Prinses Laurentien: 'Het hoeft niet perfect te zijn. Het gaat om aandacht en verbinding'
Ouderschap is eigenlijk topsport. Niet omdat ouders dat zo willen, maar omdat het zo voelt. We willen alles tegelijk zijn: een liefdevolle ouder, een fijne partner, een goede werknemer. Je wil ook nog sporten, je vrienden zien, de was doen en onthouden wanneer de tandartsafspraak is. En ergens tussendoor probeer je ook nog jezelf niet kwijt te raken. Veel ouders die ik spreek zeggen hetzelfde: ‘Ik kom nergens meer aan toe. Niet aan mezelf. Niet aan mijn relatie. En soms, pijnlijk genoeg, ook niet aan echte rust met mijn kind.’
De druk van het goed moeten doen
Als je zwanger bent of net een kind hebt, voel je nog een extra druk: dat stemmetje dat zegt dat je het ook nog ‘góed’ moet doen voor de ontwikkeling van je kind. Taalrijk opvoeden. Voorlezen. Praten. Benoemen. Alsof het weer iets is dat móet. Dat gevoel herken ik. Want als alles moet, mag niets meer vanzelf. Terwijl ouderschap juist bestaat bij de gratie van het alledaagse. Van het rommelige. Van het samen doen en onderzoeken, en kijken wat werkt in de praktijk.
Zo ontstaat taal
Wat we soms vergeten, is dat taal niet ontstaat uit perfecte omstandigheden. Juist niet. Taal groeit niet in schema’s of methodes. Taal ontstaat tijdens het praten, als je samen bent, elkaar aandacht geeft of naar elkaar kijkt. In die paar minuten voordat het licht uitgaat. Wanneer de dag voorbij is. Wanneer je kind tegen je aan kruipt en de wereld even klein wordt.
TIP: Ontdek het belang van taal in de eerste 1000 dagen
Vertel een verhaal
Gewoon samen praten, voorlezen of een verhaal vertellen zijn geen opvoedkundige prestaties. Geen investeringen met zichtbaar rendement. Het is een rustmoment. Een moment waarop jij niets hoeft te doen, behalve er met volle aandacht te zijn en de verbinding op te zoeken. Je hoeft het verhaal niet perfect te vertellen of voor te lezen. Het mag ook kort zijn. Het gaat om het samen zijn.
Juist in die rustige momenten gebeurt er iets bijzonders. Je kind luistert niet naar wat je zegt maar juist ook naar hóe je het zegt, welk gezicht je erbij trekt. Naar het ritme. Naar de veiligheid die daarin zit. En misschien voel jij dat zelf ook. Dat je schouders iets zakken. Dat de dag van je afglijdt. Dat je even niet hoeft te presteren. Dat is taalrijk opvoeden. Niet als extra taak, maar als bijvangst en verbinding.
Lees ook: 6x waarom hetzelfde boek voorlezen goed is
Het hoeft niet altijd beter
Veel ouders denken dat ze tekortschieten omdat ze moe zijn, geen energie meer hebben. En omdat ze denken dat ze méér zouden moeten doen. Maar nabijheid vraagt geen energie, het gééft energie. Juist omdat het klein mag zijn en het niet perfect hoeft. Dus als je vandaag het gevoel hebt dat alles te veel is: laat iets los. Niet je kind. Niet jezelf. Maar het idee dat het allemaal beter, slimmer of intensiever moet. Een verhaal. Een stem. Een paar minuten samen. Dat is genoeg. Vandaag. En morgen weer.
En soms is dát precies wat ouderschap nodig heeft: dat er even niets hoeft - behalve samen zijn.
Over prinses Laurentien
Prinses Laurentien van Oranje zet zich intensief in voor Taalschatten, dat als doel heeft alle kinderen in Nederland op het juiste taalniveau aan de basisschool te laten beginnen. Daarbij is taalverwerving in de eerste 1.000 dagen van een kind van cruciaal belang. Ze is getrouwd met prins Constantijn, de jongste broer van koning Willem-Alexander, en samen hebben ze drie kinderen: Eloise, Claus-Casimir en Leonore.
Dit artikel is eerder verschenen in magazine WIJ.
