Mijn eerste bevalling: het vertrouwen in mijn lichaam kwijt

Mijn eerste bevalling van Chloé duurde maar liefst 26 uur en verliep allesbehalve zoals ik had gehoopt. Na een ruggenprik kelderde mijn bloeddruk en begon ik ongecontroleerd over te geven en weg te vallen. Toen ik uiteindelijk mocht persen, had ik geen kracht meer over. Na drie uur persen werd Chloé met een knip en een vacuümpomp geboren.

De bevalling had veel invloed op mijn mentale gesteldheid. De roze wolk was nergens te bekennen en na bijna vier maanden stapte ik naar de huisarts. Ik kreeg hulp om mijn gevoelens, angsten en de bevalling te verwerken. Langzamerhand voelde ik steeds meer geluksmomentjes en kon ik eindelijk genieten van het moederschap. Het heeft minstens een halfjaar geduurd voordat de waas optrok en ik überhaupt kon beginnen met het verwerken van wat me daar was overkomen. Mijn vertrouwen in mijn eigen lijf was compleet weg.

Deze bevalling gaat anders

Vanaf het moment dat de test van mijn tweede zwangerschap positief was, wist ik: deze bevalling gaat anders. Geen naalden in mijn rug, helemaal geen pijnstilling. Ik wilde mijn zelfvertrouwen terug. Ik wilde de controle voelen, zelfs als dat pijn betekende. Ik voelde de hele zwangerschap spanning in mijn lichaam, omdat ik wist dat er een dag zou komen waarop ik weer moest bevallen.

Intake bij de gynaecoloog

Tijdens mijn zwangerschap had ik een intakegesprek met de gynaecoloog. Want stel dat ik uiteindelijk toch pijnstilling nodig zou hebben, hoe zou dat dan gaan zonder dat ik weer in die verschrikkelijke toestand terechtkwam? De gynaecoloog gaf aan dat ik extra goed in de gaten gehouden zou worden en dat ook mijn bloeddruk goed gemonitord zou worden. Er waren genoeg andere opties dan de ruggenprik. Ook zou ik niet alleen bij een bevalling extra in de gaten worden gehouden. Mocht ik ooit onder het mes moeten, dan zou dit altijd goed in mijn medisch dossier staan. Dit gaf me iets meer rust.

Bang om de controle te verliezen

Ook liep ik bij de POP-poli in het LUMC. Door mijn eerste bevalling kreeg ik namelijk weer heel erg last van mijn overgeefangst. Bang om de controle te verliezen. Bang voor alles wat met braken te maken had. Een psychiater begeleidde me hier heel goed bij en stelde samen met mij een noodplan op. Dit plan moest ik met mijn familie delen, voor het geval ik tijdens de kraamperiode weer in diezelfde gevoelens zou terugvallen.

Iedere avond dacht ik: vannacht gebeurt het

De uitgerekende periode kwam steeds dichterbij. Drie dagen lang liep ik rond met drie centimeter ontsluiting. Een slopend mentaal spel, want iedere avond ging ik naar bed met de gedachte: vannacht gebeurt het, ik voel het. En iedere ochtend werd ik wakker met diezelfde bolle, stille buik. Zonder baby.

Tot de nacht van 2 september eindelijk aanbrak. Om half vier stapten we de auto in, onderweg naar het ziekenhuis in Gouda. Toen ik de kamer binnenstapte, voelde alles anders. Een zoutlamp die de verloskundige al had klaargezet, verlichtte zacht de donkere kamer. De rust van die gloed deed iets met me.

Ik kan dit. We gaan dit samen doen, mijn baby en ik.

Natuurlijk kwamen de weeën daarna als een sloopkogel binnen. Even, heel even, schoot de paniek door me heen: help me, verdoof dit alsjeblieft. Maar direct daarna kwam een rauwe, heldere stem van binnenuit die de overhand nam: Nee. Je kan dit. Ik weet het zeker.

Mijn vliezen werden gebroken

Om zes uur ’s ochtends braken ze mijn vliezen. Vier centimeter. Twintig minuten later riep de verloskundige: ‘Je zit op tien centimeter, lieve meid.’ Die twintig minuten waren geen pretje. Het was een absolute storm, een fysieke explosie waarin de tijd leek te verdwijnen en mijn lichaam het stuur volledig overnam. Om iets voor half zeven mocht ik persen. Vier minuten later lag ze op mijn borst. I fucking did it. Vier minuten tegenover drie ongekend lange uren.

In vruchtzak geboren

Rhúne werd geboren met de vruchtzak nog om haar hoofdje. Een gelukskindje wordt dat genoemd, en dat is ze. Ze werd geboren op de sterfdatum van mijn schoonvader, die plotseling overleed toen Chloé zes weken oud was. Een schitterend mooi nieuw licht op een grijze, donkere dag.

Ik had mijn lijf teruggevonden

Het was een oerkracht die ik niet wist dat ik bezat. Vliegensvlug, kalm, rauw en precies zoals het had moeten zijn. Op die kamer, in het zachte licht van de zoutlamp, heelde er iets wat bij de eerste bevalling in duizend stukken was gevallen. Ik had mijn lijf niet alleen teruggevonden; ik had het overwonnen. Twee totaal verschillende werelden, twee totaal verschillende bevallingen. En nu, drie jaar later, kan ik me geen seconde meer voorstellen zonder mijn twee meiden.

Mocht je een slechte herinnering hebben aan een bevalling, dan hoop ik dat ik jou het vertrouwen geef dat het niet altijd weer hetzelfde hoeft te gaan. Ook jij kan dit, lieve mama.