Niks is veilig tijdens etenstijd

Geen honger meer? Dan kun je net zo goed je bestek naar de andere kant van de kamer slingeren. En als hij er echt genoeg van heeft dan lijken die lepels en vorken ineens onschuldig, als je ziet dat er nog een halfvol bord met eten achteraan geworpen wordt.

Slapen? Nu? Nee.

Geen zin om naar bed te gaan? Dan lanceer je de speen toch lekker naar een andere dimensie. Dikke vette tip tussendoor, bespaar niet op die speentjes. Ga voor de glow-in-the-dark varianten. Dan hoef je om 03:00 uur ’s nachts met je complete Sleepy Joe-hoofd alleen nog maar te denken dat je door de Dead Marshes uit The Lord of the Rings loopt. Follow the lights … Al is dat in de film wel het slechtste advies wat je kunt krijgen. In real life loopt het gelukkig beter af, want je vindt de speen, geeft hem aan de kleine en duikt zelf weer slaapdronken je eigen bed in.

Thuisblijven!

Geen zin om mee op pad te gaan? Dan ga je toch lekker languit in de kamer liggen, gepaard gaande met een snerpend nasaal geluid waar zelfs David Attenborough nog vreemd van op zou kijken. Dit hebben we overigens verrassend makkelijk onschadelijk kunnen maken door te roepen dat ‘ie dan maar alleen thuis blijft, en zelf gewoon aan te lopen. Nou, Femke Bol was er niks bij als je ziet hoe snel hij buiten stond met zijn jasje aan.

Zand als snack

Zijn ze net lekker in de tuin aan het spelen, en lijkt het erop dat ze zichzelf perfect kunnen vermaken, zodat papa even snel zijn appjes kan bijwerken? Nein, nein, nein, nein! De seconde dat je je hoofd wendt naar de telefoon hebben ze allebei hun mond vol zand gestopt. Want op die leeftijd is dat blijkbaar nog lekker. Inmiddels zijn onze bourgondische smaakpapillen dusdanig ontwikkeld dat we daar allang geen genoegen meer mee nemen. Maar denk je dat vragen dat niet meer te doen werkt bij dit broekventje, deze belhamel, deze schavuit, deze schobbejak? Nee, natuurlijk niet. Terwijl je het zegt kijkt hij je aan met het allergrootste pretgezicht denkbaar, terwijl een nieuw handje vol met zand zich zeer langzaam en met militaire precisie richting de mond beweegt. De boef.

Maar hoe zit dat dan met Livvy?

Die vindt het allemaal wel prima. Die ziet die gekke broer zich overal ontzettend druk over maken en denkt enkel: Laat ‘m maar lekker. Die laat Lewis lekker overal voor opdraaien, zodat zij haar krediet voor andere zaken in kan zetten. Wat dat is weten we nog niet, maar die rekening gaat heus nog wel een keer geïnd worden.

Pechvogel Livvy

Overigens heeft Livvy wel wat anders aan haar hoofd. Die meid zit inmiddels voor de zoveelste keer onder de uitslag, eczeem, weet ik veel wat het nu weer is. Deze kleine meid heeft al zoveel tegenslagen en pijn moeten doorstaan, tegen de tijd dat die groot is kan ze alles handelen.

Het breekt je hart om haar te zien huilen, schreeuwen, krijsen van de pijn en jeuk. Beentjes allebei schoppend in de lucht. Vaak midden in de nacht, als het slaapzakje (a.k.a. “tasje”) of het dekentje te warm begint te worden. Dat gaat werkelijk door merg en been. En er is zo weinig dat je ertegen kan doen. Na Sudocrem, en weet ik veel hoeveel andere zalfjes hebben we dan eindelijk iets voorgeschreven gekregen van de dokter. Dat in combinatie met een zetpil iedere nacht lijkt nu langzaam voor verbetering te zorgen.

Waterpokken, where are you?

Wat dan wel weer bijzonder is, waterpokken hebben ze allebei nog steeds niet gehad. Terwijl er al twee periodes van langer dan een maand zijn geweest waarop het heerste op het kinderdagverblijf. Zelfs toen Livvy met haar hand vol over het gezicht van een kindje ging dat helemaal onder zat; niks, nada, noppes, niente. Iets met weerstand wellicht.

Alles onder controle …

Natuurlijk zul je net zien dat ze die waterpokken krijgen op het moment dat je denkt dat alles zich in stille wateren begeeft. Want dat is toch wel de rode lijn door de inmiddels bijna twee jaar dat die twee boeven op aarde zijn. Net als je denkt alles onder controle te hebben, een bepaald ritme te pakken hebt, een bepaald ritueel onder de knie hebt … precies dan wordt alles weer helemaal op z’n kop gegooid.

Wij zijn nu al heel benieuwd wat het volgende gaat zijn. I’ll let you know!

Meer Tweelingvader verhalen

Van nul naar twee: Jan over zijn start als tweelingvader
Tweelingvader Jan: ‘Tijd is ineens een heel vreemd begrip’
Tweelingvader Jan zwicht voor ‘de babyborrel’

Ook je verhaal delen?

Heb jij een bijzonder, mooi, ontroerend of grappig verhaal en wil je die graag met andere mama’s (to be) delen? Deel je verhaal van ongeveer 500-800 woorden via redactie@wij.nl. Extra leuk als je ook 2 á 3 foto’s meestuurt. Wil je graag anoniem blijven? Dat kan. Vermeld dit er dan bij. Let op: verhalen die elders al online verschenen zijn, worden niet gepubliceerd.