De vraag die we het vaakst kregen was: “Past dat wel?” En eerlijk, dat snap ik wel. We wonen met z’n vijven in een Adria Matrix camper: Jordi, ik, Noraly van 10, Xavi van 7 en kleine Mailey, die net 1 jaar is geworden. En ik ben zwanger van onze vierde!

Straks wonen we dus met z’n zessen + de hond op twaalf vierkante meter, dat klinkt misschien krap, en eerlijk is eerlijk: dat is het soms ook. Alles in de camper heeft een dubbele functie. De bedden zijn ook een bank, de tafel is ook een knutselplek en elke kast zit tot de nok toe vol. Maar het went verrassend snel.

Onze camper

Een nieuwe droom in Portugal

We zijn niet zomaar aan het rondrijden. We hebben een doel: we zoeken een eigen plekje in Portugal. En we hebben goed nieuws, want we zijn nu echt bezig met het kopen van een eigen stuk land! Het is soms best spannend. Land kopen in een ander land, terwijl je zwanger bent en drie kinderen om je heen hebt rennen, is een hele uitdaging. Maar als we op onze plek staan en over de bergen kijken, weten we dat we de juiste keuze hebben gemaakt. Hier kunnen onze kinderen straks opgroeien in de natuur.

Nooit meer alleen

Privacy hebben we niet echt meer. Je hoort en ziet alles van elkaar. Ik weet precies wie zijn vieze sokken laat slingeren (iedereen) en wie de laatste cracker heeft opgegeten (meestal Xavi) Maar het mooiste is dat we veel dichter naar elkaar zijn gegroeid. Maar het heeft ook nadelen hoor; in een kleine ruimte ruik je ook alles. En dan bedoel ik ook alles. Als Mailey een volle luier heeft weet de hele camper dat binnen drie seconden. De regel is simpel: wie het eerst ruikt moet de luier verschonen. Je raadt het al: sinds ik zwanger ben en mijn reukvermogen op superkrachtniveau zit, ben ik dus altijd de klos.

In Nederland was iedereen vaak druk met zijn eigen ding. Nu doen we alles samen. Als ik moe ben door de zwangerschap, helpen de kinderen extra goed mee. We zijn echt een team geworden. Natuurlijk is het niet altijd feest. Soms regent het drie dagen achter elkaar en zitten we elkaar in de weg. Maar zodra de zon gaat schijnen en we de deur van de camper open doen, is alles weer goed.

Het leven in een camper is geen sprookje

Op Instagram ziet het leven in een camper er vaak prachtig uit, maar het is niet altijd een sprookje. Soms zit het flink tegen. Zo stonden we een keer vast met de trekhaak op de grond. De camper kon geen kant meer op en uiteindelijk moesten we door een tractor losgetrokken worden.

We vertrokken in november en ook in Portugal is het dan gewoon winter. Het regende vaak en op een gegeven moment ontdekten we een lek. De hele opslagruimte onder de camper was nat en alles wat daar lag, was doorweekt. Omdat de camper niet goed geïsoleerd is, werden ook de kastjes met onze kleding vochtig. Helaas moesten we veel kleding weggooien. Toch zorgen juist dit soort tegenslagen ervoor dat je creatiever wordt. Je leert ervan en past je aan. Onze kleding ligt nu bijvoorbeeld in afsluitbare plastic bakken.

Met weinig gelukkig

Wat we hebben geleerd? Dat je helemaal niet veel spullen nodig hebt om gelukkig te zijn, de kinderen leren elke dag iets nieuws. Niet uit een schoolboek, maar door naar buiten te kijken. Noraly is druk bezig met Portugees leren en ziet hoe de bergen veranderen en Xavi telt de schapen langs de weg, en ziet allerlei verschillende dieren die we tegenkomen.

Spelende Mailey in de camper

Op ons Instagram account laten we alles zien. De mooie en minder mooie momenten. We hebben de luxe van een groot huis in geruild voor de vrijheid van de weg. En we kunnen niet wachten om ons vierde wondertje straks in Portugal te verwelkomen.

Ons eigen stukje land in Portugal wacht op ons, daar gaan we bouwen en groeien, maar tot die tijd genieten we van de weg ernaartoe. Want uiteindelijk maakt het niet uit hoeveel vierkante meter je hebt, zolang de liefde er maar in past. En bij ons is die liefde groter dan welke camper dan ook!

Ook je verhaal delen?

Heb jij een bijzonder, mooi, ontroerend of grappig verhaal en wil je die graag met andere mama’s (to be) delen? Deel je verhaal van ongeveer 500-800 woorden via redactie@wij.nl. Extra leuk als je ook 2 á 3 foto’s meestuurt. Wil je graag anoniem blijven? Dat kan. Vermeld dit er dan bij. Let op: verhalen die elders al online verschenen zijn, worden niet gepubliceerd.