Floor kreeg een miskraam en schreef dit mooie gedicht
Mijn vriend en ik hebben inmiddels 2,5 jaar een kinderwens en zitten in een fertiliteitstraject. Drie keer kregen we een miskraam. Waarvan de laatste in januari. Het begin van 2026 voelt gebroken, in duizend stukjes uiteen gevallen. Ik voelde me zo intens verdrietig, maar ik vond het ook lastig om dat toe te laten want ’er was nog niks’. Daar heb ik een gedichtje over geschreven. Toen ik het in mijn omgeving deelde, merkte ik hoeveel herkenning en begrip het opriep.
Er was nog niks en toch was er alles
Waarom zoveel verdriet, want … er was nog niks.
Er was nog niks, maar tegelijkertijd was er ALLES:
Er was die ene streep die zorgde voor geluk in zijn ogen,
zoals ik geluk nog nooit had gezien.
Er was een ‘ja, het is ons gegund’
in plaats van een ‘hopelijk ooit, misschien…’.
Er was een opluchting,
een einde aan die slapeloze nachten.
Er was een einde aan maanden, jaren vol twijfel,
en een einde aan dat godsallemachtig lange wachten.
Er was een einde aan alle hormonen uit een spuitje,
geen ontelbare ziekenhuisritjes meer.
Er was een einde aan uitslagen die alleen maar onzeker maken,
aan geconfronteerd worden met een ‘stuk lichaam’ elke keer.
Er was een einde aan plannen die altijd op het laatste moment moesten veranderen,
een einde aan ‘die vakantie moeten we nog maar even zien’.
Er was niet meer een ‘ik kan toch niet’,
een einde aan ‘we weten het nog niet, misschien..’.
Er was een komende zomer waar we van begonnen te dromen,
een trots die ik voelde in elke vezel van mijn hart.
Er was een ‘misschien hoort alles gewoon zo te zijn’,
er kwam een nieuwe ons, een nieuwe wij, een nieuwe start.
Er was geen angst meer voor pijnlijke vragen,
niet meer doen alsof het niet zeer doet.
Wanneer anderen vertellen over wat jij zo graag wil voelen,
niet meer ‘gewoon nog even geduld hebben’ of ‘ach, het komt wel goed’.
Er was een niet langer aan de zijlijn staan,
in gesprekken over zwangerschappen waarvan ik niet wist of het mij ook gegund zou zijn.
Er was eindelijk proeven aan een wereld waar we al zolang van dromen,
er was geen gevoel van falen meer, geen hart vol pijn.
Er was eindelijk weer vertrouwen,
er was wanhoop die langzaam mijn lichaam verliet.
Er was een rust die ik dacht nooit meer te kunnen voelen,
na twee keer eerder dit verdriet.
Maar … er was nog niks …
Er was nog niks, en tegelijkertijd was er ALLES.
En nu is er weer niks.
Lees ook: 7 manieren waarop je in je leven last kunt hebben van een miskraam
Ook je verhaal delen?
Heb jij een bijzonder, mooi, ontroerend of grappig verhaal en wil je die graag met andere mama’s (to be) delen? Deel je verhaal van ongeveer 500-800 woorden via redactie@wij.nl. Extra leuk als je ook 2 á 3 foto’s meestuurt. Wil je graag anoniem blijven? Dat kan. Vermeld dit er dan bij. Let op: verhalen die elders al online verschenen zijn, worden niet gepubliceerd.
