Aan het woord

WIJ sprak drie vaders die de zorg voor hun kind(eren) zeker niet uit de weg gaan. Ze combineren hun werk met de zorg voor hun kind(eren) en proberen samen met hun partner of co-ouder het ouderschap in goede banen te leiden. Ze vertellen openlijk hoe zij het vaderschap ervaren en wat het ze brengt. Zo combineert Jimmy zijn werk als anti-pest-coördinator met de zorg voor zijn dochter Mia, zorgt de vrijgezelle Bas bewust in een co-ouderschap voor zijn dochter Esmee en zorgt Hans echt samen met zijn vrouw voor hun tweeling Jip en Bobbie. Wat brengt het vaderschap deze mannen? Hoe heeft het de relatie met de moeder van hun kind veranderd? En hoe hebben ze de zorg thuis verdeeld?

• Bas (35) is co-ouder van dochter Esmee (3 maanden)
• Jimmy (29) is vader van Mia (4 maanden)
• Hans (44) is vader van tweeling Jip en Bobbie (11 maanden)

Bas: ‘Het voelt alsof ze er altijd al is geweest’

Bas (35) is co-ouder van dochter Esmee (3 maanden) en is single.
“Zo’n vier jaar geleden eindigde de relatie met mijn toenmalige vriend. Toch wilde ik graag vader worden. Uiteindelijk ben ik door stichting Meer Dan Gewenst in contact gekomen met de moeder van Esmee. Beiden hadden we een kinderwens en na een traject van twee jaar hebben we besloten samen voor een kind te gaan.

Ik heb door Esmée helder waar mijn prioriteiten liggen

Toen Esmee geboren was, zeiden haar moeder en ik direct tegen elkaar: ‘Vanaf nu zijn we een gezin.’ We verdelen de zorg 60/60: we zijn één gezin in twee huizen. Wij zorgen allebei doordeweeks twee dagen voor Esmee en we doen het weekend van drie dagen om-en-om. We doen ook veel samen: soms komt zij even langs op een dag dat ik voor Esmee zorg, of andersom. Het voordeel van co-ouderschap is dat je ook tijd voor jezelf hebt. Ik moet bijvoorbeeld de nachten alleen doen, maar kan weer bijslapen als Esmee bij haar moeder is. Tijdens de kraamperiode heb ik twee weken bij ze ingewoond, zodat we die periode echt samen konden beleven en de zorg samen konden doen.

Ik heb door Esmee veel meer helder waar mijn prioriteiten liggen. Ik kon me vroeger heel druk maken om mijn werk als strategisch adviseur bij een gemeente. Nu denk ik: het is van belang, maar andere zaken zijn nóg belangrijker. Het is momenteel best lastig om mijn werk te combineren met het zorgen. Ik heb ouderschapsverlof opgenomen, waardoor ik nu 16 uur per week werk in plaats van de 32 uur die ik normaal werk. Dat hebben mijn werkgever en ik wel onderschat: wat kun je in die twee dagen per week nou doen? Gelukkig is dat tijdelijk. In mijn scene zie je dat veel mensen heel erg op lifestyle gefocust zijn. Ze reizen veel en zijn erg bezig met een bepaalde luxe levensstijl. Ik kom zelf uit een groot en warm gezin waarbij ik meekreeg dat de wereld niet alleen om mij draait. Ik wilde dan ook graag voor iemand anders zorgen.

Ik vind de zorg voor Esmee erg leuk en het gaat me heel natuurlijk af. Bovendien waardeer ik het nu des te meer als ik wél tijd voor mezelf heb. Ik vind het heel gezond en fijn dat het nu niet meer allemaal om mij draait. Nu redeneer ik bij al mijn beslissingen vanuit mijn kind. Ik heb bijvoorbeeld toen Esmee zeven weken oud was een ander huis gekocht in een kindvriendelijke wijk met speeltuin. Ik wist direct dat ik dit moest doen. Het voelt alsof ze er altijd al is geweest.”

Jimmy: ‘De hectiek van het ouderschap heeft me overvallen’

Jimmy (29) is vader van Mia (4 maanden) en getrouwd met Sissy.
“Als moeder leef je negen maanden intensief toe naar de geboorte van je kind. Als man leef je met je vrouw mee, maar weet je niet zo goed wat te verwachten. De hectiek van het ouderschap heeft me overvallen; je kúnt je ook niet echt voorbereiden. Toch vind ik het vaderschap over het algemeen erg leuk. Mia is een vrolijke, makkelijke baby die veel lacht en goed slaapt. De afgelopen maanden waren wel pittig. Haar tong- en lipriempje moesten ingeknipt worden en het herstel duurde een aantal weken. Ook had ze last van reflux en krampjes.

Soms vind ik het lastig hoe het je relatie verandert

Het leukste vind ik het als ik thuis kom na een dag werken. Als ze mij dan ziet, herkent ze me en lacht ze naar mij of gaat ze juist heel verlegen doen. Het pittigst zijn de nachten, maar dat gaat steeds beter. Laatst hebben we voor het eerst 6,5 uur achter elkaar geslapen; dat was een overwinning. Wat ik soms lastig vind, is hoe het je relatie met je partner verandert. Ik sta niet meer op de eerste plek. Tegelijkertijd vind ik het te gek om te zien hoeveel liefde Sissy geeft aan Mia en hoe zij in haar rol als moeder groeit.

Toen Mia werd geboren, ben ik zeven weken thuis geweest. In de eerste weken vond ik het best saai. In andere periodes gebeurde er juist weer zoveel in één keer en was ik blij dat ik mijn vrouw kon ondersteunen. Ik werk als anti-pest-coördinator op een middelbare school en mijn werkgever ondersteunt mij goed. Ik mocht altijd vrij om naar het consultatiebureau of de verloskundige te gaan. Over twee weken begin ik op een nieuwe school en dan ga ik ervaren hoe het daar is. Ik ga 34 uur werken en verdeel het over vijf dagen. Op termijn wil ik graag doordeweeks een dag vrij om alleen met Mia te zijn.

Bij de verloskundige en op het consultatiebureau heb ik zowel goede als slechte ervaringen. De ene arts luistert heel goed naar ons, door de ander word je minder serieus genomen. De ene arts richt zich op ons beiden, de ander vraagt weer alles alleen aan mijn vrouw. Ik ging altijd naar alle afspraken mee.

Thuis proberen we de zorg zo goed mogelijk te verdelen. Ik sta ’s nachts met Mia op om eerst haar luier te verschonen. Vervolgens geeft Sissy borstvoeding en houd ik haar daarna rechtop om te boeren. In het huishouden neem ik vaak de boodschappen voor mijn rekening, laat de hond uit en kook. Zo proberen we het te regelen met elkaar.”

Hans: ‘We kozen samen voor kinderen, dus doen we het ook samen’

Hans (44) is vader van de eeneiige tweeling Jip en Bobbie (11 maanden) en getrouwd met Willemijn.
“Jip en Bobbie zijn vorig jaar zes weken te vroeg geboren. Toen ik ze voor het eerst zag, dacht ik: het klopt, het zijn mijn meisjes. Het voelde gelijk heel vertrouwd. Ze hebben nog vijf weken in het ziekenhuis gelegen, voordat ze mee naar huis mochten. Dat was intens, maar tegelijkertijd was het een mooie periode. Ze werden ontzettend goed verzorgd door een heel team van zorgverleners en wij mochten direct veel doen, zoals hun luiers verschonen en voeding geven. Ook konden we ’s nachts goed slapen in het Ronald McDonald Huis tegenover het ziekenhuis, wat goed was voor het herstel van Willemijn.

De tweeling kreeg onze beide achternamen

Het vaderschap is heel mooi en leuk. Het is prachtig om te zien hoe ze zich ontwikkelen tot echte mensjes. Tegelijkertijd kost het veel energie met een tweeling en ben je je oude leven helemaal kwijt. Gelukkig was ik mijn wilde haren al kwijt haha. En een tweeling heeft natuurlijk voordelen: ze hebben altijd elkaar. Bovendien zijn de meiden heel relaxed en vrolijk.

Het heeft een aantal jaar geduurd voordat Willemijn uiteindelijk met behulp van IVF zwanger is geworden. De zwangerschap was dus heel bewust en gewenst, waardoor de impact van onze tweeling op onze relatie eigenlijk niet heel groot is. We zijn goed op elkaar ingespeeld. We rolden vrij makkelijk in het ouderschap en de rolverdeling ontstond heel natuurlijk. We verdelen alle zorg en het huishouden fifty-fifty. Ik werk als ICT’er in een ziekenhuis en op maandag ben ik altijd vrij om voor Jip en Bobbie te zorgen. Willemijn werkt ook vier dagen. Ik vind het niet meer dan normaal dat we de zorg voor de kinderen en het huishouden dan ook ieder voor de helft doen. We hebben samen voor kinderen gekozen, dus gaan we het ook samen doen. Daarom hebben we de tweeling ook een dubbele achternaam gegeven: die van mij en die van Willemijn.

Omdat wij een tweeling kregen, had ik langer geboorteverlof: negen weken per kind. De eerste twee maanden ben ik volledig thuis geweest. Daarna ben ik rustig gaan opbouwen en begonnen met twee dagen per week van zes uur per dag. Mijn werkgever heeft me dus alle ruimte gegeven. Ook alle afspraken bij de verloskundige, het ziekenhuis en het consultatiebureau hebben we samen gedaan. Ik heb me altijd serieus genomen gevoeld door de zorgverleners. Misschien scheelt het ook dat ik een medische vooropleiding heb gedaan, waardoor ik zelf ook veel kennis heb.

Ik denk en hoop een heel lieve, geduldige vader te zijn die er echt voor zijn dochters is. Maar ook een vader die zijn dochters vrij laat en fouten laat maken.”

Dit artikel is eerder verschenen in magazine WIJ.