weeënstorm gehad die heel zwaar was. Het deed echt enorm veel zeer. Gelukkig heeft m'n man elke wee helpen wegpuffen en had ik uiteindelijk na een uur 10 cm. ontsluiting. Ik mocht gaan persen!

Na 20 minuten konden we dan eindelijk onze prachtige zoon in onze armen houden! En dat zonder pijnbestrijding, knip of scheur! Inmiddels is de kleine alweer bijna 9 maanden en ben ik de gelukkigste vrouw op aarde met een prachtig kind en lieve man. Wat ik jullie wil meegeven is dat als je jong moeder wordt, je wel het één en ander moet inleveren, maar je krijgt er zoveel voor terug!