Er is een leven vóór en ná die dag, 23 mei 2018. Het noodweer buiten voelde alsof de wereld letterlijk met ons mee verging. Alsof alles stilstond en tegelijkertijd uit elkaar viel. Vanaf dat moment zou niets meer hetzelfde zijn.

Klaar voor de baby in ons leven

Alles stond al klaar voor haar. De co-sleeper naast ons bed wachtte op de nachten waarin ze dichtbij ons zou slapen. Overal in huis waren kleine sporen van verwachting, liefde en een toekomst die we al helemaal voor ons zagen. De Maxi-Cosi stond al vastgeklikt in de auto en de vluchttas was gepakt. Diezelfde Maxi-Cosi, die klaarstond voor een nieuw begin, droegen we een dag later gevuld met afscheid. Thuis was het stil op een manier die pijn deed. Geen gehuil, geen zachte geluidjes, alleen een leegte die door het hele huis voelbaar was.

Afscheid voor altijd

We mochten haar nog een paar kostbare dagen dichtbij ons hebben. Terwijl haar papa liefdevol haar bedje opmaakte, zat ik met haar knuffelend in de schommelstoel. Ook de laatste knuffel die ik haar gaf, gaf ik haar in die roze schommelstoel. Ik brak en barstte in tranen uit, wetende dat ik haar nooit meer zou kunnen vasthouden. Ik legde haar in haar roze kistje en papa droeg haar kistje naar de auto, om vervolgens afscheid te moeten nemen van haar kleine lichaam. Dat gevoel is met geen woorden echt uit te leggen.

De handen van het gezin met in het midden het handje van kleine Jazz

De toekomst die niet kwam

Toen we haar moesten loslaten, voelde het alsof ons eigen leven ook stopte. De toekomst die we voor ons zagen, verdween in één klap. Terwijl de wereld om ons heen doorging, stonden wij stil in een verdriet dat bijna niet uit te leggen was aan mensen die het nooit hebben meegemaakt. De periode daarna voelde als overleven. Dag voor dag. Adem voor adem. We probeerden onszelf overeind te houden, elkaar vast te houden en te bedenken hoe we verder konden. We hadden geen keus, door móesten we, voor ons zoontje van vier jaar.

Niemand begrijpt de pijn

Rouw is niet alleen verdriet. Het is ook leegte, onmacht en het gevoel dat niemand echt begrijpt hoe diep het gemis zit. Er waren dagen waarop zelfs opstaan te veel voelde. Dagen waarop lachen verkeerd voelde. En momenten waarop we dachten dat het nooit meer écht goed zou komen.

We leerden dat liefde en gemis naast geluk kunnen bestaan.

Toch kwam er, heel langzaam, weer ruimte voor licht. Niet omdat het verdriet minder belangrijk werd, maar omdat we leerden dat liefde en gemis naast geluk kunnen bestaan. We leerden opnieuw leven, stap voor stap. Op onze eigen manier en in ons eigen tempo.

Geluk naast gemis

Nu, acht jaar later, kijken we met een andere blik naar het leven. Jazz missen we nog iedere dag. Zij blijft voor altijd onderdeel van ons gezin en van wie wij zijn geworden. Maar naast dat gemis is er ook weer geluk gekomen. We zijn dankbaar voor onze drie jongens, voor het leven dat we samen hebben opgebouwd en voor de kracht die we onderweg hebben gevonden; juist op momenten waarop we dachten die kwijt te zijn. Elk jaar op 23 mei herdenken we Jazz. Met taart, ballonnen en herinneringen. En wat zoveel voor ons betekent, is dat er nog steeds mensen zijn die elk jaar opnieuw aan haar denken. Dat haar naam nog genoemd wordt. Dat ze niet vergeten wordt.

Rouw kent geen handleiding

Met het delen van ons verhaal hoop ik andere ouders iets van hoop mee te geven. Want verlies kan voelen alsof je leven voorbij is. Alsof je nooit meer uit dat diepe dal komt.
Maar geef jezelf tijd.
Echt tijd.
Je hoeft niet snel sterk te zijn.
Je hoeft het niet perfect te doen.

Rouw kent geen handleiding en geen einddatum. Iedereen doet het op zijn eigen manier. Er zullen weer zachtere dagen komen. Er zal weer ruimte komen om te lachen zonder schuldgevoel. En op een dag zul je merken dat verdriet en geluk naast elkaar kunnen bestaan. Jazz heeft ons leven voorgoed veranderd. Niet alleen door het verlies, maar vooral door de liefde die zij achterliet.

Lees ook: Rianne heeft drie stilgeboren kinderen: ‘Ik leer leven met mijn kinderen in mijn hart’

Ook je verhaal delen?

Heb jij een bijzonder, mooi, ontroerend of grappig verhaal en wil je die graag met andere mama’s (to be) delen? Deel je verhaal van ongeveer 500-800 woorden via redactie@wij.nl. Extra leuk als je ook 2 á 3 foto’s meestuurt. Wil je graag anoniem blijven? Dat kan. Vermeld dit er dan bij. Let op: verhalen die elders al online verschenen zijn, worden niet gepubliceerd.