Leven van fles naar fles

Je leeft van fles naar fles. Voeding geven, boertje laten, in slaap laten vallen, wegleggen. Oh nee, toch niet. Kom toch maar bij papa. Wiegje erbij, wachten, even rondlopen als ze beginnen te huilen. Ze slapen. Je kijkt op de klok en ziet dat het over een half uur alweer opnieuw begint. Snel nog even alle zooi opruimen, een halve was wegwerken … en daar melden ze zich weer.

Doe dat vier of vijf keer en je beseft: deze dag is alweer bijna voorbij.

Hobby’s zijn bonussen

Hobby’s, sporten en allerlei taakjes kun je in deze fase eigenlijk vergeten. Dat zijn enorme bonussen geworden. Je probeert het soms te combineren. Een boek lezen of gamen terwijl één van die hummeltjes in je armen ligt. En je hoopt dat hij snel in slaap valt.

Maar dit is eerder uitzondering dan regel, en daar moet je je op instellen. Anders voelt het elke keer als een teleurstelling als je niet kunt doen wat je van plan was. Zeker met twéé van die jengelende bengeltjes.

Altijd alle zeilen bijzetten

Als mijn vrouw Anke thuis is terwijl ik aan het werk ben, of als ik alleen op papadag ben en zij even snel de deur uit moet, dan is het simpel: alle zeilen bijzetten. Mensen die zeggen dat ze in de babytijd Netflix hebben uitgespeeld, moeten echt even naar de dokter. Of je moet een aflevering 347 keer op pauze zetten, en misschien lukt het dan om er één per dag te kijken.

Maar ook als je samen thuis bent, is het bijzonder als je even tijd voor jezelf hebt. Je kunt er niet eentje aan je partner geven en zeggen dat je iets voor jezelf gaat doen … er is er namelijk nog een.

Stel je erop in en probeer te genieten van de kleine geluksmomentjes.

Leven in een cocon

Stel je erop in en probeer te genieten van de kleine geluksmomentjes. Tijd is ineens heel kostbaar en tegelijk een heel raar begrip. De dag is voorbij voor je het doorhebt, en je wordt je ineens heel bewust van alles wat je normaal op een dag doet. Denk niet te veel na over de wereld buiten, die gewoon op volle toeren doordraait.

Je leeft in je eigen coconnetje en dat is helemaal prima. In dat coconnetje zit jouw gezin: je vrouw en je twee kinderen. Daarvan genieten en daar tijd voor hebben is het mooiste wat er is. (Kokhals, barf! Maar een cliché is een cliché met een reden.)

Lees ook: De voordelen van betrokken vaders

De kleine grote momenten

Een ultiem genietmoment voor mij is als ik thuiskom na een werkdag, de fles geef, snel kook en eet, ondertussen die twee rustig probeer te houden, en er dan eentje in mijn arm neem. In een dekentje gewikkeld, samen buiten in de ligstoel in de tuin, kijkend naar de zonsondergang.

Een vredig slapend bengeltje in je armen, een boekje erbij. Er kan je op zo’n moment echt niets gebeuren. Fantastisch.

Dat zijn de momenten waar je het van moet hebben. Iedereen zegt dat je van deze tijd moet genieten, omdat het voorbij is voor je het doorhebt. En dat geloof ik. Daarom sta ik tijdens dit soort momenten heel bewust stil en geniet ik met volle teugen.

Want ja, is dit niet gewoon het mooiste dat er is?

Lees ook: Van nul naar twee: Jan over zijn start als tweelingvader