‘Zullen we hierna nog een baby nemen?’ vroeg Michelles man tijdens het persen
Timing is key. Helemaal tijdens een bevalling. Daar kan Michelle over meepraten. Na een pittige zwangerschap is het eindelijk tijd om haar derde zoontje Mylo te ontmoeten. Maar uitgerekend tijdens het persen stelt haar man een vraag die ze totaal niet zag aankomen. Lees je mee?
Een zwangerschap met hobbels
Hoe mooi en bijzonder de zwangerschap van ons derde wondertje ook mocht zijn, makkelijk was het allesbehalve. Al vrij snel kreeg ik te maken met bloedarmoede. Ik was ontzettend vermoeid, verzwakt en vaak duizelig. Op een gegeven moment kwam er gewoon niets meer uit mijn handen.
Uiteindelijk kreeg ik een ijzerinfuus. Ongeveer een maand later merkte ik écht verschil. Langzaam kreeg ik mijn energie weer terug en kon ik weer genieten van de dingen die er echt toe deden: mijn twee lieve zoontjes, Rhodyn en Liano.
Een geplande bevalling
39 weken zwanger, het was tijd! We meldden ons in het ziekenhuis voor een medisch geplande bevalling. Bij de geboorte van mijn eerste zoontje had ik namelijk maar liefst twee liter bloed verloren. Daarom wilden de artsen geen enkel risico nemen. Bovendien trok mijn lichaam de zwangerschap inmiddels niet meer. Het was tijd om ons kleine wondertje te ontmoeten.
De bevalling werd ingeleid met tabletten, maar in het begin gebeurde er helemaal niets. Ook na de tweede dosis bleef het rustig. Pas ongeveer een uur na de derde dosis voelde ik dat er eindelijk iets begon te gebeuren.
De eerste weeën
Het was 16.15 uur en we besloten nog even naar beneden te gaan. Ik wilde graag een stukje lopen en even iets anders zien dan de ziekenhuiskamer. Eenmaal beneden voelde ik de weeën steeds sterker worden. Daarom gingen we terug naar boven voor een controle. Daar bleek ik vier centimeter ontsluiting te hebben. Dat schiet niet echt op, dacht ik nog. De artsen overlegden of ik nog een vierde dosis tabletten mocht krijgen. Om 17.00 uur kreeg ik ’m uiteindelijk toch, met de duidelijke boodschap dat dit écht de laatste zou zijn.
Al snel voelde ik de weeën sterker worden. Tussendoor kwam de verloskundige langs om te vragen of ik ze herkende als echte weeën. ‘Ja,’ antwoordde ik, ‘maar het is nog zeker dragelijk.’ Rond 21.00 uur probeerde ik nog even wat te slapen. Dat werd alleen niet bepaald een succes, want de weeën werden steeds krachtiger. Van rustig slapen kwam dus weinig terecht. Bij een nieuwe controle bleek ik inmiddels zes centimeter ontsluiting te hebben. Wauw, ik ben er nog steeds niet …
‘Roep de arts’
Rond 23.30 uur begonnen de weeën elkaar in rap tempo op te volgen. Om de paar seconden voelde ik er alweer eentje aankomen. Toch kon ik ze nog redelijk makkelijk wegpuffen. De arts kwam langs en vroeg: ‘Gaat het nog?’ ‘Ja!’ antwoordde ik vrolijk. Maar kort nadat ze de kamer had verlaten, veranderde alles.
Mijn lichaam is de baby er al uit aan het drukken!
De weeën werden ineens zo heftig dat ik ze niet meer makkelijk kon wegpuffen. Nee hè, dacht ik nog. We gaan de arts toch niet alweer roepen? Ze is net weg! Maar mijn lichaam had inmiddels heel andere plannen. Om 23.45 uur zei ik kreunend tegen mijn vriend: ‘Roep de arts! Mijn lichaam is de baby er al uit aan het drukken!’ Al snel stonden de artsen aan mijn bed om mijn ontsluiting te controleren. En toen kwam het verlossende antwoord: ‘Je zit op tien centimeter!’
Hé, wat zeg je nou?!
Binnen de kortste keren werd ik naar de verloskamer gereden. Voor de zekerheid kreeg ik ook meteen een infuus, zodat de artsen snel konden ingrijpen als ik opnieuw veel bloed zou verliezen. Alles ging ineens razendsnel. Terwijl de laatste voorbereidingen werden getroffen, hoorde ik de verloskundige zeggen: ‘Bij de volgende wee mag je mee persen!’ Ze sprak die woorden uit om 23.56 uur. Tijdens die wee keek mijn man me vrolijk aan en vroeg doodleuk:
‘Lieverd, zullen we hierna nog een baby nemen?’
Ik keek hem aan en zei: ‘Jij moet je bek houden!’
De verloskundige probeerde haar lach in te houden en zei met een klein lachje in haar stem: ‘Jij vraagt om een blauw oog!’ Ik moest zachtjes lachen, perste nog een keer en daar was hij dan.
Welkom op de wereld, lieve Mylo
Op 10 januari 2026, klokslag 00.00 uur, werd ons prachtige zoontje Mylo geboren. Precies om middernacht begon een nieuwe dag, een nieuw hoofdstuk en een nieuw leven. Na een zware zwangerschap en een bevalling die op het einde ineens razendsnel ging, mochten we jou eindelijk in onze armen sluiten.
Ons derde wondertje. Ons kleine mannetje. Het broertje van Rhodyn en Liano. Drie jongens, drie keer zoveel liefde en een leven vol herinneringen die we samen mogen maken. We zijn compleet!
