Zelf verloskundige

“Ik werk al bijna dertien jaar als verloskundige. We keken vroeger thuis naar De verloskundige op SBS6 en dat vond ik altijd magisch. Ik wist al jong dat ik dit werk wilde gaan doen. Met mensen bezig zijn, in het bijzonder de vrouw, de aanstaande ouder(s) en het kersverse gezin. Je bent erbij vanaf het prille begin mét alle hoogtepunten. Maar als het onverhoopt niet goed gaat, kun je er ook voor hen zijn. En het mooie is dat je ’s ochtends nooit weet hoe je dag gaat verlopen.”

Wat voorafging

“Na een jaar proberen werd ik voor het eerst zwanger, maar dat bleek een buitenbaarmoederlijke zwangerschap. Mijn linker eileider is toen verwijderd. Daarna kreeg ik vier miskramen en vervolgens nog een buitenbaarmoederlijke zwangerschap in mijn rechter eileider. Ook die moest weggehaald worden, waardoor ik onvruchtbaar ben. Drie ivf-trajecten in Nederland en eentje in Brussel verder, was het eindelijk goed raak. Ja, het was een pittig traject dat zes jaar en veel energie heeft gekost. Maar als ik iets niet wil, is dat mensen me zielig vinden. Zo heb ik me nooit gevoeld. Ik voelde me juist enorm gedragen door iedereen om me heen. En als verloskundige weet ik als geen ander dat wonderen bestaan. Ik bleef hoop houden, en terecht dus.”

Positieve test

“Toen de test aangaf dat ik ruim drie weken zwanger was, dacht ik: o, leuk. Ik heb natuurlijk al vrij vaak een positieve test gehad en eerder liep het niet goed af. Pas toen ik op de eerste echo alles zag wat ik daarop moest zien, had ik er vertrouwen in dat het deze keer wel goed zat. Tijdens de rest van mijn zwangerschap heb ik me geen seconde zorgen gemaakt. Ik heb intens van mijn zwangerschap genoten. Ik vond het fantastisch en heb me nog nooit zo mooi en goed gevoeld. Ik vond het zo magisch en gezellig, zo’n mensje in mijn buik. Van mij had het wel langer mogen duren. Kwaaltjes had ik ook nauwelijks, alleen heel veel maagzuur. Ze zeggen dat je dan kinderen krijgt met veel haar. Nou, dat klopte wel: Lou had een hele bos.”

Ik vond het zo magisch en gezellig, zo’n mensje in mijn buik

Gelukkig nieuwjaar

“Op 1 januari, om 22.40 uur, braken mijn vliezen. Ik wist: dan heb ik medisch gezien 24 uur om thuis te bevallen. Ik was van plan om nog wat te gaan slapen, maar een kwartier later begon het feest al. Vrij snel had ik een weeënstorm, die ik ben gaan opvangen onder de douche. Ik had ook een bevalbad geregeld, dat hebben we tussen de weeën door staan opzetten. Toen mijn vriendin en collega Tara om 01.30 uur bij ons kwam, bleek ik 3 cm ontsluiting te hebben.”

Volledige ontsluiting

“Een uur later vroeg ik haar het opnieuw te checken, want als het dan pas 4 cm zou zijn met deze weeënstorm, had ik het niet meer getrokken. Dan zou ik naar het ziekenhuis willen voor pijnstilling. Maar die intense pijn bleek niet voor niets: op dat moment had ik volledige ontsluiting. Daarop heb ik mijn andere vriendin en collega Nicky gebeld en fotograaf Mirjam. Om 02.45 waren ze er, om 3 uur ben ik begonnen met persen in het bad. Maar we merkten al snel dat de weeën afnamen. Uit bad gaan hielp te weinig. Om half 5 zijn we daarom alsnog naar het ziekenhuis gegaan voor weeënstimulatie. Ik had graag thuis willen bevallen, maar hier was ik ook helemaal oké mee.”

Collega’s aan je bed

“Met mijn collega’s aan mijn bevalbed kwamen twee werelden samen. Het voelde meteen vertrouwd. Tara is een collega van mijn eigen praktijk, Nikki van een andere. We zijn naast het werk ook bevriend met elkaar. Bij mijn bevalling hadden ze ieder een eigen rol. Mijn man Ramon en Tara waren mijn rustpunten, ik wist met mijn ogen dicht precies waar ze rondhingen. Nicky was er voor een stukje empowerment. Ze zijn ieder op hun eigen manier heel waardevol geweest. Een droomteam was het. Deze ervaring heeft onze vriendschap ook naar een hoger niveau getild.”

Goed bevallen

“Ik heb mijn bevalling als heel fijn, liefdevol en rustig ervaren. Vooral thuis was het knus, met iedereen die ik erbij wilde. In het ziekenhuis ben ik maar kort geweest. Om 5 uur kreeg ik oxytocine en om half 6 ben ik weer gaan persen. Op een gegeven moment was ik uitgeput en heb ik om een vacuümverlossing gevraagd. Met twee tracties was Lou er, om 5.57 uur. Hij had op de valreep nog wel even in het vruchtwater gepoept, maar hij deed het gelukkig meteen goed. Bevallen is het mooiste en gaafste wat ik ooit heb gedaan. Pas op het moment suprême zagen we dat we een jongetje hebben kregen. We vonden het leuk om het niet eerder te weten, het maakte ons toch niet uit wat het werd. We hadden dus ook twee geboortekaartjes gemaakt en twee namen gekozen.”

Sneeuw als confetti

“Aan het begin van de middag mochten we naar huis. Het was toen nog stralend blauw, maar in de avond begon het keihard te sneeuwen. Vanuit mijn kraambed keek ik de hele week uit op een winters landschap. Geweldig, dat vergeet je nooit meer. Ik ben normaal geen stilzitter, maar ik had mezelf voorgenomen om tien dagen niet uit bed te komen. Ik ben heel blij dat dat is gelukt. De eerste week heb ik daardoor heerlijk in een bubbel gezeten. De week erna was wat pittiger; ik merkte dat het ivf-traject eigenlijk toen pas begon te landen. Tot dat moment waren we maar doorgegaan, terwijl het toch best heftig is geweest allemaal.”

Alsof hij er altijd is geweest

“Maar het is allemaal niet voor niets geweest, want Lou is bij ons. Hij is een hele tevreden, rustige baby die alleen huilt als hij honger of een vieze luier heeft. Het is alsof hij er altijd is geweest. We kunnen ons geen leven zonder hem meer voorstellen.”

Dit artikel is eerder verschenen in magazine WIJ.