Tweede zwangerschap!

In mei 2025 was het zover: ik was weer zwanger. Na wat strubbelingen was dat een enorme opluchting en we waren onwijs blij. Helaas kwam daar na negen weken abrupt een einde aan. We hadden net een echo gehad en alles zag er goed uit. Een paar uur later ging het echter volledig mis. Nadat mijn man en ik intiem waren geweest, stond ik op en verloor ik ineens ontzettend veel bloed. En als ik zeg veel, dan bedoel ik ook echt veel: grote bloedstolsels en het bloed zat zelfs tegen meubels aan gespetterd.

Omdat het zo heftig was, kwam de verloskundige direct langs. De volgende ochtend kregen we gelukkig een goede echo, maar de onzekerheid bleef. De kans was nog steeds groot dat het niet goed zou aflopen. Twee weken lang leefden we in onzekerheid. Pas bij de echo van 11 weken zou duidelijk worden of de baby goed was gegroeid.

Daar zaten we dan, vol spanning. En toen kwam het verlossende nieuws: een goede echo.

Een nieuwe klap

De opluchting duurde niet lang. In juli 2025 gebeurde er iets wat ons leven volledig op zijn kop zette. Mijn man begon ineens vreemd te praten en zijn mond trok scheef. Eerst dacht ik nog dat het misschien door spanning kwam. Maar toen hij ook zijn arm niet goed meer kon voelen, heb ik direct 112 gebeld. Na veel onderzoeken bleek dat hij waarschijnlijk door de ziekte van Lyme een hersenontsteking had gekregen. Wat volgde was een herstelproces van maanden.

Lees ook: Een tekenbeet? Dit wil je weten

Overleven van dag tot dag

Die periode was ontzettend zwaar. Ik zorgde voor onze vijfjarige dochter, voor mijn man en probeerde ook mezelf overeind te houden terwijl ik voortdurend misselijk was. Gelukkig kreeg ik veel steun van mijn ouders. Zij waren echt mijn rots in de branding. Ik kon altijd op hen rekenen. Ook de hulp van mensen om ons heen raakte me enorm. Zelfs buren boden spontaan aan om eten voor ons te maken.

Toch voelde het vaak eenzaam. Ik leefde echt van dag tot dag. Zelf was ik kotsmisselijk, ik moest koken voor het hele gezin, overal naartoe rijden én gewoon blijven werken.

Extra spanning door streptokokken B

In september en oktober kwam er opnieuw een zorg bij. Na weer een bloeding werd er een kweek afgenomen. Daardoor ontdekten we per toeval dat ik de streptokokken B-variant had. Dat bracht opnieuw spanning met zich mee. Tijdens de bevalling moest ik namelijk beslissen of ik antibiotica wilde krijgen om de risico’s voor de baby te verkleinen.

Lees ook: Groep B streptokokken bij je baby

Toen mijn man zich vanaf oktober langzaam iets beter begon te voelen, besloot ik dat het tijd was om ook aan mezelf te denken. Ik zei tegen hem: “Nu is het mijn moment. Ik moet echt gaan genieten van deze zwangerschap, anders ben ik bang dat ik straks niet meer oké ben of dat het met onze baby niet goed gaat.”

Tijd om weer te genieten

Vanaf dat moment bracht mijn man mij naar mijn werk. Autorijden kostte me door de misselijkheid nog steeds ontzettend veel energie. Het was eigenlijk een perfecte oplossing. Hij kon rustig weer activiteiten opbouwen en ik kon genieten van de extra rust. Toch bleven de zorgen aanwezig. Zou hij straks weer helemaal de oude worden? Zou hij het aankunnen als de baby veel zou huilen of slecht zou slapen? Ondanks die vragen probeerde ik steeds meer ruimte te maken om van de zwangerschap te genieten.

De laatste weken

In januari 2026 kwam de uitgerekende datum steeds dichterbij. Er lag ontzettend veel sneeuw. We waren voortdurend bezig om alles ijsvrij te houden. Tegelijkertijd waren het ook hele gezellige weken. Met z’n drieën rommelden we rondom het huis, maakten sneeuwpoppen en genoten van lekker winters eten.

Toen stopte de sneeuw uiteindelijk. Op 28 januari moest ik voor controle naar het ziekenhuis. Ik was bijna 41 weken zwanger en zou die week worden ingeleid. Door de drukte in het ziekenhuis kon dat echter niet eerder dan vijf dagen later.

Mentaal zat ik er behoorlijk doorheen

Daarnaast speelde er nog iets anders. Mijn vader was rond de 39 weken zwangerschap opgenomen in het ziekenhuis. Ik had het gevoel dat ik deze baby heb tegengehouden totdat hij weer thuis was. Door alle spanning leek mijn lichaam de bevalling uit te stellen, maar daardoor bleef onze dochter wel erg lang zitten. Tijdens de controle op 28 januari werd ik voor de zekerheid gestript. Rond half vijf ’s middags mocht ik weer naar huis.

De bevalling begint

Die nacht moest ik voortdurend naar het toilet. Dat vond ik al opvallend. Om vier uur ’s nachts werd ik wakker en merkte ik een ritme in de buikkrampen. Eerst kon ik het nauwelijks geloven, maar na een kwartier werden ze steeds duidelijker. Ik maakte mijn man wakker. Hij wilde direct de verloskundige bellen, maar ik hield hem tegen. “Ik ga eerst douchen, straks bellen we voor niets.” Onder de douche veranderden de krampen al snel in echte menstruatieachtige weeën. Ze kwamen om de anderhalve minuut en werden steeds heftiger. Rond half vijf zei ik: “Bel haar maar.” Mijn man maakte onze dochter Nori wakker, belde de verloskundige en liep naar beneden. Tot zijn grote verbazing lag er opnieuw een flinke laag sneeuw. De hele auto zat onder.

Op weg naar het ziekenhuis

Mijn man was een tijd bezig om de auto sneeuwvrij te maken. Om vijf uur kwam mijn broer binnen om Nori op te halen. Ondertussen ving ik de weeën op én maakte ik onze dochter klaar voor haar schooldag. Rond half zes reden we naar het ziekenhuis, waar de verloskundige ook aanwezig was. Door de gladheid konden we niet hard rijden, maar ik voelde inmiddels al veel druk. In het ziekenhuis moest direct een infuus worden geplaatst. Dat was nodig omdat ik medisch was vanwege mijn vorige bevalling én omdat ik antibiotica kreeg voor de streptokokken B-bacterie. Door de kou lukte het nauwelijks om een infuus te prikken. Met handschoenen gevuld met warm water probeerden de verpleegkundigen mijn aderen warm genoeg te krijgen. Pas rond tien over zes zat het infuus erin.

Een rustige en ontspannen geboorte

Om half zeven kreeg ik al persdrang. Gelukkig zat er inmiddels één zakje antibiotica in mijn bloed. Alles werd afgekoppeld en ik mocht beginnen met persen. Wat mij het meest is bijgebleven, is hoe ongelooflijk rustig alles voelde. Ik bleef kalm en de sfeer was ontspannen. Mijn ouders waren er ook bij. Zij maakten foto’s en filmden de geboorte. Om 07.06 uur werd onze dochter Yumi geboren. Na alle emotionele gebeurtenissen van de maanden ervoor kon ik eindelijk zeggen: “Het is me gelukt. Het is goed gegaan.”

Ons gezin is compleet

Yumi bleek een ontzettend lief meisje. Rondom de bevalling heb ik, mede vanwege mijn scoliose, extra gelet op mijn houding. Ook in de periode daarna bleef ik daar bewust mee bezig. Toch kreeg ik in de weken na de bevalling veel hoofdpijn. Door de enorme inspanning tijdens de bevalling en doordat mijn spieren weer teruggingen naar hun normale toestand, had mijn lichaam tijd nodig om te herstellen. Nu, bijna vijf maanden later, zijn die klachten gelukkig een stuk minder geworden. Ook met mijn man gaat het inmiddels beter. Hij probeert langzaam weer wat te werken en zet stap voor stap verdere vooruitgang.

Onze dochter Yumi is uitgegroeid tot een vrolijke lachebek die ons gezin compleet maakt. En Nori? Die is een ontzettend trotse grote zus.

Ook je verhaal delen?

Heb jij een bijzonder, mooi, ontroerend of grappig verhaal en wil je die graag met andere mama’s (to be) delen? Deel je verhaal van ongeveer 500-800 woorden via redactie@wij.nl. Extra leuk als je ook 2 á 3 foto’s meestuurt. Wil je graag anoniem blijven? Dat kan. Vermeld dit er dan bij. Let op: verhalen die elders al online verschenen zijn, worden niet gepubliceerd.