Evelien: 'Ik ging voor de vierde baby, maar we zagen drie hartjes'
Er zijn momenten in het leven die alles veranderen. Momenten waarop de tijd even stilstaat, je hoofd overloopt en je hart tegelijkertijd breekt en groeit. Voor mij was dat het moment waarop ik hoorde dat ik zwanger was van een identieke drieling. Ik was al mama. Van pubers en van een kleuter. Ik dacht dat ik het moederschap ondertussen wel kende. Dat ik wist hoe het voelde om verrast te worden, moe te zijn, lief te hebben tot het pijn doet. Maar niets, écht niets, had me voorbereid op dat ene echo-moment waarop de arts zei: “Ik zie er niet één … niet twee … maar drie.”
Drie.
Drie hartjes.
Drie levens.
En ergens ook drie keer zoveel vragen.
Blijdschap en angst naast elkaar
Ik lachte. Ik huilde. Ik dacht dat het een grap was. En daarna kwam de stilte. Want naast de blijdschap was er ook angst. Mag je bang zijn terwijl je zo dankbaar bent? Mag je twijfelen terwijl je weet dat dit een wonder is? Ik ontdekte: ja. Dat mag. Mijn zwangerschap was geen Instagram-perfect verhaal. Het was er één van lichamelijke uitputting, mentale chaos en nachten waarin ik wakker lag en rekende: hoe doen mensen dit? Hoe draag je straks zes kinderen, zes persoonlijkheden, zes noden - terwijl je jezelf niet wil verliezen?
En toch… Elke schop in mijn buik voelde als een bevestiging: wij doen dit samen. Zonder reductie. Zonder shortcuts. Met open ogen en een open hart.
Bevallen met chaos en pure liefde
De bevalling zelf voelt nu soms als een waas. Een mix van adrenaline, controle loslaten en vertrouwen op je lijf terwijl je hoofd “help” schreeuwt. Maar ik weet nog hoe ik hen zag. Drie kleine meisjes. Zo kwetsbaar. Zo sterk. En hoe ik dacht: dit is chaos, maar ook pure liefde.
Vandaag is het leven luid.
Er zijn wasmanden die zich vermenigvuldigen alsof ze zelf kinderen krijgen.
Mensen kijken me soms aan in de winkel alsof ik aan hamsterdrang lijd wanneer ik met een kar
vol luiers passeer.
En ja; ik ben vaak moe.
Maar ik ben ook rijk.
Rijk aan knuffels, aan geroep “mamaaaa”, aan kleine handjes die me nodig hebben.
Rijk aan een leven dat niet perfect is, maar wel echt.
Als ik iets geleerd heb, dan is het dit:
Je hoeft het niet allemaal te weten om een goede moeder te zijn.
Je hoeft niet altijd sterk te zijn.
Je hoeft alleen te blijven staan. Elke dag opnieuw.
En soms … is dat al meer dan genoeg.
Zes kinderen leerden mij dat liefde geen grenzen kent.
Dat je hart kan breken én groeien tegelijk.
Dat je soms struikelt, maar nooit alleen valt.
Ik ben mama. Van zes.
En elke dag opnieuw is dat het grootste avontuur dat ik ooit durfde aangaan.
Lees ook: Melissa bleek zwanger van een drieling: ‘In één klap een groot gezin’
Ook je verhaal delen?
Heb jij een bijzonder, mooi, ontroerend of grappig verhaal en wil je die graag met andere mama’s (to be) delen? Deel je verhaal van ongeveer 500-800 woorden via redactie@wij.nl. Extra leuk als je ook 2 á 3 foto’s meestuurt. Wil je graag anoniem blijven? Dat kan. Vermeld dit er dan bij. Let op: verhalen die elders al online verschenen zijn, worden niet gepubliceerd.