Iris schreef ook een blog over de periode waarin zij zwanger probeerde te worden: Iris: ‘Elke maand begin ik weer vol verwachting, elke maand eindigt opnieuw in teleurstelling’

Vertrouwen op mijn lichaam

Vanaf het begin is er onzekerheid. Niet omdat ik dit niet wil, integendeel. Maar omdat ik ineens besef hoeveel er buiten mijn controle ligt. Mijn lichaam is niet langer alleen van mij. Het is een plek waar iets groeit, iets kwetsbaars, iets onzichtbaars, en ik kan niet kijken hoe het gaat. Ik kan alleen vertrouwen. En dat vind ik misschien wel het moeilijkste.

ik zoek naar elke vorm van bevestiging

Ik merk elk pijntje op. Elke verandering. Of juist het verdwijnen daarvan. Meteen vraag ik me af: is dat normaal? Is dat een slecht teken? Ik zoek naar bevestiging in sensaties, alsof hun aanwezigheid betekent dat alles goed is, en hun afwezigheid dat er iets mis kan zijn.

De misselijkheid is duidelijk aanwezig. Maar soms is er even helemaal niets. En juist die momenten waarop ik me bijna normaal voel, maken me het meest onrustig. Want hoe kan iets zo groots gebeuren zonder dat ik het duidelijk voel?

Het kan ook mis gaan

Ik merk hoe vaak mijn gedachten afdwalen naar wat er mis kan gaan. Het woord miskraam hangt ergens op de achtergrond, nooit uitgesproken maar altijd aanwezig. Ik vraag me af hoe zoiets begint. Of je het zou merken. Of symptomen ineens kunnen verdwijnen. Of stress invloed heeft. Of iets wat ik doe, of juist niet doe, verschil kan maken.

Zelfs kleine, alledaagse dingen voelen ineens beladen. Alles lijkt potentieel belangrijk, potentieel gevaarlijk, potentieel beslissend.

Het leven gaat door

En tegelijk gaat het gewone leven door. Ik maak plannen. Denk vooruit, voorzichtig. Maar diep vanbinnen is er ook hoop. Het besef dat dit niet alleen een periode van wachten is, maar van worden. Dat er een moment komt waarop dit alles zichtbaar wordt. Niet alleen op een scherm of in cijfers, maar in mijn armen.

Er zijn momenten van afstand. Momenten waarop ik nog geen uitbundige vreugde voel, maar vooral voorzichtigheid. Alsof ik mezelf bescherm tegen teleurstelling door nog niet volledig te geloven dat dit echt is. En ik vraag me af of dat erg is. Of het betekent dat ik iets verkeerd doe. Of je al meteen gelukkig moet zijn om goed genoeg moeder te zijn.

Vertrouwen zonder bewijs

Maar misschien is dit ook wat zwangerschap is. Niet alleen groei van nieuw leven, maar een langzaam leren verdragen van onzekerheid. Een oefening in loslaten van controle. In vertrouwen zonder bewijs.

Mijn lichaam weet wat het moet doen, ook als mijn hoofd twijfelt.

Er zijn momenten van rust. Kleine momenten waarop ik me realiseer dat er niets mis is, dat er geen alarmsignalen zijn, dat alles gewoon doorgaat. Stil, verborgen, maar vastberaden.

Ik, wij, groeien

Misschien is dat wat me het meest raakt. Dat er, ondanks mijn angst en mijn vragen en mijn voortdurende zoeken naar zekerheid, iets in mij doorgaat. Iets dat niet twijfelt. Iets dat groeit. En ik groei mee. Niet alleen als moeder in wording, maar als mens die leert dat liefde niet altijd begint met zekerheid, maar met kwetsbaarheid. Dat vertrouwen soms niet voelt als rust, maar als het tóch blijven staan in het niet-weten.

Misschien is de roze wolk geen beginpunt, maar een gevolg. Geen constante staat van geluk, maar iets dat zich langzaam vormt, tussen twijfel en hoop in. Misschien zit hij niet in uitbundigheid, maar in het stille besef dat er, onder alle vragen, al iets onvoorwaardelijks aanwezig is.

Misschien is dit het begin van moed: blijven liefhebben wat je nog niet kunt zien, en jezelf toestaan om tegelijk bang en hoopvol te zijn.

Ook je verhaal delen?

Heb jij een bijzonder, mooi, ontroerend of grappig verhaal en wil je die graag met andere mama’s (to be) delen? Deel je verhaal van ongeveer 500-800 woorden via redactie@wij.nl. Extra leuk als je ook 2 á 3 foto’s meestuurt. Wil je graag anoniem blijven? Dat kan. Vermeld dit er dan bij. Let op: verhalen die elders al online verschenen zijn, worden niet gepubliceerd.