Zwanger in de tropenwinter

We wonen net een jaar als expats in Taiwan als ik weer een positieve test in m’n hand heb. Het plan is simpel: een paar maanden zwanger genieten van een zwoele Aziatische winter en daarna vliegen we naar Nederland om te bevallen. Mijn gynaecoloog heeft de rust van een zenmeester en een lach die hij zorgvuldig binnenhoudt. Wij, die brutale Europeanen met onze eindeloze vragen, zijn volgens zijn cultuur eigenlijk niet om te lachen. Maar als de verpleegsters de kamer uit zijn, verraadt zijn gezicht dat hij ons stiekem toch wel prachtig vindt.

‘Mag mijn man er écht niet bij zijn?’

Mijn koffer voor Nederland ligt al half ingepakt. Tot corona een streep door mijn bevalplan zet. Taiwan gaat op dag één op slot en mijn vliegticket verdampt. Even slikken, maar al gauw vind ik het eigenlijk ook wel prima. Ach, verwachtingen overboord, dan wordt het maar cultuursnuiven in XXL-formaat. Ik besluit het te zien als een all-inclusive met een baby als souvenir.

Er is één cultureel verschil waar ik niet om kan lachen. Bij een keizersnede wachten de echtgenoten hier gewoon netjes op de gang. Ik vraag het bij elke controle opnieuw, brutale Europeaan die ik ben: mag mijn man er écht niet bij zijn? Want zonder hem overleef ik dit niet. Het antwoord blijft nee. Ik lig straks dus alleen op die koude operatietafel, tussen vreemden die ik niet versta, terwijl ze mijn buik voor de tweede keer openen.

Van vijfsterrenhotel naar horrorhuis

De geboortekliniek ziet eruit alsof je er eerder komt voor een hotstone-massage dan voor een bevalling. Marmer, zacht licht, personeel dat fluistert en een kingsize bed met een joekel van een flatscreen aan de muur. Maar zodra ik mezelf moederziel alleen op die operatietafel voorstel, verandert die überdeluxe spa in een fractie van een seconde in het decor van een horrorhuis.

Mijn eerste bevalling liep namelijk van begin tot eind in de soep. Mijn zoon en ik zijn er heelhuids uitgekomen, en daar houdt het goede nieuws wel zo’n beetje op. Die ervaring heeft me getekend voor het leven en mijn Taiwanese gynaecoloog weet ervan. Dus hoe dichter we bij de OK komen, hoe vaker ik zijn kalme stem hoor: ‘Calm down now.’ En hoe harder mijn angst door het plafond knalt.

Exit echtgenoot

De ruggenprik zit. En dan valt de zin die ik al negen maanden zie aankomen, maar die me toch treft als de bliksem: mijn man moet naar de gang. Hij praat lief op me in, maar ik hoor alleen mijn eigen bloed suizen. Het enige wat ik wil, is onder zijn trui kruipen en daar blijven tot alles voorbij is.

Mijn huilbui slaat vast in standje hyperventilatie

Dus ik doe wat elke volwassen vrouw zou doen: ik grijp zijn kontzak en laat niet meer los. Hij trekt de ene kant op, ik de andere, de stof kraakt verdacht en de monitor naast me piept alsof die zelf ook een paniekaanval krijgt. ‘Sir, you really need to leave now.’ Mijn huilbui slaat vast in standje hyperventilatie. Ik probeer zelfs met al mijn kracht van de tafel te klimmen, maar de ruggenprik is inmiddels goed ingewerkt en houdt me stevig op m’n plek. Door een waterval van tranen zie ik nog net de ok-deur dichtgaan. Hij is weg. Het gaat nu echt gebeuren, er is no way out. Op het moment dat ik volledig ontspoor, landt er een masker op mijn gezicht. ‘Breathe normally,’ drukt die warme stem me op het hart.

Retourtje Melkweg

Het wit van mijn paniek kleurt donker en stil. Even ben ik alleen in dit bestaan en drijf ik gewichtloos door een pikzwart niets. In de verte verschijnen een paar sterren en planeten. Glitters dwalen in het rond alsof iemand een zak confetti over het universum heeft leeggeschud. De planeet waar ik overheen loop veert lekker mee. Ik wil er in slow motion op springen, maar dan hoor ik ergens gehuil. Een geluid dat ik nog nooit eerder hoorde en toch uit duizenden zou herkennen. Mijn baby. Een onzichtbare navelstreng, langer dan de Melkweg, haalt me als een lasso terug naar huis.

Terug op aarde ligt er een prachtige, gezonde baby boy in mijn armen. Wie had gedacht dat de grootste magie van die dag niet tussen de sterren zou hangen, maar gewoon hier, warm en brullend op mijn borst? Ik heb het weer overleefd, tegen al mijn eigen verwachtingen in. Met dank aan mijn gynaecoloog, zijn engelengeduld en een driedubbele dosis lachgas.