Roelien is zwanger met diabetes type 1: ‘Je moet er veel voor laten, maar het is het waard’
Toen Roelien op haar 23e de diagnose diabetes type 1 kreeg, stond haar leven ineens in het teken van meten, prikken en vooruitdenken. Inmiddels is die routine onderdeel van haar dagelijks leven. Nu ze dertig weken zwanger is van haar tweede, vraagt diabetes opnieuw extra aandacht. “Je moet er tijdens een zwangerschap best veel voor laten, maar een kinderwens hoeft er absoluut niet voor te wijken.”
Prikken, meten, spuiten, eten
Ik ben 32 jaar, getrouwd, moeder van Lott van anderhalf en nu zwanger van de tweede. We wonen in Lichtenvoorde en ik werk als dialyseverpleegkundige. Sporten hoort echt bij mij: CrossFit, Hyrox, krachttraining en fietsen. Ook nu sport ik nog twee à drie keer per week, vooral om fit te blijven. Toen ik 23 was, veranderde mijn leven compleet. Ik viel in korte tijd veel af, had voortdurend dorst en voelde me ontzettend moe. Mijn oudere zus kreeg rond dezelfde leeftijd ook diabetes type 1, dus ik herkende de signalen. Toen mijn bloedsuiker werd geprikt, bleek die veel te hoog. Vanaf dat moment begon een heel nieuw leven. Prikken, meten, spuiten, eten. Dat werd mijn mantra. Ineens moest ik koolhydraten tellen, nadenken over alles wat ik at en voortdurend vooruitkijken. De spontaniteit verdween uit mijn leven. Inmiddels heb ik mijn weg erin gevonden en ben ik me veel bewuster van mijn gezondheid.
Zwanger met diabetes
Na onze eerste dochter wilden we graag nog een kind. We zouden na de volgende Hyrox kijken wat er zou gebeuren, maar eind januari had ik al een positieve zwangerschapstest in handen. Ik voelde eigenlijk meteen dat ik zwanger was: de test deed ik vooral voor de vorm. Tijdens een zwangerschap schommelen je bloedsuikers veel meer door alle hormonen. Daarom word ik vanaf het begin medisch begeleid. Ik krijg iedere drie weken een echo om goed te kijken hoe de baby groeit. Daarnaast heb ik wekelijks contact met mijn diabetesverpleegkundige. Zij kijkt mee naar mijn bloedsuikerwaardes en samen zorgen we ervoor dat de instellingen van mijn insulinepomp zo strak mogelijk blijven. Die intensieve begeleiding geeft veel vertrouwen.
Ik moet er best veel voor laten, maar dat is het meer dan waard
Ook voeding en drinken vragen tijdens een zwangerschap nóg meer aandacht. Waar iemand anders gedachteloos een koekje pakt of een glas vruchtensap drinkt, moet ik eerst berekenen hoeveel koolhydraten erin zitten en dat invoeren in mijn pomp. Sommige producten laat ik bewust staan, omdat ze mijn bloedsuikers te veel ontregelen. Je bent de hele dag aan het rekenen en vooruitdenken.
Deze zwangerschap zijn mijn bloedsuikers veel stabieler
Bij mijn eerste zwangerschap bleek onze dochter uiteindelijk erg groot te zijn. Ondanks dat mijn bloedsuikers goed waren ingesteld, woog ze bij 36,5 week al ruim vijf kilo en werd ze via een geplande keizersnede geboren. Sinds een jaar gebruik ik een insulinepomp die samenwerkt met een sensor die mijn bloedsuiker continu meet. Dreigen mijn waardes op te lopen, dan corrigeert het systeem zichzelf. Daardoor blijven mijn bloedsuikers in deze zwangerschap veel stabieler.
Een zwangerschap met weinig klachten
Eigenlijk voel ik me heel goed. Ik ben niet misselijk geweest en heb weinig klachten. Nu merk ik wel dat mijn lichaam zwaarder wordt. Mijn onderrug doet pijn, ik ben sneller moe en de lichamelijke veranderingen vind ik soms confronterend. Ik ben gewend om fit en actief te zijn. Tegelijkertijd denk ik ook: ik mag niet klagen. Ik ben heel snel weer zwanger geraakt, terwijl ik genoeg mensen ken bij wie dat niet vanzelf gaat. Dat besef maakt me vooral heel dankbaar. We weten inmiddels of we een jongen of een meisje krijgen, maar dat houden we nog even voor onszelf. Dat deden we bij Lott ook. Ik wilde het zelf graag weten en het is handig voor de babykamer en de kleertjes. Maar ik vind het ook leuk om het geheim te houden. Pas bij de geboorte vertellen we het.
Keuzes maken
De bevalling blijft spannend. Rond de 38 weken word ik uiterlijk ingeleid. Als de baby mooi binnen de groeicurve blijft, hoop ik graag vaginaal te bevallen. Wordt de baby toch weer erg groot, dan volg ik het advies van de artsen. Aan andere vrouwen met diabetes wil ik vooral meegeven: laat je kinderwens er niet door tegenhouden. Je wordt ontzettend goed begeleid en de technologie is tegenwoordig zo ver. Tegelijkertijd wil ik ook eerlijk zijn: je moet er best veel voor laten. Je bent continu bezig met meten, rekenen, vooruitdenken en keuzes maken in wat je eet en drinkt. Maar als je straks je baby in je armen hebt, weet je dat het het allemaal meer dan waard is.
Lees ook: Kirsti ervaarde haar zwangerschap met diabetes als een medische mallemolen
Dit artikel is eerder verschenen in magazine WIJ.
