Prinses Laurentien roept alle ouders op om dit te doen

Prinses Laurentien roept alle ouders op om dit te doen

Laatst bijgewerkt: 25 juni 2026 | Door: Prinses Laurentien

Laatst sprak ik een jonge vader die me toevertrouwde: “Ik weet gewoon niet zo goed wat ik met zo’n baby aan moet.” Zijn dochtertje was nog maar een paar weken oud. Ze sliep, dronk, huilde en keek af en toe een beetje om zich heen. “Mijn vrouw praat de hele dag tegen haar," vertelde hij lachend en misschien zelfs een beetje gegeneerd. “Als ik eerlijk ben dacht ik soms: lieverd, overdrijf je niet een beetje? Ze is toch nog te klein om iets te begrijpen? Kan ze je al verstaan?”

Ik moest glimlachen. Dit herken ik zó uit mijn eigen omgeving. Want laten we eerlijk zijn, veel vaders voelen zich zo tijdens de zwangerschap en na de geboorte. Ze voelen zich intens betrokken. Maar omdat baby’s nog zo klein en kwetsbaar zijn - en de moeder die mega-prestatie van de geboorte heeft geleverd - gaat de aandacht vrijwel automatisch naar de moeder. Bij afspraken wordt vooral háár gevraagd hoe het gaat. Zij draagt de baby, voedt het, kent ieder geluidje. En die zo belangrijke vader staat er soms een beetje naast, zoekend naar zijn plek.

Belang van verbinding

Natuurlijk zijn er ook veel vaders die vanaf het eerste moment precies weten wat ze moeten doen en alle tijd met hun kleintje volop benutten. Toch is het nog steeds de realiteit dat meer vaders weer snel aan het werk gaan dan moeders. Daardoor missen zij soms juist die lange, rustige momenten samen. Terwijl juist in die kleine dagelijkse momenten iets belangrijks ontstaat: verbinding.

Want dat is waar het om gaat. Een baby luistert al vanaf de zwangerschap naar stemmen. Herkent ritme, klanken en emoties. Iedere keer dat je als ouder praat, neuriet, lacht of reageert, gebeurt er iets bijzonders in dat kleine brein. Miljoenen verbindingen in de hersenen schieten wortel of worden aangelegd.

Er gebeurt onzichtbaar ongelooflijk veel, met iedere blik, ieder woord

Praat tegen je kleintje

Wacht niet met praten tot je kleine iets ‘terugdoet’. In tegendeel. Wacht niet op die glimlach, dat woordje of een reactie. Want taal en hechting beginnen juist vóórdat een kind kan praten. Vaders hoeven dus niet beter te worden in baby’s, maar ze vooral te laten voelen dat je er bent. Dat is al genoeg. Je hoeft geen perfecte verhalenverteller te zijn. Het hoeft niet groots of ingewikkeld. Vertel gewoon wat je doet. Wat je ziet en wat je denkt.

“We gaan je sokjes aantrekken.”
“Kijk eens naar die boom.”
“Zullen we een rondje wandelen?”
“Jij maakt mij zo blij!”

Een baby leert niet van moeilijke woorden, maar van jouw aandacht, jouw stem en jouw aanwezigheid. En misschien is dat precies waarom ook vaders zó belangrijk zijn. Omdat iedere stem anders klinkt. Iedere ouder praat op zijn eigen manier. Kinderen leren juist van die verschillen. Van het speelse, het praktische, het rustige of het uitbundige.

Je baby luistert

Dus aan álle ouders is de simpele boodschap: praat tegen je baby. Ook als je denkt dat het gek voelt. Ook als je baby alleen maar kijkt of gaapt. Dat ís contact. Dat ís verbinding. En geloof me: hij luistert.

Misschien voelen de eerste maanden soms alsof je weinig terugkrijgt. Maar er gebeurt onzichtbaar ongelooflijk veel. Iedere blik, ieder woord en ieder grapje bouwt mee aan vertrouwen, taal en veiligheid. Niet later. Nu al. Ouderschap begint met iets heel kleins: je stem laten horen.

Prinses Laurentien

Over prinses Laurentien

Prinses Laurentien van Oranje zet zich intensief in voor Taalschatten, dat als doel heeft alle kinderen in Nederland op het juiste taalniveau aan de basisschool te laten beginnen. Daarbij is taalverwerving in de eerste 1.000 dagen van een kind van cruciaal belang. Ze is getrouwd met prins Constantijn, de jongste broer van koning Willem-Alexander, en samen hebben ze drie kinderen: Eloise, Claus-Casimir en Leonore.

Deze column is eerder verschenen in magazine WIJ. Lees ook de vorige column van prinses Laurentien.

Beeld: iStock.com/PeopleImages