“Ik ben elf jaar bezig geweest om zwanger te raken van onze eerste dochter, Sari. Met mijn ex-man had ik al een kinderwens, maar we zijn na jaren uit elkaar gegaan omdat hij toch geen kinderen bleek te willen. Mijn nieuwe liefde, Tom, wilde ze gelukkig wel. Toen ik na zes jaar proberen nog steeds niet zwanger was, zijn we begonnen met ivf. Hormonen, tabletten, spuiten, gesprekken, terugplaatsingen - ik vond het zowel lichamelijk als geestelijk erg zwaar. 15 pogingen liepen uit op evenzoveel miskramen. Maar in België is het uiteindelijk wel gelukt.”

Opnieuw raak

“We hadden nog een paar embryo’s in de vriezer liggen. Maar om Sari al onze tijd en aandacht te geven, zijn we bewust niet meteen voor een tweede gegaan. Toen zij drie jaar was, wilden we het toch nog eens proberen, ook al was ik op dat moment al 42. We gingen weer naar België en nu was het in één keer raak. Ik heb gehuild van blijdschap dat het ons opnieuw was gegund.”

‘Kwaaltjes? Ik klaag niet’

“De eerste drie maanden had ik veel kwaaltjes. Ik was zo misselijk, van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat was het feest. Daarnaast had ik last van bekkeninstabiliteit. Het voelde alsof mijn ingewanden eruit kwamen, mijn stuitje deed veel pijn als ik zat. Maar mij hoorde je niet klagen: ik kon alleen maar dankbaar zijn dat het toch nog was gelukt.”

Vertrouwen

“Toen ik zwanger was van Sari durfde ik haast niet blij te zijn, omdat ik bang was dat het op enig moment toch nog verkeerd zou aflopen. Maar deze keer had ik het vertrouwen dat mijn lichaam wist wat het moest doen. Ook al had ik - net als bij de eerste - zwangerschapsdiabetes, ik ben gewoon fulltime blijven werken. Tot ik bij week 25 slecht nieuws kreeg.”

Net een film

“Bij de wekelijkse controle in het ziekenhuis kreeg ik te horen dat ik door mijn diabetes te veel vruchtwater had en dat mijn baarmoedermond was verkort. Dat gaf een groot risico op vroeggeboorte. Ik schrok me kapot, kon het niet geloven. Het bleek zo ernstig, dat ik met spoed met de ambulance naar een ander ziekenhuis ben gebracht. Het was net een film. Ik heb drie dagen in het ziekenhuis gelegen, waar ik injecties kreeg voor de longrijping van Mae. Daarna kon ik weer naar huis, maar werken mocht ik vanaf dat moment niet meer.”

Alleen maar liggen

“Ik voelde me niet ziek, maar moest op doktersadvies zo weinig mogelijk bewegen. Liggen, heel veel liggen. Dat vond ik moeilijk, want ik kan niet goed stilzitten. Het was ook wel even schakelen dat ik zo vroeg al in mijn verlof was beland. Maar het was allemaal voor een goed doel: uiteindelijk is Mae tot week 39 blijven zitten.”

Lekker onder de douche?!

“Op donderdag ging ik naar het ziekenhuis, waar een dag later de bevalling zou worden ingeleid met een ballonkatheter. Maar eenmaal daar bleek dat ik al vier centimeter ontsluiting had. Toch werd ik naar huis gestuurd. Het kon nog wel even duren, zeiden de artsen. Eenmaal thuis kreeg ik steeds heviger krampen. Op een gegeven moment werden ze regelmatiger en hield ik het niet meer. Tom belde het ziekenhuis, maar hij sprak zoals altijd heel kalm. Ik hoorde ze aan de andere kant van de lijn al zeggen: laat haar maar even lekker onder de douche staan om de weeën op te vangen. Dat máákte me toch woedend. ‘NEEEE’, heb ik geschreeuwd - ik denk door de pijn, want zo ben ik normaal niet - ‘Ik hou het niet meer, ik ga niet onder die stomme douche.’ Toen mochten we komen.”

Ik snakte naar pijnstilling, maar daarvoor bleek het te laat

‘Geen pijnstilling?!’

“Ik snakte naar pijnstilling, maar daarvoor bleek het te laat: ik zat al op negen centimeter ontsluiting. Dat was wel even slikken. Bij mijn eerste bevalling had ik een ruggenprik en een morfinepompje gekregen, dat wás me toch lekker. Ik voelde niets. Nu moest ik het zonder doen. Toen ik persweeën voelde opkomen, besefte ik dat ik geen keus had en heb ik me eraan overgegeven. Ik vond het wel even een hel hoor. Maar uiteindelijk is Mae binnen een uur geboren.”

Het moment suprême

“Wat was ik opgelucht en blij toen ze er was. Ik heb gehúíld: ze is eruit, het is me gelukt, het is óns gelukt. Ik heb nog nooit zo hard gegild als tijdens de bevalling en erna, toen Mae op mijn borst werd gelegd. Met haar ging het gelukkig meteen heel goed. Ik wreef met mijn neus tegen haar neusje, snoof haar geur op, zo vers van de pers, en alle spanning viel van me af.”

Sari’s eerste kennismaking

“Sari wist niet of ze een broertje of een zusje zou krijgen. Toen ze met opa en oma binnenkwam en Mae in mijn armen zag liggen, was ze helemaal verbaasd. Heel rustig kwam ze naar ons toe lopen, voorzichtig raakte ze haar handje aan. ‘Baby uit de buik?’ Ze kon het niet geloven, sloeg haar hand voor haar mond. Inmiddels is ze heel trots en blij dat ze grote zus is. Ze is ontzettend lief voor Mae.”

Twee kinderen: wat een rijkdom

“Ik heb altijd het gevoel gehad dat er iets miste in mijn leven, nu niet meer. Sari en Mae vullen mijn hart. Ik voel me heel rijk met die twee meiden. Mijn grootste wens is uitgekomen. Als ik ze allebei in mijn armen heb, kan ik haast niet geloven dat ze van mij zijn. Mijn eigen vlees en bloed, zelfgemaakt. Ik ben zo trots op ze.”

Dit artikel heeft in magazine WIJ gestaan