Daniek als moeder: 'Er werd een leeuwin in mij wakker!'
Je denkt dat je weet wie je bent, totdat je moeder wordt. Dan ontdek je soms een kant van jezelf die je nog nooit eerder hebt gezien. Toen Jim een paar weken oud was, wist ik ineens zeker dat een moedergevoel echt bestaat. Hij bleef maar verkouden en had veel last van zijn ademhaling. Iedereen dacht aan een virus, maar diep vanbinnen voelde ik dat er iets niet klopte.
Na het eerste flesje ging het mis
Dat gevoel werd bevestigd toen hij na zijn eerste flesje kunstvoeding direct een heftige allergische reactie kreeg en we met spoed naar het ziekenhuis moesten. Uiteindelijk bleek Jim een ernstige koemelkallergie te hebben. Ik ging zelf volledig koemelkvrij eten, zodat ik borstvoeding kon blijven geven. Binnen anderhalve week zagen we een compleet ander kind. Sindsdien vertrouw ik veel meer op mijn intuïtie dan ooit tevoren. Wat me misschien nog wel het meest heeft verrast, is hoeveel je over hebt voor je kind. Dat ik mijn hele eetpatroon moest omgooien, voelde helemaal niet als een opoffering. Als dit is wat Jim nodig heeft, dan doe ik dat gewoon. Zonder twijfel. Dat moedergevoel had ik vóór zijn geboorte nog nooit ervaren.
Altijd positief blijven
En ondanks alle tegenslagen probeer ik altijd naar het positieve te blijven kijken. Als Jim blij is, ben ik dat ook. Dat maakt alles de moeite waard. Ook in de kraamweek ontdekte ik een nieuwe kant van mezelf. Zodra we thuiskwamen uit het ziekenhuis, stond ik continu ‘aan’. Ik durfde bijna niet te slapen, omdat ik alleen maar wilde controleren of Jim nog goed ademde. Achteraf denk ik: er werd echt een leeuwin in mij wakker. Zo’n sterk beschermingsgevoel had ik nog nooit gevoeld.
Het mooiste wat er is, maar ook wennen
Moeder worden is het mooiste wat me is overkomen, maar ik vind het ook belangrijk om eerlijk te zijn. Het is niet altijd een roze wolk. Je moet wennen aan slapeloze nachten, opnieuw op zoek naar jezelf en soms mis je ook je oude leven. Dat mag er allebei zijn. Juist door die momenten ben ik gaan beseffen dat je niet alles onder controle hoeft te hebben. Tegelijkertijd zijn het juist de kleinste dingen die me nu het gelukkigst maken. Als ik naar Jim kijk en ineens een blik van mezelf herken, voel ik een verbondenheid die bijna niet uit te leggen is. Dat zijn de momenten waarop ik denk: hier doe je het allemaal voor. En mijn mantra? Adem in, adem uit. Morgen is er weer een nieuwe dag en onthoud: alles is een fase.
Lees ook: Lisa als moeder: ‘Ik leerde op mijn eigen gevoel te vertrouwen’
Dit artikel is eerder verschenen in magazine WIJ.
