Rouwen na zwangerschapsverlies: ‘Je hoeft het verdriet niet op te lossen, luisteren is al genoeg’

Rouwen na zwangerschapsverlies: ‘Je hoeft het verdriet niet op te lossen, luisteren is al genoeg’

Laatst bijgewerkt: 16 november 2026 | Door: Deniz Kaplan

Ik heb meerdere zwangerschapsverliezen meegemaakt. Iedere keer begon er iets nieuws: hoop, plannen en een toekomstbeeld. En iedere keer dat het misging, verloor ik niet alleen een zwangerschap, maar ook het leven dat ik in mijn hoofd al een beetje had opgebouwd. Wat ik moeilijk vond, was dat de wereld om mij heen vaak snel weer doorging. Inmiddels ben ik moeder en kijk ik terug op deze moeilijke periode. Wat heeft mij geholpen en wat kun je betekenen voor iemand die een zwangerschap heeft verloren?

Mijn verdriet wegstoppen lukte niet

Ook een volgende zwangerschap wist de eerdere verliezen niet uit. Juist opnieuw zwanger zijn bracht naast blijdschap ook angst en onzekerheid met zich mee.Wat ik zelf heb geleerd, is dat je gevoelens en emoties bij rouw eigenlijk niet uit de weg kunt gaan. Je kunt proberen door te gaan en het verdriet weg te stoppen, maar vroeg of laat komt het naar boven.

Bij mijn eerste miskraam probeerde ik bijvoorbeeld gewoon weer te werken en professioneel te blijven. Dat hield ik ongeveer een week vol, totdat ik achter mijn computer volledig in huilen uitbarstte.

Wat mij hielp tijdens het rouwen

Praten hielp mij, maar vooral wanneer iemand niet direct met adviezen of oplossingen kwam. Vragen als: ‘Hoe voel je je?’, ‘Wat kan ik voor je betekenen?’ of ‘Wat zou jou vandaag helpen?’ vond ik veel waardevoller. Zulke vragen zetten je ook zelf aan het denken over je gevoelens. Tijdens rouw en verlies ben je namelijk zelf zoekende: wat voel ik eigenlijk, wat heb ik nodig en hoe geef ik dit verlies een plek?

Rouwproces na een miskraam
» Lees ook
Rouwproces na een miskraam

Wat ik vooral nodig had, was herkenning en erkenning. Niet iemand die mijn verdriet probeerde weg te nemen, maar iemand die luisterde en begreep dat het er mocht zijn. Erkenning kan troost geven en pijn verzachten. Het laat je voelen: ik zie wat je doormaakt, ook al kan ik het niet voor je wegnemen.

De wereld gaat verder, maar je verdriet blijft

Het moeilijkste vond ik misschien wel dat de omgeving op een gegeven moment verder gaat. In het begin wordt er veel gevraagd hoe het met je gaat, maar na een paar weken wordt het stiller. Alsof je verdriet is verdwenen, terwijl het er nog gewoon is. Juist dan kunnen ervaringen van gelijkgestemden heel waardevol zijn. Het geeft herkenning, maar ook hoop. Anderen hebben dit gevoeld en hebben uiteindelijk een manier gevonden om met hun verlies verder te leven.

Verdriet én leven naast elkaar

Ik weet nog dat ik op internetforums afstruinde, op zoek naar verhalen zoals het mijne. Ik herinner me bijvoorbeeld een collega die haar dochter op 21-jarige leeftijd door ziekte had verloren. Haar verlies was natuurlijk anders dan het mijne, maar haar verhaal over haar dochter, het gemis en hoe zij met haar verdriet had leren leven, gaf mij vertrouwen. Het liet mij zien dat verdriet en verder leven naast elkaar kunnen bestaan.

Je hoeft niet alleen te rouwen

Pas jaren later ontdekte ik hoeveel mogelijkheden er eigenlijk zijn om die herkenning te vinden. Er bestaan rouwcafés, boeken over rouw en verlies, lotgenotencontact en zelfs boeken die kinderen kunnen helpen om verlies en hun gevoelens te begrijpen. Ik had gewild dat ik dat eerder had geweten. Misschien is dat uiteindelijk wat ik andere vrouwen vooral zou willen meegeven: je hoeft niet te wachten totdat je verdriet ‘over’ is om verder te mogen gaan. Geef je gevoelens ruimte, zoek herkenning en blijf erover praten wanneer jij daar behoefte aan hebt.

Tip
Voor de mensen om iemand heen: blijf ook later nog vragen hoe het gaat. Je hoeft het verdriet niet op te lossen. Luisteren, erkennen en er zijn kan al ontzettend veel betekenen.

Hoe ga je op het werk om met zwangerschapsverlies?

Inmiddels ben ik moeder en kijk ik anders terug op alles wat ik heb meegemaakt. Mijn ervaringen hebben mij niet alleen persoonlijk gevormd, maar hebben mij ook doen beseffen hoe weinig we soms weten over rouw na zwangerschapsverlies. Hoe praat je erover? Wat heeft iemand werkelijk nodig? En hoe ga je verder wanneer je omgeving alweer verder lijkt te zijn?

Maak het bespreekbaar

Vanuit mijn achtergrond in HR ben ik mij mede door mijn eigen ervaringen steeds meer gaan verdiepen in rouw en verlies. Ik wil deze onderwerpen bespreekbaar maken, juist omdat ik zelf heb ervaren hoe waardevol het is wanneer iemand niet probeert het verdriet op te lossen, maar bereid is om naar je verhaal te luisteren.

Waarom begeleiding na een miskraam zo belangrijk is
» Lees ook
Waarom begeleiding na een miskraam zo belangrijk is

Bied steun

Mijn eigen ervaringen hebben ook mijn blik als HR-professional veranderd. Ik denk dat juist HR of een leidinggevende open en eerlijk mag zijn. Bijvoorbeeld door te vragen: ‘Wil je dat je collega’s weten wat er is gebeurd?’, ‘Wil je er zelf iets over vertellen of kunnen wij daarin iets betekenen?’ en vooral: ‘Wat heb je van ons nodig?’ Daarmee bied je steun zonder de regie uit handen van de medewerker te nemen. Je hoeft niet te bepalen dat iemand thuis moet blijven, alles uit handen te nemen of het verdriet proberen op te lossen.

Laat degene die het verlies meemaakt het tempo bepalen, op zijn of haar eigen manier. Maar laat tegelijkertijd voelen dat diegene het niet alleen hoeft te doen, want rouwen hoeft echt niet alleen.

Ruimte geven betekent niet loslaten

Dat is uiteindelijk ook waar mijn persoonlijke en professionele ervaringen voor mij samenkomen: ruimte geven betekent niet loslaten. Het betekent naast iemand blijven staan, zonder voor diegene te bepalen hoe rouw eruit zou moeten zien.

Ook je verhaal delen?
Heb jij een bijzonder, mooi, ontroerend of grappig verhaal dat je graag met andere (aanstaande) mama’s wilt delen? We horen het graag! Mail jouw verhaal naar redactie@wij.nl o.v.v. Mijn verhaal. Je mag ook 2 of 3 foto’s meesturen. Blijf je liever anoniem? Geen probleem, geef dit dan even aan. Houd er wel rekening mee dat we alleen verhalen publiceren die nog niet eerder ergens anders online zijn verschenen. Lees meer over jouw verhaal delen met WIJ.
Beeld: Getty Images/ChayTee