Bevallingssoap: 'Ik keek bij elke perswee recht in mijn vaders gezicht'
Mijn wens om moeder te worden was groot, ook zonder partner. Op mijn 33e koos ik voor een donor en werd ik zwanger. Ik vroeg mijn ouders of zij bij mijn bevalling wilden zijn. Mijn moeder voor de steun en aan mijn vader had ik gevraagd of hij foto’s wilde maken. Waar mijn moeder direct ja zei, zei mijn vader dat hij er absoluut niet bij wilde zijn. Hij gaf aan dat hij op de gang zou wachten tot mijn zoontje geboren zou zijn. Dat hij uiteindelijk een bijzondere foto zou maken vanaf zijn front row plekje wisten we toen nog niet.
Prinsjesdag met weeën
Op Prinsjesdag braken ’s ochtends mijn vliezen en in de middag begonnen de weeën. Mijn moeder kwam naar mij toe en zodra de verloskundige aangaf dat we naar het ziekenhuis konden, kwam ook mijn vader. Omdat ik toch graag foto’s van mijn bevalling wilde en mijn vader aangaf dat niet te willen doen had ik een geboortefotograaf geboekt. In de auto appte ik haar: zes centimeter ontsluiting en onderweg.
Eenmaal in het ziekenhuis wilde ik graag een ruggenprik. Eerst moest ik een half uur aan de monitor, daarna kwam de gynaecoloog om te beoordelen of dat nog mogelijk was. Ondertussen pakten mijn ouders mijn koffer uit en haalde mijn vader wat te eten. Al snel kreeg ik te horen dat ik tien centimeter ontsluiting had. De ruggenprik kon niet meer.
Persen met publiek
Het was rond negen uur ’s avonds toen de dienst wisselde. Tijdens de overdracht begon ik met persen, waardoor beide verloskundigen bleven. Ook de geboortefotograaf was inmiddels gearriveerd. In de kamer stond het bed recht tegenover een bankje. Op dat bankje zat mijn vader. Hij zat er al de hele avond. En toen ik begon met persen … bleef hij zitten. Recht tegenover mijn bed. Ik lag op mijn rug en kwam bij iedere perswee omhoog. Elke keer keek ik mijn vader recht in zijn gezicht aan. Op een gegeven moment deed ik mijn ogen dicht, maar dat mocht niet van de verloskundige en mijn moeder. Voor de veiligheid moest ik ze openhouden.
Ik lag op mijn rug en kwam bij iedere perswee omhoog. Elke keer keek ik mijn vader recht in zijn gezicht aan.
Mijn vader, die er absoluut niet bij wilde zijn, zat ineens front row.
De geboorte van Victor
Uiteindelijk werd mijn zoon Victor gezond geboren. In het ziekenhuis gaf mijn vader hem zijn eerste flesje melk. Het was een prachtig en intiem moment om deze bevalling samen met mijn ouders te beleven. Dankzij de geboortefotograaf heb ik prachtige foto’s van de bevalling en de eerste uren met Victor. Maar ook mijn vader maakte nog foto’s. Zelfs een heel bijzondere: het moment waarop ‘het hoofdje stond’. Hij wilde er niet bij zijn, maar was uiteindelijk overal bij.
Terugblik met de verloskundige
Een paar dagen later kwam de verloskundige bij ons thuis langs. Ze vertelde dat ze nog nooit zo’n bevalling had meegemaakt. Ze had mijn vader recht tegenover mijn bed zien zitten en wilde hem eigenlijk vragen ergens anders te gaan zitten. Maar omdat niemand er iets van zei, dacht ze dat het wel de bedoeling was.
Ook zij vond het uiteindelijk mooi dat mijn vader daar zat en dat mijn beide ouders aanwezig waren bij de geboorte van hun eerste kleinkind.
En nu … opnieuw zwanger
Inmiddels ben ik, opnieuw dankzij dezelfde donor, zwanger van de tweede. Ik ben heel benieuwd hoe het deze keer zal gaan.
Wil mijn vader weer front row zitten?
Of past hij straks liever op Victor?
Lees ook: Zwanger worden zonder partner