Bonusmama

Paula heeft twee zoons uit een eerdere relatie met een man. Ik ben hun bonusmama. Althans, zo noemen we het zelf graag. Of zij dat ook zo zien? Dat blijft een beetje de vraag. Soms heb ik het idee dat ze eerder denken dat ík degene ben die ‘in de bonus’ was. En daar hebben ze misschien ook wel een punt. Voor de boys kwam ik er gratis bij, maar zij hadden hier niet om gevraagd. Samen kregen Paula en ik in 2024 een dochter: Lexi.

Verliefd op Bonaire

Ons verhaal begint op Bonaire. Ik werkte daar als verloskundige en had net mijn huis gekocht. Mijn plan was duidelijk: hier zou ik mijn leven opbouwen. Tot Paula op mijn pad kwam. Zij werkte daar op dat moment ook als verloskundige. Wat volgde was een intense en mooie periode waarin we verliefd werden - en waarin ook meteen duidelijk werd dat liefde niet altijd praktisch is.

Na twee jaar latten namen we een besluit: ik zou teruggaan naar Nederland. Paula kon niet met haar zoons naar Bonaire emigreren, hun vader woont immers in Nederland. Een logische keuze, maar wel één die alles veranderde. Terugkomen in Nederland was wennen. Maar sommige keuzes voelen meteen goed, zelfs als ze niet makkelijk zijn.

En ja, vrij snel ging het gesprek over … zaad

Een salsa-avond die alles veranderde

Tijdens mijn tijd op Bonaire ontmoette ik Dave en Martin. Op een salsa-avond - zoals dat gaat - raakten we aan de praat. En ja, vrij snel ging het gesprek over … zaad. We lachen er nog steeds om hoe natuurlijk dat onderwerp ineens op tafel kwam. Wat begon als een luchtig gesprek over kinderwens en donorschap, bleek achteraf het begin van iets veel groters.

We wisselden contactgegevens uit. En later ontdekten we iets wat het verhaal bijna te mooi maakt om toeval te zijn: Dave en Martin woonden op nog geen vijf minuten afstand van Paula’s huis in Amsterdam. Soms valt alles gewoon op z’n plek.

De donor die familie werd

Ik was niet actief op zoek naar een donor. Maar als ik erover nadacht, wist ik wel wat ik belangrijk vond: iemand die betrokken wilde zijn, zonder verwachtingen of verplichtingen. En vooral: openheid. Ik vind het belangrijk dat een kind weet waar het vandaan komt. Dave bleek precies dat te willen. Hij wilde iemand helpen met een kinderwens, zonder daar iets voor terug te verwachten. Na meerdere gesprekken zaten we opvallend snel op één lijn. We maakten duidelijke afspraken en groeiden steeds dichter naar elkaar toe. Dave en Martin zijn inmiddels geen ‘donoren’ meer in de klassieke zin van het woord. Ze zijn onderdeel van ons leven. En daar zijn we ze ontzettend dankbaar voor.

Hormonen? Ik noemde ze liever demonen

Hormonen, gekneusde ribben en een droombevalling

Na drie maanden was het raak: ik was zwanger. Zwanger zijn vond ik - laten we eerlijk zijn - pittig. Ik had gekneusde ribben dankzij een kleine kickbokser in mijn buik en mijn humeur liet ook regelmatig te wensen over. Hormonen? Ik noemde ze liever demonen.

Lees ook: Zwangerschapshormonen: dit doen ze met je lichaam

De bevalling was alles wat we hoopten dat het zou zijn. Thuis. In bad. Rustig en intiem. Paula begeleidde een groot deel van de bevalling zelf. Als verloskundigen samen je eigen kind op de wereld zetten, dat is bijna niet in woorden te vatten. Het was intens, bijzonder en vooral heel mooi.

Roze wolk met randjes

De kraamtijd was … laten we zeggen: niet alleen maar roze. We hadden een baby die veel huilde. En een moeder (ik dus) die dat ook deed. Slaapgebrek, onzekerheid en emoties maakten het een turbulente periode. Maar zoals dat gaat: het werd langzaam beter. En nu, bijna twee jaar later, kunnen we zeggen dat we echt in een fijne fase zitten.

Lexi groeit op met twee mama’s, twee grote broers en Dave en Martin als vertrouwde gezichten in haar leven. De jongens zijn echte puberbroers - inclusief alles wat daarbij hoort. Onze band met de vader van de jongens is goed, ook dat maakt ons gezin sterker. Met Dave heeft Lexi een opvallend natuurlijke klik. Alsof ze iets herkent wat ze nog niet kan benoemen. Ze weet nog niet dat hij haar donorvader is, daar is ze nog te jong voor. Maar als de tijd daar is, zullen we haar dat open en eerlijk vertellen.

“Voelt het wel echt als jullie kind?”

Het is een vraag die we regelmatig krijgen. Het korte antwoord? Ja. Absoluut. Voor Paula voelt Lexi net zo eigen als haar zoons. En voor mij is er geen enkele twijfel: zij is onze dochter. Ons kind. Liefde laat zich niet definiëren door biologie alleen. Toch merken we dat mensen nieuwsgierig blijven. Dat ons gezin vragen oproept. Dat het nog niet voor iedereen vanzelfsprekend is.

Ook je verhaal delen?

Heb jij een bijzonder, mooi, ontroerend of grappig verhaal en wil je die graag met andere mama’s (to be) delen? Deel je verhaal van ongeveer 500-800 woorden via redactie@wij.nl. Extra leuk als je ook 2 á 3 foto’s meestuurt. Wil je graag anoniem blijven? Dat kan. Vermeld dit er dan bij. Let op: verhalen die elders al online verschenen zijn, worden niet gepubliceerd.