Kevin: ‘Ik word vader, waarom word ik dan niet betrokken bij de zwangerschap?’
Als je hoort dat je vader wordt, komt er ineens een hoop op je af. Van de eerste afspraak bij de verloskundige tot het regelen van kraamzorg en kinderopvang. Je bereidt je samen voor op de komst van jullie baby. Tenminste, dat dacht ik. Want tijdens de zwangerschap van mijn vriendin merkte ik dat je als aanstaande vader lang niet altijd wordt betrokken. En dat vind ik jammer.
Ik deed direct niet mee
Een van de eerste dingen die we regelden, was de kraamzorg. We kregen een mail waarin stond dat mijn vriendin contact kon opnemen om een intakegesprek in te plannen. Ik zat er helemaal klaar voor om vragen te beantwoorden, maar toen we belden, had het bureau het te druk. Of ze ons later konden terugbellen? Natuurlijk, geen probleem. Omdat mijn vriendin een meeting had nam ik haar telefoon mee. Zo kon ik het gesprek aannemen en meteen een afspraak maken.
Ik praat en bel alleen met de mevrouw die zwanger is.
Een kwartier later ging de telefoon. De medewerker van de kraamzorg vroeg naar mijn vriendin. Ik legde uit dat ze in een meeting zat, maar dat ik - als aanstaande vader - prima een afspraak kon maken. Haar reactie verbaasde me enorm: ‘Ik praat en bel alleen met de mevrouw die zwanger is.’
Zelfs nadat ik had uitgelegd waarom mijn vriendin niet kon opnemen, bleef ze bij haar standpunt. ‘Laat haar na het weekend zelf maar terugbellen’, kreeg ik te horen. Dat was het eerste moment waarop ik dacht: we doen dit toch samen? Waarom mag ik als vader niet gewoon een afspraak maken? Ik voelde me buitengesloten en vond het zelfs discriminerend.
Bij de verloskundige begon het niet beter
Ik wil graag bij alle afspraken aanwezig zijn, maar de eerste afspraak verliep direct al wat onhandig. Mijn vriendin heeft onze baby dan wel als ‘onderhuurder’, maar dat betekent niet dat ik minder betrokken ben. Tijdens die eerste afspraak zaten we samen vol spanning in de wachtkamer. Zou alles goed zijn met onze baby? Toen de verloskundige ons kwam ophalen, riep ze alleen de naam van mijn vriendin.
Ik stond opnieuw aan de zijlijn
Natuurlijk liep ik mee. De verloskundige verontschuldigde zich: ‘Sorry, ik wist jouw naam niet, want die staat niet in het systeem.’ Dat kan natuurlijk gebeuren, maar voor mij was het opnieuw een teken dat alle aandacht vooral naar de zwangere vrouw gaat. Ook tijdens het gesprek werden de vragen voornamelijk aan mijn vriendin gesteld. Toen er een verklaring voor onderzoeken ondertekend moest worden, zat ik al klaar om ook mijn handtekening te zetten. We doen dit toch samen? Maar nee, alleen mijn vriendin hoefde te tekenen.
Bestond ik nog?
Mensen zijn verbaasd dat ik overal bij wil zijn. Begrijp me niet verkeerd: ik weet heel goed dat mijn vriendin degene is die zwanger is. Zij krijgt te maken met alle lichamelijke veranderingen, kwaaltjes en ongemakken. Van pijn in haar rug tot een groeiende buik en alles wat daarbij komt kijken. Maar dat betekent niet dat de aanstaande vader vergeten hoeft te worden. Ook wij kunnen veel betekenen tijdens een zwangerschap. Door extra te helpen in huis, schoenen aan te trekken als bukken lastig wordt of een massage te geven wanneer haar rug, nek of billen pijn doen.
Is het zo bijzonder om betrokken te zijn?
Ik doe dat allemaal met liefde. Ik wil er alles aan doen om de zwangerschap voor mijn vriendin zo prettig mogelijk te maken. En natuurlijk ga ik graag mee naar de afspraken. Ik vind het belangrijk om te weten hoe het met onze baby gaat. Wat mij vooral verbaast, is dat andere mensen daar soms zo verbaasd over zijn. Alsof het bijzonder is dat een vader overal bij wil zijn en zich actief voorbereidt op de komst van zijn kind.
Geen nesteldrang, maar verantwoordelijkheidsgevoel
Laatst werd er zelfs gezegd dat ik last had van nesteldrang, omdat ik alles op tijd geregeld en af wilde hebben. Een andere kraamverzorgende noemde het juist verantwoordelijkheidsgevoel. En daar kan ik me helemaal in vinden. Ik wil gewoon goed voorbereid zijn op het vaderschap. Niet omdat het moet, maar omdat ik er vanaf het eerste moment bij wil horen.
Betrek aanstaande vaders meer
Volgens mij mag er best iets veranderen in de manier waarop aanstaande vaders worden betrokken bij de zwangerschap. Natuurlijk staat de zwangere vrouw centraal als het gaat om haar lichaam en medische zorg. Maar dat betekent niet dat haar partner buiten beeld hoeft te blijven.
Een vader kan al tijdens de zwangerschap beginnen met het opbouwen van een band met zijn baby. En soms begint dat met iets heel kleins: een verloskundige die ook aan de vader vraagt hoe het gaat, of een mail waarin beide ouders worden aangesproken. Want mijn vriendin is zwanger, maar we worden samen ouders.
