Het komt wel

In het begin voelt het licht. Het komt wel. We hebben tijd. Maar langzaam sluipt er iets anders binnen: rekenen, vergelijken, teleurstelling die zich niet meer laat wegwuiven met “volgende maand beter”. Mijn lichaam wordt iets wat ik observeer in plaats van vanzelfsprekend bewoon. Ik leer mijn cyclus kennen als een project: wanneer moet ik opletten, wanneer mag ik hopen, wanneer moet ik het beter niet te veel voelen.

Na de eerste maanden zonder hulp krijg ik Letrozol. Een klein pilletje dat groot voelt. Alsof het een grens markeert: vanaf hier doen we het niet meer alleen. Vanaf hier mag er een zetje komen.

Lees ook: Wanneer start je met de medische molen?

Ik slik het met hoop, maar ook met voorzichtigheid. Inmiddels weet ik dat hoop geen garantie is. Elke cyclus wordt een patroon dat zich herhaalt. De dagen van innemen. De echo’s. Het meten. Het moment waarop alles mogelijk lijkt. En dan het wachten: dat eindeloze, uitgerekte wachten.

Alles onder de vergrootglas

De dagen na de eisprong voelen geladen. Elk steekje kan iets betekenen. Elke verandering kan een teken zijn. Mijn gedachten lopen vooruit, maken scenario’s, bouwen kleine toekomstbeelden die ik nog niet durf uit te spreken.

Steeds een negatieve test

En dan is er de test. Negatief en weer opnieuw negatief. En elke keer moet ik mezelf bijeenrapen en opnieuw beginnen. Maanden worden seizoenen. Seizoenen worden meer dan een jaar. Een jaar waarin ik leer dat verlangen niet automatisch wordt beantwoord. Waarin ik ontdek dat geduld geen romantisch woord is, maar iets wat pijn kan doen.

Anderen worden zwanger, ik niet

Ik zie aankondigingen om me heen. Buiken groeien. Baby’s worden geboren. Ik ben oprecht blij, en toch schuurt er iets. Een stil verdriet dat ik niet altijd hardop uitspreek. Mijn lichaam functioneert verder prima. Alles lijkt te kloppen. En toch voelt het soms alsof het me iets onthoudt wat zo vanzelfsprekend lijkt voor anderen. Letrozol wordt geen wondermiddel, maar een ritme. Een structuur. Een vorm van blijven proberen. Elke maand opnieuw kiezen voor nog een kans.

Een tweede streepje op de test

En dan, ergens tussen al die maanden, verschijnt er een tweede streepje. Niet groots. Niet spectaculair. Maar voorzichtig. Breekbaar. Bijna ongelooflijk.

De vreugde is er, maar hij is omhuld door alles wat eraan voorafging. Door de maanden van hopen en weer loslaten. Door het proberen te leren leven met onzekerheid. Misschien begint deze zwangerschap daarom niet met een roze wolk, maar met stilte. Stilte die voortkomt uit het lange wachten, uit leren hopen en loslaten, uit voorzichtig vertrouwen.

Lees ook het vervolg: ‘Misschien is de roze wolk geen beginpunt, maar een gevolg’

Ook je verhaal delen?

Heb jij een bijzonder, mooi, ontroerend of grappig verhaal en wil je die graag met andere mama’s (to be) delen? Deel je verhaal van ongeveer 500-800 woorden via redactie@wij.nl. Extra leuk als je ook 2 á 3 foto’s meestuurt. Wil je graag anoniem blijven? Dat kan. Vermeld dit er dan bij. Let op: verhalen die elders al online verschenen zijn, worden niet gepubliceerd.