Shocking!

De vreugde van een zwangerschap maakte plaats voor angst. Ik had me de eerste echo heel anders voorgesteld. Met spanning zaten mijn man en ik in de wachtkamer. Het verlossende woord kwam gelukkig snel. Er klopte een hartje. Alle zorgen waren meteen weg. Tot het moment dat de echoscopiste vroeg of ze nog even verder mocht kijken. ‘Is er dan toch iets aan de hand?!’, dacht ik meteen. Ze begon te lachen en zei: ‘Ik mag jullie dubbel feliciteren. Ik zie namelijk nóg een kloppend hartje, het is een tweeling.’

**Lees ook: De ontdekking van een tweelingzwangerschap

Een mono-mono tweeling?

Een tweeling. Dat kwam totaal onverwachts. We gingen naar de echo met angst voor een vroege miskraam en liepen naar buiten met heel ander nieuws: we krijgen niet één maar twee baby’s.

Een tweelingzwangerschap kan meer complicaties geven en daarom werden we meteen doorgestuurd naar het ziekenhuis. Bij de 8 wekenecho hoorden we dat het ging om een erg zeldzame en gecompliceerde mono-mono tweeling zwangerschap. Dat betekent dat de baby’s samen in één vruchtzak liggen, zonder vliesje ertussen. De baby’s delen de vruchtzak en de placenta. Dit brengt veel risico’s met zich mee, onder anderen dat de navelstrengen in elkaar kunnen raken. Daarom kwamen we onder begeleiding te staan van een academisch ziekenhuis.

‘Officieel levensvatbaar!’

Na het intakegesprek in het academisch ziekenhuis kregen we veel informatie. We hoorden hoe groot de overlevingskans was en welke risico’s bij deze zwangerschap hoorden. Maar wat mij het meest is bijgebleven, was dat artsen bij een complicatie vóór de 24 weken niets voor ons konden beteken. We zouden de tweeling verliezen. Om de risico’s zo klein mogelijk te houden, kreeg ik om de week een echo en zou ik met 26 weken opgenomen worden in het ziekenhuis en met 32 weken zou ik bevallen via een geplande keizersnede.

De echo’s die volgden waren gelukkig goed. Maar dit waren moment opnames dus wij beleven leven van dag tot dag. Soms voelde ik me een tikkende tijdbom want wij wisten dag het elk moment toch fout kon gaan.

Gelukkig bleef het goed gaan en nam de angst iets af. Ondanks dat nog niets zeker was gaven wij toch een gender reveal party. Daar ontdekten we dat we twee meisjes verwachtten. We waren zó blij! En dat gevoel werd nog sterker toen we de 24 weken aantikten. De meisjes waren officieel levensvatbaar!

Lees ook: Gender reveal party: met 21 leuke reveal ideeën

Van CTG naar CTG

In week 26 zou ik preventief het ziekenhuis ingaan. Omdat het nog steeds goed ging, werd de opname met twee weken uitgesteld. Vanaf dat moment kreeg ik elke dag meerdere CTG’s om de hartjes van de tweeling te controleren. Dat was intens en uitputtend. De meiden lieten zich niet altijd makkelijk vinden, waardoor de CTG’s soms uren duurde. Ik vervloekte die momenten, maar tegelijk was ik elke dag dankbaar dat ik twee kloppende hartjes mocht horen. Aan die gedachte hield ik me vast om deze periode door te komen.

Afwachten of handelen?

Rond half acht ’s avonds werd ik opnieuw aangesloten aan de CTG. Precies op het moment dat mijn man er niet was, lagen de hartslagen opvallend ver uit elkaar. De hartslagen hoorde eigenlijk ongeveer hetzelfde te zijn, voor de goede verdeling van het bloed. Ook was er een kans dat hun navelstrengen in de knoop lagen en ze elkaar zouden afknellen. Al snel stond er een arts in mijn kamer. Ze zei dat ik niet moest schrikken. Het kon toeval zijn, maar ook een reden om de meiden te halen. Ze adviseerde me om mijn man te bellen en gelukkig was hij snel in het ziekenhuis.

De hartslagen kwamen weer dichter bij elkaar en ingrijpen was nog niet nodig. Toch voelde het spannend om de CTG af te sluiten. Voor de zekerheid werd die avond een extra hartfilmpje gemaakt. Deze was opnieuw niet goed. Meerdere artsen keken achter te schermen mee en zij twijfelden. Elke dag langer in mijn buik was mooi meegenomen, maar het risico was te groot om niets te doen. Voor de zekerheid werd er nóg een echo gemaakt.

Ze moesten er nú uit

Inmiddels lag ik alweer bijna drie uur aan de CTG. Ik probeerde te ontspannen en niet naar het scherm te kijken. En toen gebeurde het … De arts kwam haastig binnen. De meiden moesten er nú uit. Alles ging razendsnel. Binnen een paar minuten waren we op de OK.

Ik kreeg een ruggenprik, maar ondertussen verslechterde de toestand van één baby. Haar hartslag daalde. De spoedkeizersnede begon meteen. Mijn ruggenprik was nog niet goed ingewerkt. Trillend lag ik daar en vroeg om meer medicatie maar dit kon niet, omdat dit gevaarlijk zou zijn voor de meiden.

Al snel werd ons eerste dochtertje geboren. Omdat ze te vroeg was geboren, zag ik haar alleen een paar seconden door een plastic scherm. Kort daarna werd ook ons tweede dochtertje geboren. Haar hartslag was zo ver gedaald dat ze helemaal wit zag. Ook zij werd direct bij me weggehaald. Daar lag ik dan. Net moeder geworden, vol angst. De vraag “Hoe gaat het met hen?” raasde door mijn hoofd.

Op de NICU

Mijn man liep heen en weer om mij zo goed mogelijk op de hoogte te houden. Eindelijk kwam er een arts die mij vertelde dat één dochter stabiel was. Na een half uur mocht ik haar heel even vasthouden. Onze andere dochter was er slechter aan toe en werd direct naar de NICU gebracht.

Pas meer dan een uur later waren we samen op de NICU. Daar mocht ik ook mijn tweede dochter heel even vasthouden, voordat ze weer terug moest in haar couveuse. Het was inmiddels midden in de nacht. Ik werd teruggebracht naar mijn kamer. Slapen leek onmogelijk, maar uiteindelijk won de vermoeidheid het van de angst.

Wordt vervolgd.

Lees ook: Marlissa was zwanger van de meest zeldzame vorm van een tweeling