Keuzes, keuzes

Regels? Die bepaal ik zelf. Geen discussies over opvoeding, geen gedoe met schoonfamilie (al weet ik dat er ook leuke zijn hoor) en vooral: nul procent kans dat ik mijn kind ooit moet delen in een co-ouderschapsregeling. Egoïstisch? Misschien. Bindingsangst? Zou best kunnen. Controledrang? Absoluut! Vast dingen waar een therapeut een interessante mening over zou hebben. Maar in plaats van een paar jaar praten over mijn keuzes, besloot ik ze gewoon te maken.

Alleen … wanneer doe je zoiets?

Bij mij kwam dat moment toen ik merkte dat ik aan het daten was met de verkeerde intentie. Ik zat tegenover iemand en dacht: vind ik hem eigenlijk wel echt leuk? Of ben ik gewoon aan het solliciteren naar een vader voor mijn toekomstige kind? Ondertussen kregen mijn vriendinnen allemaal kinderen en ik wilde graag in dezelfde fase zitten. Samen koffietjes doen met kinderwagens, onze kinderen samen laten opgroeien. Niet dat ik over tien jaar nog eens aankom als een soort spuit elf.

Knopen doorhakken

Tijdens een nachtje alleen naar zee, want iedereen weet dat je daar de beste levensbeslissingen neemt, werd het plan geboren:

• Die vent dumpen.
• Serieus gaan onderzoeken hoe ik dit zelf kon doen.

Eigenlijk was ik al een tijdje onbewust aan het voorsorteren. Toen ik mijn appartement kocht, wist ik: dit is stap één richting ooit een huisje kopen. Ik wisselde van baan, van de evenementensector naar het onderwijs. Niet alleen hiervoor trouwens, werken met kinderen vind ik oprecht het leukste dat er is, maar het gaf ook meer ritme en vrije tijd. Handig, als je van plan bent in je eentje een mens groot te brengen.

Steun van mijn familie

Na overleg met mijn familie, want laten we eerlijk zijn: een vangnet is geen luxe maar een noodzaak, trok ik de stoute schoenen aan. Afspraak bij een kliniek. Donor kiezen. Formulieren invullen. Alles regelen. En toen ging het ineens heel snel. Bij poging twee: zwanger. Nog steeds iets waar ik enorm dankbaar voor ben! De zwangerschap verliep voorspoedig. De bevalling ook, al moest daar wel een vierdaagse inleiding aan vooraf. Maar daarna begon het echte avontuur: het diepe.

De realiteit verliep toch iets anders

En eerlijk? Dat ging me toch iets minder vanzelfsprekend af dan ik vooraf in mijn hoofd had geregisseerd. Mijn zoon Don huilde in het begin best veel. En ik had natuurlijk bedacht dat ik alles zelf zou doen, want hé, dit was mijn keuze. Maar mijn moeder zag eerder dan ik dat dat geen houdbaar plan was. Zij zag dat ik moe was, nog voordat ik het zelf wilde toegeven. Dus bleef ze slapen. Ik kon een paar uur achter elkaar slapen terwijl zij het nachtflesje deed.

Alleen, maar niet alleen

Langzaam kwam ik weer een beetje bij. Ik werd zelfverzekerder. Ik begon Don beter te begrijpen en hij mij ook. We vonden onze weg. Inmiddels is Don twaalf weken oud en ik geniet enorm van hem. Maar ik krijg nog steeds hulp van mijn fantastische familie. En eerlijk? Zonder hen had ik het nooit gekund. Dus ja, bewust alleenstaand moederschap. Alleen… maar eigenlijk toch ook weer niet helemaal.

Ik deel ons leven, op mijn manier, via @mamaopmijnmanier.

Ook je verhaal delen?

Heb jij een bijzonder, mooi, ontroerend of grappig verhaal en wil je die graag met andere mama’s (to be) delen? Deel je verhaal van ongeveer 500-800 woorden via redactie@wij.nl. Extra leuk als je ook 2 á 3 foto’s meestuurt. Wil je graag anoniem blijven? Dat kan. Vermeld dit er dan bij. Let op: verhalen die elders al online verschenen zijn, worden niet gepubliceerd.