Zwanger worden wordt vaak omschreven als een magische tijd. Overal hoor je verhalen over de “roze wolk”, over het geluk, over hoe bijzonder het is om een nieuw leven te dragen. En begrijp me niet verkeerd: dat gevoel bestaat ook echt. Het moment dat je je baby voelt bewegen, of wanneer je voor het eerst naar een echo kijkt, dat zijn momenten die je nooit meer vergeet. Maar wat er minder vaak wordt verteld, is dat het leven ondertussen gewoon doorgaat. En soms ook behoorlijk ingewikkeld wordt.

Eind van mijn relatie

Tijdens mijn zwangerschap liep mijn relatie stuk. Iets wat ik nooit had zien aankomen, en al helemaal niet in een periode waarin je juist samen hoort uit te kijken naar een nieuw hoofdstuk. In mijn hoofd had ik altijd hetzelfde plaatje voor mijn gezin: papa, mama en een kleintje. Samen een gezin vormen. Samen slapeloze nachten doorkomen. Samen leren hoe je ouder wordt.

Maar ineens stond ik daar alleen. Niet alleen in de zin van dat er niemand om me heen was, want gelukkig heb ik mensen die om mij geven. Maar wel alleen in de verantwoordelijkheid. Alleen in de beslissingen. Alleen in de toekomst die ineens heel anders werd dan ik altijd had gedacht.

Vragen zonder handleiding

Wat doe je als je relatie stukgaat terwijl je zwanger bent? Hoe ga je om met alle emoties die daarbij komen kijken, terwijl je lichaam ondertussen ook verandert en je probeert sterk te blijven voor het kleine leven dat groeit in je buik? Dat zijn vragen waar ik geen handleiding voor kreeg. En eerlijk gezegd voelde het soms alsof ik faalde. Alsof het mij niet gelukt was om het “perfecte plaatje” waar te maken. Terwijl je ondertussen ook gewoon probeert te blijven functioneren. Werken. Doorzetten. Sterk blijven.

Mijn geloof, mijn steun

In die periode ben ik ook meer gaan leunen op mijn geloof. Op God. Op momenten dat ik het zelf niet meer wist, vond ik daar rust. Niet omdat alles ineens makkelijk werd, maar omdat ik het gevoel had dat ik het niet helemaal alleen hoefde te dragen.

Maar wanneer geef je toe dat het soms te veel wordt?

Ik werk fulltime. Dat betekent dat mijn dagen vaak vroeg beginnen en laat eindigen. Werk, huishouden, zorgen, plannen, regelen. En ergens tussendoor probeer je ook nog een moeder te zijn die het goed doet. Maar wanneer geef je toe dat het soms te veel wordt?

Als moeder wil je sterk zijn

Dat is iets waar ik zelf nog steeds mee worstel. Want als moeder wil je sterk zijn. Je wilt laten zien dat je het aankunt. Dat je alles kunt dragen. Maar de waarheid is: soms voelt het gewoon zwaar. Juist op die momenten probeer ik terug te gaan naar mijn geloof. Even stil te worden. Te bidden. Kracht te vragen. En hoe klein het soms ook is, het helpt me om weer door te gaan.

Wat ook moeilijk kan zijn, is wanneer de andere ouder niet meewerkt zoals je had gehoopt. Wanneer je merkt dat de verantwoordelijkheid niet eerlijk verdeeld wordt, of wanneer je je alleen voelt in iets wat eigenlijk door twee mensen gedragen zou moeten worden. Dat zijn momenten waarop je je afvraagt: hoe ga ik dit doen? Toch leer je gaandeweg iets belangrijks. Namelijk dat je sterker bent dan je dacht. Dat je dingen kunt dragen waarvan je nooit had verwacht dat je ze zou kunnen dragen. En dat moeder worden je niet alleen kwetsbaar maakt, maar ook krachtig.

Ik vertrouw op een plan van God

Mijn leven ziet er misschien anders uit dan ik ooit had gepland. Het gezin dat ik voor ogen had, ziet er niet hetzelfde uit. Maar dat betekent niet dat het minder waardevol is. Ik ben moeder geworden op een manier die ik nooit had voorzien. Soms voelt het zwaar. Soms voelt het onzeker. En ja, soms voelt het ook gewoon eenzaam. Maar het is ook echt. En in alles probeer ik te vertrouwen dat er een plan is, ook al begrijp ik dat niet altijd. Dat God met mij meegaat, juist ook in de moeilijke momenten.

Er is meer dan ‘de perfecte foto’s’

Daarom wilde ik mijn verhaal delen. Omdat ik in tijdschriften en op sociale media vaak alleen de mooie kant zie. De perfecte foto’s. De gelukkige verhalen. De roze wolk. En die mag er ook zijn. Maar er is ook een andere kant. Een kant waarin dingen anders lopen. Waarin relaties veranderen. Waarin je het ineens alleen moet doen. Waarin je twijfelt, huilt, doorzet en weer opstaat.

Misschien is het juist belangrijk om ook die kant te laten zien. Niet omdat het moederschap minder mooi maakt, maar omdat het laat zien hoe sterk moeders eigenlijk zijn. Ik ben 26 jaar. Ik werk fulltime. En ik ben moeder. Niet op de manier waarop ik het ooit had bedacht, maar wel met heel mijn hart.

Ook je verhaal delen?

Heb jij een bijzonder, mooi, ontroerend of grappig verhaal en wil je die graag met andere mama’s (to be) delen? Deel je verhaal van ongeveer 500-800 woorden via redactie@wij.nl. Extra leuk als je ook 2 á 3 foto’s meestuurt. Wil je graag anoniem blijven? Dat kan. Vermeld dit er dan bij. Let op: verhalen die elders al online verschenen zijn, worden niet gepubliceerd.