Wie moeder wordt, krijgt er veel bij: een baby, slapeloze nachten en een compleet nieuw leven. Maar soms ook iets waar weinig over wordt gesproken: eenzaamheid. Een gevoel dat Marloes (30) maar al te goed herkent. Aan de telefoon vertelt ze: “Ik heb twee prachtkinderen van vijf en negentien maanden oud, een begripvolle, zorgzame vriend, familie, schoonfamilie en lieve vriendinnen. Maar soms voelt het moederschap heel eenzaam.”

Ik voelde me soms zo alleen op de wereld - Marloes, moeder van twee

Die eenzaamheid ontstond niet van de een op andere dag. Marloes: “Ik voelde me altijd al wat alleen, omdat ik wat afgelegen woon en vrienden en familie niet dichtbij zijn.” Dat vond ze lange tijd niet erg, maar na haar tweede bevalling begon het te knagen. “Op de dagen dat mijn vriend werkte en iedereen zijn eigen leven leidde, voelde ik mij soms zo alleen op de wereld. Dan dacht ik: waar is iedereen? Een rondje wandelen door het dorp was leuk, maar er was niemand waar ik even naartoe kon. Ik miste iemand bij wie ik mijn ei kwijt kon. Iemand bij wie ik gewoon even kon ontspannen.”

Eenzaam? Je bent niet de enige

Elsbeth Vermeulen is deskundige bij WIJ en directeur van De Oudertelefoon, een gratis luisterlijn voor ouders. Volgens haar ervaren veel ouders gevoelens van eenzaamheid. Ze legt uit: “Een kind verandert je leven. Je rol wordt anders, je bent meer aan huis gebonden en je sociale kring krimpt. It takes a village to raise a child, maar bij de meeste ouders wordt de vriendenkring gek genoeg juist kleiner. Dat kan eenzaamheid met zich meebrengen.”

Ouders praten daar vaak liever niet over. Ze denken dat ze op een roze wolk horen te zitten, schamen zich voor hun gevoelens of hebben het idee dat anderen hen niet écht begrijpen. Marloes herkent dat maar al te goed. “Na de komst van mijn tweede trok ik bij mijn familie aan de bel. Ik vertelde dat ik van mezelf baalde, van mijn lichaam. Dat ik me soms zo alleen voelde. ‘Ja dat hoort erbij’, kreeg ik dan terug. Of: ‘Je hebt net een kind gekregen, dat komt wel weer.’ Ik voelde me niet gehoord en ja, dan slaat het gesprek eigenlijk dood.”

Zijn er mensen die je in eerste instantie over het hoofd ziet? Er zijn vaak meer opties dan je denkt - Elsbeth van De Oudertelefoon

Eén van de adviezen die De Oudertelefoon geeft, is: zoek naar iemand die je wél begrijpt. “Zeker als je de eerste in je vriendengroep bent die een kind krijgt en anderen niet goed begrijpen wat er in je leven speelt,” legt Elsbeth uit. “Dan is het fijn om te kijken of je contact kunt zoeken met andere ouders en eventueel nieuwe vriendschappen kunt sluiten.” Bij De Oudertelefoon proberen ze dat tijdens gesprekken in kaart te brengen. Elsbeth: “Zijn er mensen die je in eerste instantie over het hoofd ziet? Is er een ouder op de crèche die je aardig vindt? Of een buurvrouw met wie het zou kunnen klikken? Er zijn vaak meer opties dan je denkt.”

‘Neem je gevoel serieus’

Marloes wilde anderen niet ‘lastigvallen’ met haar gevoelens. “Mijn vriendinnen werken, net als ik zelf. Zij hebben het ook heel druk. Bijna iedereen kent het gevoel van eenzaamheid wel, maar we praten er weinig over omdat we anderen er niet mee willen belasten. Het moederschap is nieuw, je hebt geen idee wat normaal en niet normaal is.”

Volgens Elsbeth trekken ouders vaak niet aan de bel omdat ze zich schamen, hun problemen niet durven te bespreken of anderen niet willen opzadelen met hun gedoe. “Vaak vragen we wat er zou gebeuren als iemand bij hén zou aankloppen. Wat blijkt? Niemand zou dan de deur dichtgooien.” Dat helpt bij het besef dat er altijd een luisterend oor te vinden is in je omgeving.

“Niets is te gek,” verzekert Elsbeth daarbij. Ook als je zelf vindt dat je probleem te groot of juist te klein is. “Neem je gevoel serieus. Alles mag er zijn. Probeer er wel met anderen een oplossing voor te vinden. Als je je eenzaam voelt, komt er meer ruimte voor andere negatieve gevoelens. Alleen al je emoties uiten lucht enorm op.”

Ik had een heel kort lontje, ook naar mijn kinderen. En toen dacht ik: dit is niet oké. - Marloes, moeder van twee

Omgaan met gevoelens

Marloes besloot over haar gevoelens te praten toen ze merkte dat de eenzaamheid begon over te slaan in depressieve klachten. “Ik werd geïrriteerd en prikkelbaar. Ik had een heel kort lontje, ook naar mijn kinderen. En toen dacht ik: dit is niet oké. Ik moet gaan praten met iemand, het wordt me gewoon te veel.” Ze sprak met haar vriend, manager en huisarts. Alle drie reageerden ze heel begripvol. “De huisarts heeft me naar de praktijkondersteuner doorverwezen. Ik ben daar heel goed op mijn plek.”

Marloes leert beter omgaan met haar gevoelens en makkelijker contact te maken met anderen. “Het is een lange weg, maar ik heb er alle vertrouwen in”, vertelt ze. Ze wilde graag haar verhaal doen om andere moeders aan te moedigen hulp te zoeken als het niet gaat. “Praat met iemand als je niet lekker in je vel zit. Ik gun elke moeder dat ze gelukkig is. Dat ze kan genieten van zichzelf, haar kinderen, haar leven. Het is het waard.”

Andere moeders over eenzaamheid

WIJ vroeg op Instagram aan moeders hoe zij eenzaamheid ervaren. Een greep uit de reacties.

• Arinda: “Voor mij voelt het vaak alsof andere moeders meer (mentale) energie hebben.”

• Natasja: “Niet meer meegevraagd worden, omdat je net weer moeder bent geworden, terwijl ik het dan juist nodig.”

• Shauni: “Ik heb weinig moeder-vriendinnen.”

• Marloes: “Ik kijk uit naar de schooltijd, omdat je dan automatisch nieuwe moeders leert kennen.”

• Marit: “Op één na ben ik al mijn vriendinnen kwijtgeraakt na PTSS na mijn eerste bevalling en hyperemesis gravidarum tijdens mijn tweede zwangerschap.”

• Kim: “Ik ben een alleenstaande moeder. Op de momenten dat er iets is gebeurd, mis ik het om er met iemand over te kunnen praten.”

• Lotte: “Ik heb mijn moeder verloren toen ik vijftien was. Dat maakt het soms moeilijk.”

• Marloes: “Je bent meer aan huis gekluisterd dan vriendinnen zonder kinderen.”

Dit artikel is eerder verschenen in magazine WIJ.