“We weten nog niet of het een jongen of meisje wordt, dat houden we als verrassing voor onszelf. Mijn zwangerschap verloopt eigenlijk vrij soepel, los van de normale kwaaltjes zoals vermoeidheid en af en toe een kort lontje. Maar ik mag zeker niet klagen.”

Geen relatie, wel kinderen

“Een paar jaar geleden verhuisde ik naar een iets groter huis en merkte ik dat ik stappen in mijn leven wilde zetten. Ik was aan het daten, maar dat was niet echt bevredigend. Ik dacht: goh, volgens mij wil ik eigenlijk geen relatie. Maar ja, ik heb wel een kinderwens. Ik had ooit gehoord van bewust co-ouderschap en ben me daarin gaan verdiepen. Ik ben toen naar een informatiebijeenkomst van stichting Meer dan Gewenst gegaan, een stichting voor regenboogouderschap. Ik dacht: dit is het. Ik vind de constructie heel mooi. Kinderen kunnen heel liefdevol opgroeien met meerdere ouders in meerdere huizen. Bovendien is parttime ouder zijn best of both worlds: je zorgt voor je kind, maar je hebt ook tijd voor jezelf. Uiteindelijk ben ik via deze stichting in contact gekomen met één van de mannen met wie ik straks een co-ouderschapsgezin vorm.”

We zijn een hecht team

“Ik ben met deze wensvader gaan ‘daten’, maar ondertussen kreeg hij een relatie. Uiteindelijk zijn we het traject toen opnieuw met z’n drieën ingegaan. Een kind is de grootste commitment die je in je leven aangaat. We hebben daarom uiteindelijk anderhalf jaar de tijd genomen om elkaar en elkaars (opvoed)wensen, normen en waarden te leren kennen, voordat ik zwanger werd. Het grappige is dat je gelijk de diepte ingaat. Je hebt het met elkaar over politiek, religie, opvoedkwesties en alles wat je belangrijk vindt om te weten van de vader van je kind. Maar we zijn ook met z’n drieën op vakantie gegaan, zodat je een beetje elkaars gewoonten en levensstijl leert kennen. Én we hebben elkaars vrienden en familie ontmoet. Ik vind het belangrijk dat je niet alleen een soort zakelijke relatie met elkaar hebt, maar het echt klikt. De mannen en ik zijn hecht en ze staan heel dicht bij mij.”

Alles laten vastleggen

“We hebben veel schriftelijk vastgelegd met elkaar. Denk aan: hoe verdelen we de kosten, hoe verdelen we de weken? In Nederland kun je juridisch gezien twee ouders hebben. Het komt er dus op neer dat één van de twee vaders, in ons geval de niet-biologische vader, op papier straks geen vader van ons kind is. Dat is pijnlijk. Dat betekent dat hij bijvoorbeeld geen medische beslissing over ons kind mag nemen, dat hij geen recht heeft op ouderschapsverlof en officieel niet naar ouderavonden mag. Hij is afhankelijk van de goodwill van anderen om hier een uitzondering op te maken. Dat betekent dat het extra belangrijk is om je afspraken juridisch goed vast te leggen met een advocaat en counselor in het geval van conflicten. Dit zodat de niet-juridische ouder wel een poot heeft om op te staan. Het was een intensief en gedegen proces. Mochten we nog een kind willen, dat zal hij de biologische en juridische ouder van de tweede worden.”

Onwetendheid rondom onze situatie

“Het grappige is dat toen ik mijn omgeving vertelde dat ik samen met twee mannen een gezin ga vormen, een aantal mensen zeiden: ‘Dat dat snap ik wel. Dat past bij je.’ Ik merk wel dat er veel onwetendheid is. Sommigen vergelijken het met een scheiding. Praktisch gezien lijkt het op elkaar. Maar dit is niet ontstaan vanuit noodzaak of conflict, maar vanuit een gemeenschappelijke wens. Soms word ik ook ‘draagmoeder’ of ‘alleenstaande moeder’ genoemd, maar dat ben ik echt niet. We doen dit echt met z’n drieën. Als de baby is geboren, zullen we volgens een 60/60-constructie voor hem of haar gaan zorgen. Dat betekent dat we ieder de helft van de tijd voor ons kind zorgen, maar dat we ook een deel van de tijd gezamenlijk doorbrengen als gezin. Ik vind het een heel bijzonder idee dat er over een paar maanden een kleintje is. Het lijkt me fantastisch om samen met m’n kind de wereld opnieuw te ontdekken en hem of haar te zien opgroeien.”

Dit artikel is eerder verschenen in magazine WIJ.